I GSK 1276/25

I GSK 1276/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Kowalska
Piotr Piszczek /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Smoleń
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2634/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-01-24
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 174 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska Protokolant asystent sędziego Tomasz Sasak po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2634/23 w sprawie ze skargi P. S.A. w C. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 1 czerwca 2016 r. nr DKI.IV.8311.08.2016.RD.8 Nu115301/16 w przedmiocie zobowiązanie do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. S.A. w P. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 11250 (jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 stycznia2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2634/23, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę P. S.A. w P. na decyzję Ministra Rozwoju z 1 czerwca 2016 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła spółka, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
A. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 pkt 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 539/2010 z dnia 16 czerwca 2010 r. zmieniającego Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do uproszczenia niektórych przepisów oraz w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarzadzania finansowego (dalej: rozporządzenie nr 539/2010) oraz art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do uproszczenia niektórych przepisów oraz w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarzadzania finansowego a także - pkt (9) preambuły Rozporządzenia 539/2010 r.
polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, które prowadziło do nieuwzględnienia skargi pomimo istnienia w sprawie istotnych naruszeń przepisów postępowania (tj. niepełnego rozpoznania sprawy, z pominięciem przepisów szczególnych obowiązujących zarówno co do charakteru prawnego umowy, skutków z niej wynikających z razie ogłoszenia upadłości beneficjenta, co za tym idzie - zasadniczej modyfikacji w wyniku zaprzestania działalności produkcyjnej spowodowanej upadłością nie wynikającą z czynów niezgodnych z prawem (szczegółowo opisanych w skardze z 29 czerwca 2016 r.) - w wyniku których doszło wadliwego określenia dla skarżącej obowiązku zwrotu kwoty dofinansowania, w szczególności w związku z brakiem przeprowadzenia czynności wymaganych dla należytego zbadania kwoty przypadającej do zwrotu, faktu obligatoryjnego dokonania odliczeń wynikających z istotnej modyfikacji projektu i jego skutków związanych z utratą statusu beneficjenta i przejścia w status podmiotu zagrożonego upadłością (wręcz w upadłości) - dla którego to stanu stosuje się przepisy prawa określone w przepisach szczególnych;
II. naruszenie art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi podczas, gdy decyzja Ministra Rozwoju (DKI.IV.8311.08.2016.RD8MU115301/10 z 1 czerwca 2016 r., doręczona stronie 4 czerwca 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Polskiej Agencji Przedsiębiorczości w Warszawie z 10 grudnia 2015 r., DW/.6.6.02.016.08.2015.2015.JSK (17297) narusza art. 207 ust. 1 i art. 189 u.f.p. (w zw. z art. 1 pkt. 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 539/2010 oraz art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do uproszczenia niektórych przepisów oraz w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarzadzania finansowego a także - w zw. z pkt (9) preambuły Rozporządzenia 539/2010 oraz w zw. z art. 87 i 88 Traktatu w zw. z pkt 104, pkt 114 oraz pkt 117 decyzji Komisji Europejskiej 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r., powołującej Rozporządzenie Komisji (WE) 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r , w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu oraz art. 107 ust. 3 [TFUE]) – co do ustalenia formalnego zakresu dowodów wymaganych do zgromadzenia
oraz art. 106 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572, dalej k.p.a.), w sposób szczegółowo opisany w treści skargi z 29 czerwca 2016 r. - co do niepełnego w tej mierze materiału dowodowego w sprawie;
co doprowadziło do tego, że materiał dowodowy zebrany został w sposób niewyczerpujący istoty sprawy, czego Sąd I instancji de facto nie wziął pod uwagę, pominąwszy w tym zakresie również inicjatywę dowodową strony w skardze w postępowaniu sądowoadministracyjnym;
III. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy decyzja Ministra Rozwoju (DKI.IV.8311.08.2016.RD8MU115301/10 z 1 czerwca 2016 r., doręczona stronie 4 czerwca 2016, utrzymująca w mocy decyzję Polskiej Agencji Przedsiębiorczości w Warszawie z 10 grudnia 2015 r., DW1.6.6.02.016.08.2015.2015.JSK (17297) narusza art. 156 § 1 pkt 2), 6) oraz 7) k.p.a., w zw. z art. 342 i 272 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze (w brzemieniu z dnia wydania decyzji) oraz w zw. z art. 1 pkt 8 Rozporządzenia nr 539/2010 oraz art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do uproszczenia niektórych przepisów oraz w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarzadzania finansowego a także - w zw. z art. pkt (9) preambuły Rozporządzenia 539/2010) a ponadto - art. 207 ust. 1, ust. 8 i ust. 9 ustawy o finansach publicznych, art. 365 i 366 k.p.c., art. 300 § 1 i nast. k.k. oraz art. 410 i nast. k.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, że nie tylko organ nie powinien stosować się do obowiązujących przepisów prawa, ale przede wszystkim – wbrew stanowisku zawartemu w BIP Prezesa PARP miałby zostać zaspokojony z pierwszeństwem przed wierzycielami w postępowaniu upadłościowym z możliwością zawarcia układu, z pokrzywdzeniem tych wierzycieli, otrzymując świadczenie de facto nienależne (z uwagi na zasady obowiązujące przy modyfikacji projektu w związku z zagrożeniem upadłością lub jej ogłoszeniem), a ponadto - bez wyczerpania procedury określonej w art. 27 lit. B rozporządzenia 1828/2006 w zw. z art. 268 k.p.a. i bez stwierdzenia zaistnienia przesłanki nadużycia, o której mowa w art. 27 ust. 2 Rozporządzenia 1828/2006, których to przepisów Sąd I instancji nie wziął pod uwagę w żadnym zakresie, wyłączając expressis verbis art. 57 Rozporządzenia 1083/20,06 spod orzekania, co do pozostałych przepisów - nie odnosząc się wcale, w miejsce co najmniej - rozważenia zawieszenia postępowania - a następnie - jego umorzenia w razie uwzględnienia prawidłowo zgłoszonej co do istoty i co do wysokości wierzytelności, w sposób przewidziany dla każdego z wierzycieli w postępowaniu upadłościowym, wg odrębnych przepisów; podkreślenia wymaga, że zarządca powołany- w postępowaniu upadłościowym w toku postępowania administracyjnego do sprawy wezwany nie został;
IV. naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 2 k.p.c. oraz art. 133 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób wybiórczy i dowolny, co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku, że decyzja Ministra Rozwoju (oraz poprzedzająca ją decyzja Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości) nie są fragmentaryczne i nadają się do prawidłowej oceny, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wprost, że obowiązujące w dacie jej wydania ramy faktyczne i prawne (wyznaczone powołanymi szczegółowo w skardze przepisami prawa oraz wytycznymi Komisji Europejskiej, orzecznictwem NSA, TSUE, TK i SN, a także wykładnią Prezesa PARP publikowaną w BIP) nakazywały nie tylko odmienne oceny dowodowe, ale również – inny zakres postępowania dowodowego (oraz de facto - postępowania w ogólności, zarówno administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego), niż przeprowadzony;
V. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art, 7 oraz 77 § 1 oraz art. 80 poprzez oddalenie skargi pomimo poczynienia przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych oraz niewykorzystania inicjatywy dowodowej, a także poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, w szczególności sprzeczności ustaleń Sądu I instancji (oraz ostatecznego stanowiska Organu) co do charakteru kontroli z 28 kwietnia 2015 r. oraz 6 czerwca 2015 r. jako dokonanych w okresie trwałości projektu (por. str. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) oraz daty powstania i wymagalności wierzytelności PARP jako wchodzącej z mocy prawa do układu;
VI. naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, polegającą na ogólnikowej i kilku zdaniowej ocenie, sprowadzającej się do (nieprawidłowego) wskazania za faktycznie jedyną podstawę prawną orzeczenia art. 151 p.p.s.a., bez należytej analizy i wyjaśnienia poglądów prawnych prowadzących Sąd do wydania orzeczenia spełniającego wymogi opisane w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności - co do mechanizmu subsumpcji oraz respektowania reguł wykładni przepisów, mających istotne znaczenie dla końcowego załatwienia sprawy;
B. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: art. 342 i 272 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze (w brzemieniu z dnia wydania decyzji) w zw. z art. 1 pkt 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 539/2010 z dnia 16 czerwca 2010 r., zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do uproszczenia niektórych przepisów oraz w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarzadzania finansowego oraz art. 57 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do uproszczenia niektórych przepisów oraz w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarzadzania finansowego także - w zw. z art. pkt (9) preambuły Rozporządzenia 539/2010) a ponadto - art. 207 ust. 1, ust. 8 i ust. 9 ustawy o finansach publicznych, art. 365 i 366 k.p.c., art. 300 § 1 i nast. k.k. oraz art. 410 nast. k.c. oraz art. 27 lit. B rozporządzenia 1828/2006 w zw. z art. 268 k.p.a. i art. 27 ust. 2 Rozporządzenia 1828/2006, oraz w zw. z art. 87 i 88 Traktatu w zw. z pkt 104, pkt 114 oraz pkt 117 decyzji Komisji Europejskiej 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r., powołującej Rozporządzenie Komisji (WE) 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu oraz art. 107 ust. 3 [TFUE], w zakresie w jakim uznał, iż przepisy te w sprawie nie wpływają na prawidłowość i kształt wydanej decyzji, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów, znajdujących łączne zastosowanie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy tego rodzaju i dokonywaniu subsumcji celem dokonania oceny prawnej, dokonana przez NSA i Trybunał Sprawiedliwości UE, Komisję Europejską oraz Prezesa PARP jest diametralnie odmienna.
W związku z powyższymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji PARP w całości i umorzenie postępowania w sprawie - wobec faktycznej możliwości dokonania oceny zarzutów materialnoprawnych w sprawie i uznania wydanej decyzji PARP za przedwczesną, wadliwie określającą całokształt obowiązek strony, a ponadto - w aktualnym kształcie prowadzącą do uznania, że zarząd skarżącej Spółki zobligowany byłby - wbrew przepisom prawa - zaspokoić wierzyciela kontraktowego (z umowy) z nieuzasadnionym pierwszeństwem przed pozostałymi wierzycielami i w nadmiernej; zasądzenie od organu na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych; zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych, tj. wpisu od skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalanie w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie a także o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt. I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy też zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie uściślać bądź korygować zarzutów skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13). Do autora skargi kasacyjnej – będącego profesjonalistą – należy zatem wskazanie ściśle określonych przepisów prawa, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie (w uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej) na czym to polegało.
Już na wstępie zaznaczyć należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania – w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – pozbawione są usprawiedliwionych podstaw, gdyż skarżący kasacyjnie nie wykazał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jaki wpływ na wynik sprawy miały podniesione – przez niego – w zarzutach naruszenia, co jest niezbędnym elementem prawidłowości zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Pamiętać bowiem należy, iż tylko istotny wpływ na wynik sprawy pozwala uznać zarzut za zasadny, a skoro tego wymogu nie spełniono, to skarga kasacyjna – w powyższym obszarze – okazała się niezasadna.
Nie jest to bynajmniej jedyna wada wniesionego środka zaskarżenia gdyż są i dalsze.
W odniesieniu do zarzutu nr I wskazać trzeba, że jednoczesne powołanie (in principio) treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. jest o tyle nieprawidłowe, że każdy z tych przepisów może stanowić podstawę przeciwstawnych rozstrzygnięć. Jest oczywiste, iż Sąd I instancji wybrał rozstrzygnięcie oparte o treść drugiego przepisu, a zatem nie mógł jednocześnie naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Gdyby w praktyce taka sytuacja jednak wystąpiła, to winno znaleźć należyte uzasadnienie w motywach skargi kasacyjnej, a tego w niniejszej sprawie zdecydowanie także zabrakło.
W ocenie Sądu II instancji nie została naruszona treść art. 50 p.p.s.a. gdyż możliwość wniesienia przez stronę skargi w żaden sposób nie została ograniczona; wątek ten został całkowicie pominięty w uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej.
Z kolei zmieniony art. 57 Rozporządzenia nr 1083/2006 przez art. 1 pkt 8 Rozporządzenia nr 539/2010 składa się z kilku jednostek redakcyjnych i nie jest rzeczą Sądu II instancji dokonanie wyboru tych, które skarżący miał "na myśli". Poza tym przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania, albowiem jego regulacje odnoszą się do okresu trwałości operacji, do którego nigdy w realizacji projektu nie doszło; projekt bowiem nie został zrealizowany, cel projektu nie został osiągnięty, a zatem projekt nie wszedł w etap trwałości (vide w tym obszarze konstatacje Sądu I instancji w motywach zaskarżonego wyroku). Wykracza natomiast poza ramy niniejszej sprawy pkt 9 preambuły Rozporządzenia nr 539/2010 gdyż już pierwsze zdanie skazuje, iż jej treść odnosi się do kwestii "trwałości operacji" – o czym wyżej była już mowa: "Konieczne jest doprecyzowanie zakresu przepisów dotyczących trwałości operacji."
W odniesieniu do zarzutu nr II skargi kasacyjnej wskazać trzeba na te same i dodatkowe uchybienia, a mianowicie art. 189 i art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych składa się z szeregu jednostek redakcyjnych i nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego precyzyjne oznaczenie tych norm, które chciano w skardze kasacyjnej zaskarżyć. Nie jest też rzeczą Sądu prawidłowe oznaczenie daty uchwalenia tej ustawy i miejsca jej publikacji.
Wskazana wyżej wadliwość powołania art. 57 Rozporządzenia nr 1083/2006 w powiązaniu z przepisami prawa UE nie dała żadnego efektu bowiem wyszukiwarka Google poinformowała: Podana fraza – decyzja Komisji Europejskiej 2011/527/UE z 26 stycznia 2011 r. powołującej Rozporządzenie ... – nie została odnaleziona. Autorowi skargi kasacyjnej uzmysłowić należy, iż sam – formułując zarzuty – winien wskazać miejsce publikacji powoływanych przepisów prawa.
Z kolei powołane przepisy art. 106 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. nie pozwalają przyjąć, że "materiał dowodowy zebrany został w sposób niewyczerpujący istoty sprawy, czego Sąd I instancji de facto nie wziął pod uwagę." I tym razem wskazać trzeba na nieprecyzyjne powołanie przepisu art. 106 p.p.s.a., który składa się z pięciu jednostek redakcyjnych i dylemat Sądu II instancji – co jest przedmiotem zaskarżenia, zwłaszcza, iż do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (vide § 5). W tej konfiguracji wadliwość powołania art. 106 p.p.s.a. zwalnia od badania naruszenia tego przepisu w powiązaniu z treścią pozostałych przepisów, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.
W odniesieniu do zarzutu nr III skargi kasacyjnej wskazać trzeba, że aktualne pozostają rozważania wyżej poczynione w zakresie wadliwego powołania art. 57 Rozporządzenia nr 1083/2006 w powiązaniu z przepisami prawa UE (w trosce o zwięzłość wywodów). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika też której decyzji zarzuca się skutki wynikające z art. 156 § 1 pkt 2, 6 oraz 7 k.p.a. Równie nieprecyzyjne jest powiązanie tych regulacji z art. 342 i 272 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze (nie podano – jak w przypadku ustawy o finansach publicznych - ani daty uchwalenia ustawy, ani miejsca jej publikacji) domagając się od Sądu II instancji oceny faktu wadliwego zastosowania tego aktu normatywnego "w brzmieniu z dnia wydania decyzji". Problem stanowi jednak to, której to decyzji dotyczy ten postulat, czego nie sposób ustalić analizując sam zarzut, a także jego uzasadnienie.
Zupełnie nieweryfikowalne są zarzuty powołanych przepisów Kodeksu cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego i kodeksu karnego. Sąd II instancji wskazuje, że powołanie szeregu norm prawnych odnośnie szczególnych rozwiązań winno być powiązane z motywami skargi kasacyjnej, a tego zdecydowanie również zabrakło. Poza tym powoływanie przepisów in gremio (np. "i nast. k.k".; i "nast. k.c.") nie sprzyja wymogowi precyzji w powoływaniu przepisów w skardze kasacyjnej, które zostały rzekomo naruszone przez Sąd I instancji.
Końcowo zaznaczyć należy, że Sąd II instancji nie będzie badał kwestii określonej w art. 27 lit. b rozporządzenia 1828/2006 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz. U. UE L 371 z 27 grudnia 2006 r.) w zw. z art. 27 ust. 2 Rozporządzenia gdyż ten ostatni przepis nie istnieje, zaś art. 268 k.p.a. daleko wcześniej – aniżeli wydane w sprawie decyzje – został uchylony.
W odniesieniu do zarzutu nr IV skargi kasacyjnej wskazać trzeba, że zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. również jest wysoce nieprecyzyjny gdyż przepis ten składa się z trzech rozłącznych jednostek redakcyjnych i trudno sobie wyobrazić aby ich naruszenie nastąpiło jednocześnie. Nie koresponduje też w żaden sposób z treścią stawianego zarzutu wskazanie na art. 233 § 2 k.p.c., który stanowi, że "sąd oceni na tej samej podstawie, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w jego przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu." Nie wymaga jakiejkolwiek oceny zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. bowiem przepis ma charakter odsyłający.
W przedmiocie zarzutu nr V skargi kasacyjnej podnieść należy, że Sąd I instancji – w trybie art. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. – nie mógł dokonywać ustaleń faktycznych; jest to bowiem domena organów administracji publicznej. Powołane w zarzucie przepisy nie dotyczą inicjatywy dowodowej, o której mowa w treści zarzutu.
Wreszcie wskazać należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nr VI skargi kasacyjnej gdyż trudno zrozumieć dlaczego wskazano w nim na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. (cyt. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.) w sytuacji, kiedy neguje się jedynie konstrukcję samego uzasadnienia Sądu I instancji. W tym kontekście wskazać należy, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeśli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd I instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją sądu, a sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną (por. np. wyroki NSA z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1931/11; z 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06; z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07; z 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08; z 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07; z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10). Motywy wyroku muszą być przy tym jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyroki NSA z 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05, czy z 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2304/13).
Wadliwość zaś uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera ono stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy jest ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 19 września 2018 r., sygn. akt II OSK 63/18, LEX nr 2578626), czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono.
Wskazać więc trzeba – w odniesieniu do rozważań autora skargi kasacyjnej poczynionych na wstępie uzasadnienia skargi kasacyjnej – że wskazując jedynie na treść art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można negować ustaleń faktycznych, z którymi skarżący kasacyjnie się nie zgadza. Na dodatek są one oparte na błędnym założeniu, iż w sprawie doszło do stwierdzenia nieprawidłowości w okresie tzw. trwałości projektu, co jest konstatacją zupełnie nieuzasadnioną, o czym wyżej już była mowa. Warto też wskazać, że w tym zakresie – w części wstępnej motywów skargi kasacyjnej (vide str. 6-7 jej uzasadnienia) – nie wskazano ani jednego przepisu obrazującego wady motywów uzasadnienia Sądu I instancji (oprócz art. 141 § 4 p.p.s.a.), zwłaszcza chociażby w zakresie przepisów "szczególnych dla podmiotów zagrożonych upadłością". To samo dotyczy podniesionej kwestii "niezgodności sumy wypłaconych transz z kwotą przyjętą w decyzji do zwrotu – niezgodnie z wnioskiem o wypłatę transzy" (vide str. 7 motywów skargi kasacyjnej in fine). Te kwestie winny być przedmiotem precyzyjnie postawionych zarzutów nie zaś ogólnych rozważań w motywach skargi kasacyjnej. Sąd II instancji nie może bowiem na postawie motywów skargi kasacyjnej budować samodzielnie zarzutów, a następnie je merytorycznie rozpoznawać.
Końcowo należy wskazać, że nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia wskazanych norm prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albowiem w jego konstrukcji nie uwzględniono należycie treści wskazanego przepisu. Istotą zaś tego zarzutu jest kolizja w zakresie prawidłowej wykładni wskazanych w zarzucie przepisów "znajdujących łączne zastosowanie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy" w zestawieniu z orzecznictwem NSA, Trybunału Sprawiedliwości UE, stanowiska Komisji Europejskiej oraz Prezesa PARP. Ujęta w cudzysłowie treść oznacza, że stawiany zarzut ma w swojej istocie charakter procesowy, co dyskwalifikuje go jako, że nie znajduje oparcia w treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Staje się zatem zrozumiałe dlaczego skarżący kasacyjnie nie wskazał czy doszło do błędnej wykładni, czy też niewłaściwego zastosowania wskazanych w tym zarzucie przepisów oraz na czym dokładnie miałaby polegać ewentualna niewłaściwa wykładnia oraz jaka wykładnia według skarżącego jest prawidłowa albo na czym miało polegać niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów.
Mając na względzie treść art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a.