I GSK 1125/18

I GSK 1125/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-03-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kowalik-Grzanka
Henryk Wach /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Zajda
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2389/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-02-18
Skarżony organ
Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 183, art. 184, art. 204 pkt 1;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 58;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2015 poz 1804
§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2389/15 w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie częściowego udzielenia wsparcia dla producentów owoców i warzyw 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od K. S. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 18 lutego 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2389/15 oddalił skargę K. S. na postanowienie Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku K. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, jak również poprzedzającego go postanowienia oraz decyzji organu II instancji, a także wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 poz. 1302 tj.; dalej: p.p.s.a.) wyrokowi Sądu I instancji zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi:
- podczas gdy wspomniane w skardze naruszenia dawały podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), gdyż polegały na skierowaniu decyzji organu I instancji w stosunku do podmiotu nie będącego stroną w sprawie - tj. do podmiotu o nazwie "K.", podczas gdy prawidłowym adresatem był "K.", a które to nieprawidłowe oznaczenie winno być rozpatrywane także w kontekście subiektywnym, tj. z punktu widzenia K. S. oraz dyspozycji art. 9 k.p.a. i obowiązku czuwania organu nad tym, by strona nie poniosła uszczerbku w związku nieznajomością prawa oraz dyspozycji art. 58 i 59 k.p.a. wskazujących na możliwość przywrócenia terminu w określonych warunkach - które to okoliczności uzasadniały uwzględnienie skargi do WSA oraz uchylenie postanowienia Prezesa ARR, co ze względu, iż nie nastąpiło - stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;
- w sytuacji, w której zachodziła podstawa stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania (tj. przepisów k.p.a. dotyczących możliwości przywracania chybionych terminów z uwagi na obiektywne okoliczności, tj. art. 58 i 59 k.p.a.) - z uwagi na skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność zapewnienia stronie stosownej pomocy prawnej - co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;
- w sytuacji, w której zachodziła podstawa stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) z uwagi na skierowanie do strony decyzji organu I instancji niekompletnej, tj. bez pouczenia o trybie i sposobie zaskarżenia oraz innych wymaganych elementów - co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;
- w sytuacji, w której doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, tj. okoliczności, że:
a) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję polegających na niezawinionym uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej przez K. S. oraz złożeniu wniosku o przywrócenie tego terminu, co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;
b) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co wynikało z wprowadzenia jej w błąd przez pracownika oddziału terenowego ARR w Kielcach - co równoległe winno być rozpatrywane w kontekście przepisów art. 9 k.p.a. oraz 58 i 59 k.p.a., tj. przepisów dotyczących możliwości przywrócenia terminu w sytuacji braku winy strony w jego uchybieniu oraz obowiązku czuwania organu by strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa - co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.;
II. naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 84 ust. 1 pkt b) rozporządzenia wykonawczego Komisji UE nr 543/2011 z 7 czerwca 2011 r. poprzez jego błędną wykładnię i ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej tego przepisu w sytuacji, w której utrzymanie roślin przez okres 52 dni od daty zgłoszenia pisemnego powiadomienia OT ARR było zupełnie niemożliwe z uwagi na cykl życia roślin (które w dacie zgłoszenia wiązały owoce) lub co najmniej połączone z koniecznością poniesienia dodatkowych, wiążących się ze znacznym zaangażowaniem pracy i kapitału nakładów w postaci zapewnienia roślinom, które miały zostać przeznaczone do biodegradacji ogrzewania i nawożenia oraz utrzymywania temperatur w zamkniętych jednostkach (tunele, szklarnie) w okolicach 20 stopni Celsjusza i odpowiedniej wilgotności, którego to koszt dodatkowo przewyższyłby wysokość wsparcia - podczas gdy wspomniane naruszenie uzasadniało uwzględnienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego - co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.;
- art. 9 k.p.a. oraz przepisów załącznika nr 2 do zarządzenia nr 96/2014Z Prezesa ARR z 19 września 2014 r. poprzez interpretację wszelkich wątpliwości i niejasności związanych z procedurą ubiegania się o wsparcie dla producentów rolnych związane z zamknięciem rynku przez Federację Rosyjską, (zwłaszcza zapisów w formularzu ubiegania się o wsparcie (załącznik nr 1 do "Warunków uczestnictwa w mechanizmie Tymczasowe Nadzwyczajne Wsparcie Producentów Owoców i Warzyw"), w tym uwagi 11 do tego formularza - na niekorzyść ubiegającego się o to wsparcie skarżącego, podczas gdy organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a nadto organy te wg zasady wyrażonej w k.p.a. czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek - w sytuacji, w której dana procedura stosowana była po raz pierwszy, zaś K. S. nie miał ani przygotowania prawniczego ani obeznania w prawie zaś zarówno skarżący jak i OT ARR miały do czynienia z daną procedurą po raz pierwszy co mogło przyczynić się do zaistnienia błędów ze stron obu podmiotów;
podczas gdy wspomniane naruszenia uzasadniały uwzględnienie skargi oraz uchylenie wcześniejszych rozstrzygnięć Prezesa ARR - co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.
Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.
Za podstawę wyroku z 18 lutego 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2389/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego. Decyzją z [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Kielcach udzielił K. S. częściowego wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z brakiem możliwości sprzedaży spowodowanym rosyjskim embargiem. Decyzja ta została doręczona dorosłemu domownikowi [...] stycznia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Pismem nadanym w urzędzie pocztowym 17 lutego 2015 r. strona wniosła odwołanie od wskazanej decyzji. Postanowieniem z [...] marca 2015 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego działając na podstawie art.134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.) jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).
W ramach wskazanej podstawy kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Wskazane przepisy p.p.s.a. normują postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ ich naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym lub materialnym. Nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa, ponieważ zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z kolei, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów postępowania, ponieważ sprawując wymiar sprawiedliwości przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tej sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargę na postanowienie ostateczne oraz ocenił je pod kątem legalności w zakresie zastosowanych przepisów.
Brak jest podstaw do przyjęcia, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ administracji publicznej i zaakceptowana następnie przez Sąd I instancji narusza przepisy postępowania. Dowodami w tej sprawie były zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki rejestrowanej z 30 stycznia 2015 r. oraz dowód nadania przesyłki 17 lutego 2015 r. Na podstawie tych dowodów ustalono, że 14 dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg 31 stycznia 2015 r. i upłynął 13 lutego 2015 r.
Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 7 marca 2010 r., sygn. II CSK 454/09 (OSNC 2010/10/142): "Domniemanie doręczenia przesyłki rejestrowanej, wynikające z dowodu jej nadania, może być przez adresata obalone przez wykazanie, że nie miał możliwości zapoznania się z zawartym w niej oświadczeniem woli."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę obowiązany był zbadać, czy rzeczywiście decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Kielcach z [...] stycznia 2015 r. została prawidłowo doręczona. Prawidłowość dokonania czynności materialno-technicznych (jakimi są doręczenia) powinna przed postępowaniem sądowoadministracyjnym podlegać ocenie organów - w postępowaniu administracyjnym i Sądu, w trybie sądowoadministracyjnym. Tak więc związana z tym dokumentacja winna być pełna, pozbawiona wszelkich uproszczeń, pominięć i braków, które niweczyłyby możliwość przeprowadzenia wnioskowań o prawidłowości doręczenia.
Podstawą prawną postanowienia ostatecznego Prezesa Agencji Rynku Rolnego z 19 marca 2015 r. był art. 134 k.p.a.: "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne."
Czynność ta jest zastrzeżona wyłącznie dla organu odwoławczego. Organy podatkowe są obowiązane wnikliwie badać wszystkie okoliczności związane z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania (wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2003 r., III SA 1758/01, M. Pod. 2003, nr 12, poz. 39). Postanowienia dotyczące stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania powinny być wydawane wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po analizie okoliczności sprawy (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2008 r., I SA/Sz 222/08, LEX nr 483564). Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., II FSK 372/09, LEX nr 786866). Treść art. 134 k.p.a. wskazuje wyraźnie, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Ustalenie daty doręczenia decyzji musi nastąpić w zgodzie z procedurą. Materiał dowodowy musi być zupełny, jego ocena swobodna, ale nie dowolna. Stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, sąd rozpoznawać będzie sprawę tylko i wyłącznie w przedmiocie tego uchybienia, nie zaś w merytorycznym przedmiocie sprawy podatkowej, w której uchybienie to miało nastąpić (tak: Jacek Brolik, Komentarz do art. 228 O.p., LEX).
Przesłanka uchybienia terminu, o jakiej mowa w art. 129 § 2 k.p.a. i art. 134 k.p.a. zawsze zostaje stwierdzona ostatecznym postanowieniem organu odwoławczego wydanym w trybie art. 134 k.p.a. Zwalczanie tak dokonanego ustalenia jest możliwe tylko i wyłącznie przez wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w której strona podnosi argumentację dotyczącą prawidłowości (nieprawidłowości) doręczenia.
K. S. będący adresatem decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Kielcach stał się adresatem, któremu skutecznie tę decyzję doręczono. W rozpoznawanej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie zaakceptował ustalenia faktyczne dokonane przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego dotyczące prawidłowości doręczenia decyzji.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Z kolei, prawo procesowe określa sposób dochodzenia praw i roszczeń publicznoprawnych wynikających z prawa materialnego, normy tego prawa określają w jaki sposób i w jakich terminach ma być załatwiana konkretna sprawa administracyjna. Prawo formalne, procesowe to zespół norm prawnych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, prawo to urzeczywistnia normy prawa materialnego. Normy prawa procesowego mogą być zawarte w tym samym akcie normatywnym co normy prawa materialnego.
Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Przepisem prawa materialnego, który zastosował w tej sprawie organ administracji publicznej był art. 134 kpa, jednakże skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a..
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).