I GSK 1086/22

I GSK 1086/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Małgorzata Kowalska
Tomasz Smoleń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 740/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-10-27
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 11, art. 106 § 3 i § 5, art. 125 § 1 pkt 1, art. 128 § 1 pkt 4, art. 141 §4, art. 145 § 1 pkt 1 lit.a,  art. 151, art. 175 § 1-3, art. 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80,  art. 83 § 2, art. 84 § 1, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1530
art. 209 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 pkt 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25 art. 2 pkt 7,  art. 98 ust. 2
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999
Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
art. 5 ust. 4
Traktatu o Unii Europejskiej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 740/17 w sprawie ze skargi M. S.A. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 stycznia 2017 r. nr DIR.IV.8311.142.2016.KI.11 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Sp. z o.o. w K. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 12 500 (dwanaście tysięcy pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 740/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S.A. w K., aktualnie: M. Sp. z o.o. w K. (skarżąca kasacyjnie, spółka), na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (organ II instancji) z dnia 26 stycznia 2017 r., nr DIR.IV.8311.142.2016.KI.11 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu, w pkt 1/ uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (organ I instancji, PARP) z dnia 20 maja 2016 r., nr DWI.6.6.16.007.09.2016.KM(5725) w części dotyczącej kwoty dofinansowania do zwrotu w wysokości 461.818,62 zł wraz z należnym od tej kwoty odsetkami; w pkt 2/ w pozostałej części skargę oddalił; w pkt 3/ zasądził od Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz skarżącej spółki 3.570 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie spółka, tj. M. Sp. z o.o. w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w części, tj. co do pkt 2 wyroku oraz wnosząc o zmianę pkt 2 zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji w części dotyczącej całości kwoty dofinansowania do zwrotu wraz z należnymi odsetkami; ewentualnie o uchylenie pkt 2 zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok. Ponadto wniesiono o zasądzenie od Ministra Finansów, Funduszu i Polityki Regionalnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego (postępowania skargowego przed WSA oraz NSA) w tym kosztów zastępstwa prawnego, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Wniesiono również o rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia WSA z dnia 30 czerwca 2021 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania oraz postanowienia WSA z dnia 27 października 2021 r. w przedmiocie oddalenia wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania lub odroczenie postępowania do czasu sporządzenia i doręczenia stronom uzasadnienia wyroku karnego Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] marca 2021 r., sygn. [...].
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z art. 128 § 1 pkt 4) p.p.s.a. w zw. z art. 11 p.p.s.a. (na podstawie art. 105 p.p.s.a. skarżąca złożyła zastrzeżenie do protokołu z rozprawy z dnia 27 października 2021 r.) polegające na podjęciu przez WSA zawieszonego postępowania oraz nieuwzględnieniu wniosku skarżącego z 25 października 2021 r. o ponowne zawieszenie postępowania (względnie odroczenie rozprawy) do momentu sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku karnego Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] marca 2021 r., sygn. [...], który stanowiłby istotny dowód w sprawie, bowiem zostałaby w nim przedstawiona ocena pełnego materiału dowodowego dotyczącego rzekomych naruszeń przez skarżącego prawa materialnego dokonana także w kontekście innych dowodów zebranych w sprawie karnej prowadzących do wydania wyroku uniewinniającego, co mogło mieć istotny wpływ na dokonaną przez WSA ocenę materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji na wydany wyrok, zważywszy że stanowisko WSA w tej kwestii było wewnętrznie sprzeczne bowiem najpierw dokonując postanowieniem z dnia 25 stycznia 2018 r. zawieszenia postępowania WSA stwierdził, że "złożone w sprawie karnej wyjaśnienia/zeznania stanowią podstawę do ustaleń w postępowaniu administracyjnym. Jest oczywiste, że ich wiarygodność może zostać lepiej oceniona w postępowaniu karnym, albowiem będą weryfikowane w kontekście innych dowodów zgromadzonych w sprawie karnej. Wybiórcze ich pozyskanie w postępowaniu administracyjnym (poprzez załączenie tylko części z nich z akt sprawy karnej) w postępowaniu sądowoadministracyjnym takich możliwości nie stwarza" a następnie uznał, że ocena pełnego materiału dowodowego dokonana przez sąd karny nie ma żadnego znaczenia dla oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym stwierdzając, że; "[...] gdyż w sprawie nie występuje zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] marca 2021 r. nie może mieć przełożenia na niniejsze postępowanie, bowiem postępowanie karne jest odrębnym od administracyjnego".
2) art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 227 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1568; dalej: k.p.c.) w zw. z art. 235² § 1 pkt 2) i § 2 k.p.c. polegającą na pominięciu istotnych dowodów z dokumentów załączonych do skargi od decyzji organu II instancji tj.: (a) oferta I. I.; (b) oferta F. P.; (c) analiza porównawcza; (d) ofert B.; (e) porównanie wyposażenia maszyn; (f) opinia Stowarzyszenia [...], podczas gdy dowody te wskazywały, że ceny, po których skarżąca zakupiła linie produkcyjne i maszyny na podstawie dofinansowania nie odbiegały od cen rynkowych tych maszyn w dacie zakupu, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem:
(a) analiza ww. dowodów prowadzi do wniosku, że nie spełniła się jedna z przesłanek "nieprawidłowości" zdefiniowanej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (t.j. Dz. U. UE. L. 2006.210.25; dalej: rozporządzenie nr 1083/2006) oraz § 1 ust. 11) Umowy o dofinansowanie Nr UDA-POIG.04.04.00-16-007/09-00, tj. wyrządzenia potencjalnej szkody w budżecie unijnym, a w konsekwencji nie było podstawy do stosowania korekty finansowej;
(b) ze względu na charakter naruszeń oraz brak negatywnych skutków dla budżetu Unii Europejskiej, ewentualnie ich znikomej wagi, WSA powinien był zastosować miarkowanie nałożonych na skarżącą korekt finansowych przewidzianych w załączniku do dokumentu Taryfikatora z [...] maja 2014 r. "Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE";
(3) art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego w zakresie wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] marca 2021 r. (sygn. [...]), przejawiające się w ustaleniu przez WSA, że skarżąca dopuściła się naruszeń o charakterze intencjonalnym, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym z wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] marca 2021 r. wynika, że oskarżeni członkowie zarządu oraz pracownicy Skarżącej zostali uniewinnieni od zarzucanych im czynów (nie można było im przypisać winy), a w konsekwencji błędne jest twierdzenie WSA o tym, że skarżąca dopuściła naruszeń o charakterze intencjonalnym, co przełożyło się na treść wyroku poprzez uznanie przez WSA o niezasadności stosowania miarkowania korekt finansowych;
(4) art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. polegające na nieprawidłowym uznaniu za wiarygodne zeznań świadków p. A. K. oraz p. M. R. i oparciu na tych zeznaniach swojego stanowiska o poczynieniu przez organy prawidłowych ustaleń dotyczących postępowań zakupowych, podczas gdy ani WSA ani organy administracji nie miały żadnych podstaw, aby móc prawidłowo i wszechstronnie oceniać wiarygodność zeznań i wyjaśnień złożonych przez ww. osoby w postępowaniu karnym ze względu na brak dostępu WSA i organu do pełnego materiału dowodowego zebranego w postępowaniu karnym, a także ze względu na okoliczność iż powyższym świadkom zostały postawione zarzuty popełnienia czynów karalnych, na co wskazywał WSA w postanowieniu o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego, co w konsekwencji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem na podstawie tych zeznań i wyjaśnień organy administracyjne i WSA doszły do przekonania o popełnieniu naruszeń skutkujących koniecznością zastosowania korekt finansowych;
(5) art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi od decyzji organu II instancji, mimo że organ II instancji dopuścił się następujących naruszeń prawa procesowego, których WSA nie dostrzegł, tj.:
(a) art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.) przez:
(i) brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych oraz oparcie decyzji wyłącznie na części materiału dowodowego dotyczącego przebiegu niektórych postępowań zakupowych, co doprowadziło organ II instancji do błędnego ustalenia, iż Beneficjent dopuścił się naruszenia reguł Umowy o dofinansowanie chroniących konkurencyjność ponoszonych wydatków a w konsekwencji, że zasadne jest obciążenie go korektą finansową;
(ii) dowolną i wybiórczą analizę materiału dowodowego oraz okoliczności mogących mieć znaczenie dla wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji powyższych uchybień, brak podjęcia istotnych dla sprawy ustaleń, w szczególności dotyczących rzeczywistego przebiegu postępowań ofertowych oraz nienależyte ustalenie znaczenia ewentualnych naruszeń dla budżetu unijnego, w tym nieuwzględnienie w toku postępowania administracyjnego tego, co wynika z dokumentacji składającej się na postępowania zakupowe, że spełnione zostały wszystkie wymogi nałożone na skarżącą Umową o dofinansowanie, a popełnione uchybienia nie miały wpływu na budżet unijny, a nawet jeśli wpływ ten dało się ustalić, to zaniechał tego organ II instancji;
(iii) nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych przemawiających jednoznacznie za miarkowaniem korekt finansowych, pomimo iż obowiązek taki spoczywa na organach kontrolujących, w szczególności nieuwzględnienie udowodnionego braku wpływu rzekomych naruszeń na wydatkowanie środków unijnych (brak chociażby potencjalnej szkody) oraz nieuwzględnienie zrealizowania celów Projektu;
(b) art. 8 i 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów zgromadzonych w toku postępowania, odmówienie wiarygodności materiału dowodowemu przemawiającemu za poprawnością przebiegu postępowań zakupowych (takich jak załączone do odwołania oferty, analiza porównawcza czy niezależna opinia) przy jednoczesnym oparciu się na ustaleniach i dowodach zgromadzonych w toku postępowania karnego, które organ II instancji bezrefleksyjnie uznał za wiarygodne, mimo, iż postępowanie karne nie zostało zakończone nawet w pierwszej instancji, a ustalenia w nim dokonane są kwestionowane przez oskarżonych;
(c) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i oparcie decyzji w głównej mierze na protokołach zeznań pochodzących z postępowania karnego, które to postępowanie wszczęte zostało przed wszczęciem postępowania administracyjnego, w którym to zarówno skarżąca, jak i organ II instancji nie uczestniczyli i nie mogli uczestniczyć, a tym samym nie brali udziału w czynnościach procesowych, które organ II instancji następnie uczynił podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, co stanowiło jednocześnie naruszenie zasady bezpośredniości i uniemożliwiło skarżącej skuteczne korzystania z prawa do obrony;
(d) art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji złożonych przez skarżącą wniosków o przeprowadzenie (zgodnie z zasadą bezpośredniości) dowodów w postaci przesłuchania świadków tj. P. K., R. C., B. K., O. F. i A. W. (będących byłymi członkami zarządu skarżącej, pełniącymi funkcję w okresie rzekomych naruszeń, odpowiadającymi za organizację wydatkowania środków unijnych przyznanych Umową o dofinansowanie) na istotne dla sprawy okoliczności dotyczące wyboru wykonawców realizujących dla skarżącej zamówienia w ramach Projektu;
(e) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8. 9 i 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie wybiórczej oceny zasadności miarkowania wysokości nałożonych na odwołującego korekt finansowych, prowadzącej do uznania, że korekty finansowe zostały nałożone we właściwej wysokości, gdy tymczasem prawidłowa analiza w tym zakresie powinna prowadzić do wniosku, iż zmaterializowały się przesłanki, których spełnienie skutkować powinno obniżeniem wysokości, do zwrotu której zobowiązano skarżącą, co skutkowało naruszeniem zasad pogłębiania zaufania obywateli, informowania stron oraz przekonywania;
(f) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia rzeczywistego wpływu rzekomych naruszeń zasad wydatkowania środków unijnych, gdy tymczasem ustalenie tego wpływu, wobec braku faktycznych podstaw do jego skwantyfikowania, wymagało posiadania wiadomości specjalnych;
(g) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ograniczenie przez organ II instancji uzasadnienia jedynie do polemiki z zarzutami sformułowanymi przez skarżącą w odwołaniu, w szczególności w zakresie wykazanego przez skarżącą braku (chociażby potencjalnego) wpływu uchybień zidentyfikowanych przez organ I instancji na poziom wydatkowania środków unijnych, gdy tymczasem organ II instancji powinien zbadać sprawę nie tylko w zakresie odwołania (czego zresztą nie uczyniono), ale w całości i co do meritum;
co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i brak uchylenia obu decyzji organów I i II instancji
(6) art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi od decyzji organu II instancji, mimo że organy II instancji dopuścił się następujących naruszeń prawa materialnego, których WSA nie dostrzegł, tj.:
(a) art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1530; dalej: u.f.p.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu dokonania oceny zakresu i wagi rzekomych nieprawidłowości w wydatkowaniu środków unijnych oraz rzekomych strat finansowych poniesionych przez fundusze unijne, co doprowadziło do:
(i) błędnego ustalenia przez organ II instancji, iż doszło do wykorzystania środków europejskich z naruszeniem procedur związanych z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków europejskich, a tym samym, że korekty finansowe zostały nałożone zasadnie oraz we właściwej wysokości, gdy tymczasem właściwe zastosowanie tych przepisów prowadzi do wniosku, iż rzekome naruszenia procedur, których dopuściła się skarżąca nie doprowadziły do powstania szkody w budżecie unijnym;
(ii) zaniechania obligatoryjnego przeprowadzenia oceny zasadności miarkowania wysokości nałożonych korekt finansowych, podczas gdy uwzględnienie okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności brak ustalenia nawet przybliżonej potencjalnej wartości szkody, prowadzi do przekonania, iż zidentyfikowane nieprawidłowości nie miały wpływu na budżet unijny, względnie, wysokość szkody była istotnie niewielka, co przemawia za koniecznością maksymalnego obniżenia korekt finansowych;
co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i brak uchylenia obu decyzji organów I i II instancji.
III. przepisów prawa materialnego, tj.:
(1) art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 u.f.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie spełniły się przesłanki zastosowania wobec skarżącej korekt finansowych dofinansowania, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że nie doszło lub nie mogło dojść do wyrządzenia szkody w budżecie Unii Europejskiej, cel dofinansowania został osiągnięty, a poniesione wydatki, które organy I i II instancji oraz WSA uznały jako wydatki niekwalifikowane zostały przeznaczone na zakup maszyn, urządzeń oraz usług, które są takie same jak wskazane we wniosku o dofinansowanie, co wskazuje na to, że podstawą zastosowanych sankcji było wyłącznie rzekome niedochowanie formalnych procedur przeprowadzenia postępowań zakupowych określonych w § 11 Umowy o dofinansowanie, co nie wypełnia przesłanek nałożenia korekt finansowych;
(2) art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/30 z dnia 2004.04.30) w zw. z poz. 5, 11, 17, 22, 23 i 31 Tabeli nr 2 "Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE" polegające na:
(a) nieprawidłowym zastosowaniu 100% korekt finansowych w przypadku zakupu śrutownicy liniowej oraz zakupu dodatkowych dwóch linii CDCM 800 i CDCM 1000, podczas gdy rodzaj zarzuconych uchybień (przyjmując, że stanowią naruszenia) uzasadniania zastosowanie korekt wskazanych odpowiednio: dla śrutownicy liniowej w poz. 23 (oraz poddać ją miarkowaniu), dla dodatkowych dwóch linii CDCM 800 i CDCM 1000 w poz. 22 (oraz poddać ją miarkowaniu) Tabeli nr 2 "Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE",
(b) niezastosowaniu miarkowania nałożonych przez organy korekt finansowych do 5%, mimo że z materiału dowodowego wynika, że rzekome nieprawidłowości, których dopuściła się skarżąca nie zostały dokonane intencjonalnie (z winy umyślnej) I nie wyrządziły szkody w budżecie Unii Europejskiej, względnie wysokość potencjalnej szkody jest na tyle nieistotna, że nie uzasadnia zastosowania najwyższego poziomu korekty finansowej, a w konsekwencji WSA naruszył zasadę proporcjonalności.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej obszernym uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej kasacyjnie spółki na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie podniosła zarzuty z obu podstaw kasacyjnych. W takiej sytuacji co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności ocenia zasadność zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych.
Odnosząc się do zarzutu z pkt II.(1) petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., poprzez podjęcie przez Sąd I instancji zawieszonego wcześniej postępowania w tej sprawie i odmowy jego ponownego zawieszenia, zauważyć należy, że skuteczność zgłoszonego w tym zakresie zarzutu (który, jak wynika ze skargi kasacyjnej, ukierunkowany jest na wykazanie braku podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania) zależy od wykazania, że ww. postanowienie miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęcie postępowania zawieszonego na podstawie fakultatywnej przesłanki określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie stanowiło uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście zasadnym jest wskazanie, że w art. 128 § 1 p.p.s.a. ustawodawca wyliczył przykładowo sytuacje obligujące Sąd do podjęcia zawieszonego postępowania. Podkreślenia wymaga, że w art. 128 § 1 pkt 4 in fine p.p.s.a. ustawodawca stwierdził, że w przypadku postępowania zawieszonego z powodu tzw. kwestii prejudycjalnej (a więc gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania) Sąd może przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć zawieszone postępowanie przed uprawomocnieniem się orzeczenia kończącego to postępowanie. Sposób konstrukcji wskazanej regulacji determinuje uznanie, że w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji miał podstawy, aby podjąć zawieszone postępowanie i w jego następstwie wydać orzeczenie bez konieczności oczekiwania na sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku karnego Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] marca 2021 r., sygn. [...]. Motywy, którymi w tej kwestii kierował się Sąd I instancji, a które Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za w pełni uzasadnione, zostały w sposób szczegółowy opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Fakt, że wcześniej postanowieniem z dnia 25 stycznia 2018 r. WSA zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne przyjął odmienny pogląd co do przyczyn zawieszenia postępowania nie wpływa na ocenę prawidłowości obecnie przyjętego stanowiska. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji postępowanie administracyjne, w odróżnieniu od postępowania karnego, nie operuje pojęciem winy, lecz odwołuje się do obiektywnego naruszenia prawa. Pamiętać należy jednak, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Jest to jedyna norma prawna regulująca zależność pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym, a karnym i nie może mieć ona zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na to, że wyżej wskazany wyrok karny nie był skazujący, a był uniewinniający.
W myśl art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zarzut oparty na art. 106 § 5 p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami procedury cywilnej, regulującymi zasady prowadzenia postępowania dowodowego, może być przedmiotem zarzutu kasacyjnego ale tylko wtedy, gdy Sąd I instancji dopuści dowód uzupełniający w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie natomiast tego rodzaju sytuacja nie zachodziła, a zatem zarzuty oparte na art. 106 § 5 p.p.s.a. podniesione w pkt II.(2), II.(3) i II.(4) petitum skargi kasacyjnej już co do zasady - nie mogły być uznane za usprawiedliwione.
Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych w pkt II.(5) petitum skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że w odniesieniu do przepisów, które nie stanowią jednej zamkniętej całości, a składają się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd II instancji do domyślania się, który przepis prawa autor skargi kasacyjnej miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. (pkt II.(5)(b) petitum skargi kasacyjnej) nie wskazała jednak, którego z ustępów tego artykułu naruszenie zarzuca.
Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi kasacyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., III OSK 7233/21). Trzeba też podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, LEX nr 1551417; wyrok NSA z 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji.
Powyższe uwagi odnoszą się również do zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a. (pkt II.(5)(a) petitum skargi kasacyjnej) z tą różnicą, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor doprecyzował, że zarzut ten dotyczy naruszenia art. 77 § 1 k.p.a.
Stosownie do przytoczonego wyżej przepisu art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem w całości z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Sąd I instancji uznał jedynie, że odnośnie do nieprawidłowości dotyczącej procedury zakupu linii do obróbki skrawaniem od dostawcy D. organ nie uprawdopodobnił, ani też nie uzasadnił w sposób wystarczający faktu, aby spółka dopuściła się naruszenia § 11 ust. 2 nast. umowy o dofinansowanie. W ocenie WSA świadczy to o zasadności zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 7, art, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jak i art. 8 k.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej.
Po wnikliwej analizie materiału sprawy i procedury poprzedzającej wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, WSA trafnie stwierdził, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (w zaskarżonej części decyzji). Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji zasadnie uznał, że organ ustalił wszystkie istotne do rozpoznania sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. W tych okolicznościach zgodzić należy się z Sądem I instancji, który w całości podzielił ustalenia organu II instancji i wyrażonej przez nią ocenę prawną stanu faktycznego.
WSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ II instancji w swojej decyzji odniósł się do wszystkich stwierdzonych przez organ I instancji nieprawidłowości. Następnie dokonał oceny ustaleń poczynionych przez organy zasadnie stwierdzając, że wbrew twierdzeniom spółki, organy nie oparły się jedynie na zeznaniach świadków, których strona podważa wiarygodność, ale także na dokumentach i dowodach zebranych w postępowaniu zarówno administracyjnym, jak i karnym prowadzonym wobec skarżącej kasacyjnie, a dowody pozyskane z komputerów pracownika spółki dowodzą zasadności twierdzeń organów.
Zauważyć trzeba, że w myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W związku z tym nie można zasadnie zarzucać organom, że swoje ustalenia oparły także na protokołach zeznań z postępowania karnego. Tym bardziej, że przesłuchiwani przez organ świadkowie M. R. i A. K. skorzystali z przysługującego im prawa do odmowy odpowiedzi na pytania zgodnie z art. 83 § 2 k.p.a. Przy czym M. R. podtrzymał swoje zeznania złożone wobec Prokuratury Okręgowej w O. Zaś A. K. udzieliła odpowiedzi na pytania postawione jej przez pełnomocnika spółki, które organ uwzględnił dokonując oceny stanu faktycznego.
W świetle art. 75 § 1 k.p.a. nie istnieje też prawny nakaz, aby w toku postępowania koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka czy podejrzanego, który zeznawał w innym postępowaniu, jeżeli zeznania te są wystarczające dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast powtórzenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z przesłuchania świadka, uprzednio przesłuchanego w innym postępowaniu (dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym przesłuchaniu z art. 10 § 1 k.p.a.), uzasadnione jest tylko wówczas, gdy strona wskaże na konkretne, istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Odwoływanie się tylko do zasady bezpośredniości prowadzenia dowodu z zeznań świadka bez konkretyzacji celu ponowienia dowodu, nie jest wystarczające. Dlatego też zarzuty podniesione w pkt II.(5)(c) i (d) petitum skargi kasacyjnej nie mają uzasadnionych podstaw.
Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, treść zaskarżonej decyzji w części zaskarżonej odnosi się do całokształtu rozstrzyganej sprawy w sposób właściwy i kompleksowy, prawidłowo wyjaśniając podstawę faktyczną i prawną. Kwestia odmienności oczekiwań spółki w zakresie podjętego rozstrzygnięcia nie uzasadnia również formułowania zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. Ustawodawca jednocześnie nie wymaga od organów skutecznego przekonania strony, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Obowiązek ten sprowadza się do konieczności wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie art. 11 k.p.a., jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności, mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania strony do prawidłowości podjętej decyzji, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 124/10).
Natomiast do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Aby naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki wpływ w skardze kasacyjnej nie został wykazany. Z powyższych względów niezasadne są zarzuty z pkt II.(5)(e) i (g) petitum skargi kasacyjnej.
Na aprobatę nie zasługuje również zarzut sformułowany w pkt II.(5)(f) petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Powołanie biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. Wykorzystanie tego środka dowodowego jest zasadne, jeżeli dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ. Brak jest zatem obowiązku po stronie organu powoływania biegłych, którzy zweryfikowaliby jego stanowisko i wyniki ustaleń w sprawie. Organ rozpoznający sprawę jako wyspecjalizowany w zakresie przedmiotu rozstrzygnięcia był zobowiązany samodzielnie zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy również ten zaprezentowany przez spółkę, a następnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Tego rodzaju oceny organy w tej sprawie dokonały, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji.
Przechodząc do oceny trafności zarzutu postawionego w pkt II.(6) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że zarzucono w nim naruszenie art. 151 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem kompetencyjnym i wynikowym, który nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut jego naruszenia zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnie powiązano go z zarzutem naruszeń prawa materialnego, to jest art. 2 pkt 7 w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu dokonania oceny zakresu i wagi rzekomych nieprawidłowości w wydatkowaniu środków unijnych oraz rzekomych strat finansowych poniesionych przez fundusze unijne, co doprowadziło do: błędnego ustalenia (...) i zaniechania obligatoryjnego przeprowadzenia oceny zasadności miarkowania wysokości nałożonych korekt finansowych (...), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i brak uchylenia obu decyzji organów I i II instancji. W ocenie składu orzekającego tak sformułowany zarzut jest wadliwy. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię - niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11).
Dokonując oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano wykładni regulacji zawartej w art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 u.f.p. oraz art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/30 z dnia 2004.04.30) w zw. z poz. 5, 11, 17, 22, 23 i 31 Tabeli nr 2 "Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE". Zakwestionowano wyłącznie niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowaniu wyżej wymienionych przepisów. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W realiach tej sprawy niewłaściwe zastosowanie przywołanych przepisów powiązano z rzekomo wadliwymi ustaleniami stanu faktycznego, poczynionymi przez organ administracyjny. Zauważyć należy, że niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy strona skarżąca kasacyjnie - tak jak w niniejszej sprawie - nie podważa jednak skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. zarzutami podniesionymi w ramach podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego ze względu na niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy są co do zasady zarzutami nieskutecznymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Dlatego też omawiane zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w pkt III. petitum skargi kasacyjnej okazały się niezasadne.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku.
W zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu 2 sentencji wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.