I GSK 1650/25

I GSK 1650/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Piszczek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1392/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-10-16
I GZ 321/25 - Postanowienie NSA z 2025-09-04
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 198
art. 30c ust. 5 pkt 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1392/25 w zakresie pozostawienia skargi bez rozpatrzenia w sprawie ze skargi A na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 25 marca 2025 r. nr DIP.ADM.550.17.85.2024.SW(5) w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 października 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1392/25 stosując zapisy ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U.2025.198; dalej: ustawa o polityce rozwoju) pozostawił skargę A (dalej: spółka) na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) z 25 marca 2025 r. w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem bez rozpatrzenia, a także orzekł o zwrocie stronie uiszczonego wpisu od skargi.
Przedstawiając stan sprawy Sąd wskazał, że reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika spółka wniosła 29 kwietnia 2025 r. skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 maja 2025 r. odmówił spółce przywrócenia terminu, zaś orzekający na skutek zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 września 2025 r., sygn. akt I GZ 321/25 oddalił zażalenie spółki. W konsekwencji Sąd I instancji przyjął, że skoro skarga została wniesiona do Sądu z uchybieniem terminu do jej wniesienia, to należało ją pozostawić bez rozpatrzenia.
Skargą kasacyjną spółka zaskarżyła wydane w sprawie postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie.
Zaskarżonej informacji zarzucono naruszenie przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 30c ust. 5 pkt. 1 uzppr, poprzez pozostawienie skargi bez rozpoznania z uwagi na wniesienie jej po terminie, co wynikało z błędnego przyjęcia, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonej informacji 26 marca 2025 r., w sytuacji, gdy w uzasadnieniu postanowienia z 4 września 2025r., wydanego w sprawie o sygn. akt I GZ 321/25 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "WSA błędnie uznał, że zaskarżona informacja PARP o wyniku ponownej oceny została odebrana przez Prezesa skarżącej w dniu 26 marca 2025 r." a nadto z uwagi na błędne pouczenie o sposobie doręczenia zastępczego, w którym powołano się na uchylone przepisy, nie można przyjąć, że w niniejszej sprawie doszło do doręczenia zaskarżonej informacji w formie zastępczej.
W motywach wskazał argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniesionego środka zaskarżenia.
PARP nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć "istotny" wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym jest mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., należy rozumieć – w myśl wyroku NSA z 26 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 2509/21 – istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Innymi słowy – stosownie do treści wyroku NSA z 12 lutego 2025 r., sygn. akt III FSK 619/23 – wskazać należy, że wynikającym z art. 176 § 1 w zw. z art. 174 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć "istotny" wpływ na wynik sprawy.
W praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone między innymi w art. 176 p.p.s.a (uchwała NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09; dostępna – tak jak i pozostałe powoływane orzeczenia - pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia przez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11). Do NSA nie należy jednakże wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06). NSA wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, ani też zastępować autora skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia zarzutów. Istotne jest oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. np. wyroki NSA z 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 16/13 i z 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Już w starożytności w dziele cesarza Justyniana, określanym mianem Corpus iuris civilis w części poświęconej konstytucjom cesarskim zatytułowanym De errore advocatorum vel libellos seu preces concipientium - O błędach adwokatów i tych, którzy układają różne pisma i prośby, zwrócono uwagę, że Ea, quae advocati praesentibus his quorum cause aguntur adlegant, perinde habenda sunt, ac si ab ipsis dominis litium proferantur (C.2.9.1 ) – To, co adwokaci wygłaszają w obecności osób, których sprawę prowadzą, ma być traktowane tak, jak gdyby było wypowiedziane przez tych, którzy są zastępowani w procesie; konstatacja ta ma bowiem ponadczasowe znaczenie, której odzwierciedleniem są rozwiązania przyjęte przez ustawodawcę w p.p.s.a. (znaczenie prawa rzymskiego w kontekście dzisiejszego stosowania prawa omawiają H. Kupiszewski: Prawo rzymskie a współczesność, Warszawa 1988, a także I. Subera: Metodologia historyczno-prawna, Warszawa 1972).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy – w kontekście stwierdzonych uchybień w konstrukcji wniesionego środka zaskarżenia – wskazać należy, iż za wadliwe Naczelny Sąd Administracyjny uznaje – po pierwsze – odniesienie zarzutu do "informacji" (to uchybienie można potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską gdyż Sąd I instancji wydał zaskarżone postanowienie a nie informację), a – po drugie – w zarzucie skargi kasacyjnej powołano bliżej nieokreślony akt normatywny określony mianem "uzppr". Nie rozszyfrowuje tego skrótu także uzasadnienie skargi kasacyjnej, w którym jest jedynie mowa o "ustawie o doręczeniach elektronicznych" (również w odniesieniu do tego aktu normatywnego nie podano ani daty jego uchwalenia, ani miejsca publikacji); nie wykazano też – w motywach wniesionego środka zaskarżenia - iż "naruszenie art. 30c ust. 5 pkt 1 uzppr" miało "istotny" wpływ na wynik sprawy. Skoro ten istotny wymóg całkowicie pominięto, Naczelny Sąd Administracyjny – w obawie możliwości popełnienia błędu w rozumowaniu – tego braku samodzielnie konwalidować nie może, a to – w świetle wyżej poczynionych rozważań – oznacza, że dostrzeżone wady w budowie skargi kasacyjnej są dyskwalifikujące wniesiony środek zaskarżenia..
Skoro braki wniesionego środka zaskarżenia uniemożliwiają jego merytoryczną ocenę, zatem – stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji.