I GSK 1736/22

I GSK 1736/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Joanna Salachna
Joanna Wegner /przewodniczący/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Bk 95/22 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2022-06-22
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 58 § 1 i § 2,  art. 58 § 1 pkt 3,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1634
art.141 § 4;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 95/22 w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia 21 lutego 2022 r. nr 9010-00000002945/22 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 czerwca 2022 r., sygn. I SA/Bk 95/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej WSA w Białymstoku), po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. K. (dalej zwanego skarżącym) na postanowienie Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia 21 lutego 2022 r., nr 9010-00000002945/22, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Białymstoku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:
a) art. 58 § 1 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. a contrario -poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji na prośbę zainteresowanego, który uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy,
b) art. 58 § 2 K.p.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 – P.p.s.a. contrario - poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, pomimo dopełnienia w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu czynności, dla której określony był termin z jednoczesnym wniesieniem prośby o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego. W czasie w którym nastąpiło doręczenie korespondencji jego syn przebywał na izolacji, w związku z zarażeniem COVID-19. Tej samej izolacji poddał się także skarżący oraz jego żona. Te zaś okoliczności wskazują na wystąpienie siły wyższej, wobec czego nie można przyjąć zawinienia w zakresie uchybienia terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 193 zd. 2 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Omawiany przepis (art. 193 zd. 2 P.p.s.a.) ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, wobec oddalenia skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie podniósł wyłącznie zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów postępowania. Jako uchybione regulacje tego właśnie rodzaju wymienił wyłącznie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wskazał przy tym, że naruszenia przedmiotowych przepisów upatruje w nieprzywrócenu mu terminu do wniesienia odwołania, pomimo dopełnienia przez niego wymaganych do tego przesłanek.
Odnosząc się do zawartych w jego skardze zarzutów, na wstępie zauważyć należy, że przedmiotem kontroli, realizowanej pod kątem legalności przez WSA w Białymstoku, było ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd I instancji nie zajmował się więc kwestią przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym wszelkie zarzuty dotyczące prawidłowości wykładni i zastosowania regulacji stanowiących podstawę do przywrócenia terminu – tj. art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. są bezprzedmiotowe. Sąd nie rozpatrywał bowiem sprawy z punktu widzenia tychże regulacji, w związku z tym nie mógł ich naruszyć w jakikolwiek sposób.
Na marginesie niniejszych rozważań zauważyć jedynie należy, że wnioskiem skarżącego o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania WSA w Białymstoku zajmował się w ramach innej sprawy, oznaczonej sygnaturą I SA/Bk 96/22, w której prawomocnym wyrokiem z 22 czerwca 2022 r. oddalił skargę na postanowienie odmawiające mu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Niezależnie od powyższego dodać także należy, że formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie nie wskazał w sposób jednoznaczny i konkretny, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., a także art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowi podstawę do odrzucenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, w sytuacji nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji, ale jej merytorycznym rozpoznaniem (poprzez oddalenie skargi), w związku z czym twierdzenie skarżącego kasacyjnie odnośnie naruszenia przez WSA w Białymstoku art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jest kompletnie niezrozumiałe.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego wynika, że podnosząc naruszenie przepisów postępowania skarżący kasacyjnie nie może ograniczyć się jedynie do wskazania samego naruszenia, ale musi wykazać, że mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w niniejszym przypadku w ramach obu zarzutów procesowych w ogóle pominięto ten obligatoryjny ich aspekt, co już tylko z tego względu dyskwalifikuje oba zarzuty.
Mając więc na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty, z uwagi na ich wadliwe sformułowane, a także bezprzedmiotowość zawartych w nich twierdzeń, uznać należało za nieskuteczne. Z tego więc względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako niezasadną.