I GSK 1174/22

I GSK 1174/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /sprawozdawca/
Bogdan Fischer
Michał Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Gl 457/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-11-04
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 8, art. 9, art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 113 par. 1, art. 134 par. 1-2, art. 141 par. 4, art. 174 pkt 1, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2, art. 7, art. 9
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 457/21 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 27 stycznia 2021 r. nr 254/RR/2021 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. K. na rzecz Zarządu Województwa Śląskiego 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
UZASADNIENIA
Zaskarżonym wyrokiem z 4 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 457/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. K. (dalej: skarżąca, beneficjent, strona) na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego (dalej: organ) z 27 stycznia 2021 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020.
Skarżąca wyrok z 4 listopada 2021 r. zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając orzeczeniu:
1) naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to :
a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., oraz art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) poprzez zaniechanie prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy z wyczerpującym uwzględnieniem słusznego interesu obywatela i interesu społecznego, także przez zawarcie w uzasadnieniu wyroku jedynie przytoczenia całości norm prawnych i ogólnikowych stwierdzeń nieadekwatnych do realiów sprawy i brak wyjaśnienia przyczyn przyjęcia odmiennego od skarżącej stanowiska zwłaszcza co do istotności naruszenia obowiązku informacyjnego organu, co w konsekwencji wykluczyło wypełnienie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów a dalej wykluczyło możliwość ustalenia motywów orzeczenia, poznania słuszności zaprezentowanego przez Sąd poglądu ("Sąd nie podziela stanowiska skarżącej") i odtworzenia rozumowania Sądu I instancji;
b) art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy, pomimo że nie przeprowadzono wnikliwie sądowego postępowania dowodowego, w szczególności Sąd nie zbadał powodów powoływania się przez skarżącą w toku całego postępowania na stopień istotności dowodu z notatki 7 marca 2019 skarżącej do organu, przez co złamał w sposób rażący prawa procesowe (sądowe) strony nie dokonując z urzędu jej wnikliwego przesłuchania.
c) art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. poprzez brak zbadania czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy przez niewypełnienie obowiązku zapobiegania nieprawidłowościom w wydatkowaniu środków z budżetu UE tj. sprawnego czuwania nad prawidłowością realizacji zadania przez skarżącą i niedopełnienie obowiązku informacyjnego, oraz przez zaniechanie w ramach kontroli aktów organów administracji egzekwowania od organów wydawania aktów prawnych zgodnych z żądaniem skarżącej (ze względu na tworzenie racjonalnie nieuzasadnionych ciężarów dla strony jako obywatela), w sytuacji niedbałego i nieprawidłowego nadzoru organu nad sposobem rozporządzenia środkami unijnymi przez skarżącą (proceduralnie po poinformowaniu organu, tj. wobec możliwości organu podjęcia działań pozwalających na uniknięcie nieprawidłowości);
d) art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. przez brak zastosowania zasady in dubio pro tributario nakazującej sądom w ramach kontroli aktów organów administracji egzekwowania od organów stosowania postulatu orzekania w razie wątpliwości na korzyść podatników (beneficjentów) oraz stosowania zasady zaufania obywatela do organów państwa nakazującej organom orzekanie zgodnie z prawem bez oglądania się na doraźne korzyści dla fiskusa (w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej).
2.) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na naruszeniu:
a) przepisów art. 2 Konstytucji RP, oraz art. 7 Konstytucji RP i art. 9 Konstytucji RP tj. zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniających zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem Sąd wbrew zasadzie sprawiedliwości społecznej w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego i w zaskarżanym wyroku w sposób stronniczy chroni interesy fiskalne Unii Europejskiej i pośrednio Skarbu Państwa, nie zważając na prawa podmiotowe i procesowe skarżącej i interes społeczności lokalnej jako beneficjenta, mianowicie Sąd przy wydaniu zaskarżanego wyroku w sprawie popełnił rażące zaniedbania w zakresie sądowego postępowania dowodowego – pominął istotność i znaczenie wyrażenia zgody organu w sposób milczący na sygnalizowane przez skarżącą w notatce z 7 marca 2019 r. rozwiązanie wywiązujące się z zasady konkurencyjności; oraz naruszył zobowiązanie, że Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego (tj. rozporządzenie UE nr 1083/2006 regulujące wydawanie środków z funduszy strukturalnych i definiujące pojęcia ustawowe, oraz uchylające je rozporządzenie UE nr 1303/2013 w perspektywie lat 2014-2020 zobowiązujące państwa członkowskie do zapobiegania nieprawidłowościom, oraz ich wykrywania korygowania, podczas gdy organy administracji IZ w niniejszej sprawie nie czuwały nad swoim zobowiązaniem do zapobieżenia powstania zarzucanej nieprawidłowości;
b) naruszenie art. 184 oraz art. 169 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm., dalej: u.f.p.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym i niezasadnym przyjęciu (pomimo zrealizowania przez beneficjenta zadania, na które przyznana została dotacja, zgodnie z celem i w terminie), że beneficjent jest zobligowany do zwrotu 1/4 części pobranej i wydanej na ten cel kwoty, a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż w sprawie zachodzi przesłanka zwrotu pozostałej dotacji jako wydatkowanej nieprawidłowo.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych oraz zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Zarząd Województwa Śląskiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, w związku z tym rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Na wstępie wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w realiach sprawy nie występują. Skargę kasacyjną, w granicach, której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest, bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów, przytoczonych w ww. skardze.
W pierwszym z zarzutów analizowanej skargi kasacyjnej jej autor wskazał na naruszenie art. 7, art. 77, art. 8, art. 9 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy przede wszystkim, że skarga kasacyjna, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nie zawiera żadnego uzasadnienia dla zarzutów naruszenia art. 7, art. 77, art. 8, art. 9 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., brak jest bowiem wskazania na czym miało polegać naruszenie owych przepisów. To powoduje, że zarzuty owe pozostają całkowicie poza kontrolą merytoryczną Sądu kasacyjnego. Dodatkowo zauważyć trzeba, że zawodowy pełnomocnik tworzy niespójną zbitkę przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, bez wskazania konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, która to metoda formułowania zarzutów została uznana w orzecznictwie za nieprawidłową (pogląd ów wielokrotnie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny – por. wyrok z 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo). Nie jest również prawidłowe wskazywanie w ogólny sposób, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia grupy przepisów bez wskazywania sposobu ich naruszenia. W przypadku zarzutu naruszenia przepisu podzielonego na jednostki redakcyjne wymóg wskazania przepisu prawa jest realizowany poprzez wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która zdaniem kasatora została naruszona. Tymczasem w skardze kasacyjnej będącej przedmiotem rozpoznania jej autor powołuje się na zarzut naruszenia art. 77, art. 8 k.p.a. nie zważając na to, że każdy z przywołanych przepisów podzielony jest na dalsze jednostki redakcyjne. W istocie zatem nie wiadomo, naruszenie której z nich pełnomocnik zarzuca.
Dalej podnieść należy, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje zaś każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. Wobec powyższego twierdzenia podniesione w ramach zarzutu procesowego skargi kasacyjnej należy uznać za stanowiące jedynie polemikę z oceną zawartą w wyroku Sądu I instancji. W związku z brakiem stosownej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny, związany skargą kasacyjną, nie miał możliwości prawnych i faktycznych do wnikliwszego zweryfikowania zaskarżonego orzeczenia z perspektywy zarzutu ujętego w punkcie 1 lit. a petitum skargi kasacyjnej.
Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przepis ten zatem stanowi regulację prawną dotyczącą wyłącznie kompetencji przewodniczącego składu orzekającego, a która ma charakter wyłącznie techniczny, ściśle porządkowy. Określa ona bowiem tylko moment zakończenia postępowania przed sądem. Przepis ten nie może tym samym stanowić podstawy kasacyjnej, której celem jest zarzucenie sądowi wojewódzkiemu dokonania błędu w ustaleniach faktycznych.
W drugim zarzucie procesowym skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 3 § 1 i § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Odnosząc się do naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. przede wszystkim należy przywołać ich treść. Z pierwszego z nich wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Drugi zaś przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zauważyć zatem wypada, że wskazane przepisy mają charakter ustrojowy, w sposób najbardziej ogólny i generalny określają zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem, do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W przypadku zatem, gdy strona chce zarzucić niewłaściwą kontrolę skargi, przepis ten musi zostać powołany w połączeniu z przepisami, które Sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1598/17). Ogólny zarzut braku zbadania czy organ nie naruszył prawa nie może być podnoszony poprzez powołanie art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 15 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 3649/18).
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. stwierdzić należy, że jest to przepis o charakterze wynikowym i jego naruszenie wiąże się z naruszeniem innych przepisów materialnych i procesowych. Wskazując zatem na jego naruszenie należy powołać go łącznie z innymi przepisami, które zostały przez organy lub sąd I instancji naruszone, a w wyniku uchybienia tym przepisom doszło do naruszenia omawianych przepisów wynikowych (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Przepisy te nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, wyrok NSA z 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, wyrok NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13).
Tym samym postawiony zarzut kasacyjny należało uznać za nieskuteczny.
Zarzut obrazy art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. jest chybiony. Na wstępie przypomnieć należy, że z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na gruncie tak wyrażonej zasady oficjalności, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być uznany za usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienie na tyle istotne i oczywiste zarazem, że bez względu na treść zarzutów stawianych w skardze, powinny być one dostrzeżone i uwzględnione przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2395/10). Wyjaśnić jednocześnie należy, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Dokonując oceny zasadności wskazanego wyżej zarzutu skargi kasacyjnej, brak jest podstaw, aby przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała którakolwiek z wymienionych powyżej sytuacji, która mogłaby zostać zakwalifikowana, jako naruszenie wskazanego powyżej przepisu. Sąd I instancji orzekł "w granicach danej sprawy", dokonał bowiem oceny zgodności z prawem objętej skargą decyzji w przedmiocie zwrotu dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020. Sąd przeprowadził analizę przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie i odniósł je do stanu faktycznego, ustosunkowując się w niezbędnym zakresie do zarzutów skargi, rozpoznając tym samym istotę sprawy, co nie daje podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.
Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również WSA w Gliwicach obrazę art. 134 § 2 p.p.s.a. przepis ten wskazuje, że "Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności", a zatem statuuje zakaz refromationis in peius. Jednak autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie określił w niej na czym miałoby polegać naruszanie przez Sąd I instancji tego zakazu.
Z treści zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia omawianego przepisu procedury sądowoadministracyjnej poprzez niezastosowanie zasady in dubio pro tributario i oddalenie skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa zasada nie wynika z zarzucanego art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a., tym samym zarzut ten podobnie jak poprzednie jest nieskuteczny.
W ramach kolejnego zarzutu podniesiono naruszenie art. 2, art. 7 i art. 9 Konstytucji RP, przez naruszenie zasad legalizmu i demokratycznego państwa prawa oraz zasady przestrzegania wiążącego prawa międzynarodowego. Powyższe normy konstytucyjne znajdują rozwinięcie i konkretyzację w przepisach rangi ustawowej. Zatem prawidłowe podniesienie zarzutu kasacyjnego, opartego na normie konstytucyjnej powinno być powiązane z uchybieniem przepisu ustawowego. Zatem i ten zarzut okazał się nieskuteczny.
Odnosząc się do zarzutu z pkt 2 lit. b petitum skargi kasacyjnej, wskazać należy, że skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała skutecznie, ustaleń stanu faktycznego dokonanych w sprawie. Tymczasem zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego - aby był skuteczny - musi zostać oparty na wykazaniu, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2020 r., sygn. akt I GSK 2145/19). Ustaleń faktycznych nie można zwalczać w drodze zarzutów sformułowanych w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2020 r., sygn. akt I FSK 60/18).
Natomiast, gdy skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut błędnej wykładni określonego przepisu prawa, wówczas winna wskazać, na czym polega błędna wykładnia przepisu prawa i jaka, jej zdaniem, powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, bo tylko wtedy Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do tak postawionego zarzutu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest jakiejkolwiek argumentacji wskazującej, jaka powinna być prawidłowa wykładnia zarzucanych przepisów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).