I GSK 277/23

I GSK 277/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Kowalska
Piotr Pietrasz /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Piszczek
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 4597/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-07-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 174 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. O.-S. im. R. S. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4597/21 w sprawie ze skargi K. S. O.-S. im. R. S. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 22 lipca 2021 r. nr SKO/I/I/443/2021 w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu gminy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4597/21 oddalił skargę K. S. O.-S. im. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 22 lipca 2021 r. nr SKO/I/I/443/2021 w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło K. S. O.-S. im. [...] w K. zaskarżając wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi Stowarzyszenie zarzuciło:
1. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, obecnie Dz. U z 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie tj. art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego, podczas gdy kwestionowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie wydana została z naruszeniem:
- art. 251 ust. 1 i 5 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych poprzez błędne przyjęcie, że część środków uzyskanych z dotacji w latach 2018 oraz 2019 została wykorzystana przez Stowarzyszenie niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy z przedłożonych zastrzeżeń oraz dodatkowych wyjaśnień związanych z wykorzystaniem udzielonej dotacji, w tym w szczególności szczegółowych rozliczeń z wykorzystania otrzymanej dotacji za rok 2018 oraz 2019 wynika, że jedynie nieznaczne kwoty udzielonej dotacji zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem
- art. 251 ust. 4 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych poprzez niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, że udzielona dotacja na cele oświatowe w latach 2018 i 2019 została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem udzielenia dotacji oświatowej.
2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego, podczas gdy kwestionowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została z naruszeniem art. 6, 11 oraz 107 § 1 art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, pominięcie przedłożonych do sprawy wyjaśnień oraz dodatkowych szczegółowych rozliczeń wykorzystania dotacji sporządzonych w oparciu o złożoną dokumentację oraz wyciągów z kont bankowych, a zatem niewyjaśnienie sprawy w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego, co skutkowało przekroczeniem zasad swobody oceny dowodów i oceną materiału dowodowego w sposób dowolny i wydaniem rozstrzygnięcia sprzecznego z zasadą prawdy materialnej.
W związku z powyższymi zarzutami Stowarzyszenie wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 lipca 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zgodnie z dyspozycją art. 185 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie wniosło o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Argumentację na poparcie podniesionych zarzutów strona skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Strona przeciwna nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego, które okazały się nieuzasadnione, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Artykuł 174 pkt 2 p.p.s.a. stawia jednak wymóg wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy zatem przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna w tej sprawie nie spełnia wyżej wymienionego ustawowego wymogu, co powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości zweryfikowania zaskarżonego orzeczenia z perspektywy postawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Powyższe oznacza, że skarga kasacyjna nie podważyła stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji publicznej oraz przyjętego przez Sąd I instancji.
W dalszej kolejności należy dojść do wniosku o niezasadności zarzutów materialnoprawnych zawartych w skardze kasacyjnej. Otóż w piśmie tym zarzucono wadliwe zastosowanie oraz niezastosowanie wymienionych przepisów prawa materialnego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania (niezastosowania) przepisu prawa materialnego – co ma miejsce w tej sprawie – autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Co do zasady nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. Błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. Skoro jednak nie zakwestionowano skutecznie ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji, niezasadne okazało się wywodzenie o wadliwym zastosowaniu kwestionowanych przepisów prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.