I GSK 164/26

I GSK 164/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-08-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Sygn. powiązane
III SA/Po 48/25 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2025-10-14
I GZ 236/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-25
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Sprostowano omyłkę
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2026 r., sygn. akt I GSK 164/26 w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2025 r. sygn. akt III SA/Po 48/25 w sprawie ze skargi M. R., A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 14 października 2024 r. nr SKO.F.406.521.2024 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2026 r., sygn. akt I GSK 164/26, w ten sposób, że w pkt 2 wyroku zamiast słów: "zasądza solidarnie od M. R., A. R. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu." wpisać słowa: "zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz M. R., A. R. solidarnie."
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 sierpnia 2026 r. sygn. akt I GSK 164/26 oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 października 2025 r., sygn. akt III SA/Po 48/25 w sprawie ze skargi M. R., A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 14 października 2024 r., nr SKO.F.406.521.2024 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, pewny. "Oczywistość omyłki wynika z samej natury omyłki bądź z porównania orzeczenia z uzasadnieniem, treścią pisma wszczynającego postępowanie lub innymi okolicznościami (zob. uchwała SN z 9.05.1995 r., III CZP 55/95, OSNC 1995/9, poz. 126)."
Na gruncie przedmiotowej sprawy, przy sporządzaniu komputerowego wydruku przy pomocy edytora tekstów, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 sierpnia 2026 r., sygn. akt I GSK 164/26, doszło do omyłki, wskutek której w punkcie drugim wyroku zasądzono koszty postępowania od skarżących na rzecz organu, zamiast prawidłowego zasądzenia kosztów postępowania od organu na rzecz skarżących, co jednoznacznie wynika z treści art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
W takiej sytuacji należy uznać, że dostrzeżona oczywista omyłka wystąpiła wbrew zamierzeniu sądu, zaś jej sprostowanie nie prowadzi do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie NSA z 16 października 2018 r., I OZ 962/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza to również fakt, że w celu stwierdzenia powyższej oczywistej omyłki nie była konieczna pogłębiona analiza akt postępowania (por. np. postanowienie NSA z 30 listopada 2011 r., I OZ 907/11), nie doszło do mylnego ustalenia faktu (por. np. postanowienie NSA z 26 października 2011 r., I OZ 804/11), a zaistniałe nieprawidłowości były natychmiast rozpoznawalne i wynikały z treści orzeczenia (por. np. postanowienie NSA z 14 czerwca 2012 r., I FSK 561/11).
Tym samym na gruncie przedmiotowej sprawy zasadnym było usunięcie zaistniałej rozbieżności pomiędzy rzeczywistą wolą i wiedzą sądu, a jej wyrażeniem na piśmie.
Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.