I FZ 96/25

I FZ 96/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Łd 72/25 - Wyrok WSA w Łodzi z 2025-11-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Izabela Najda-Ossowska, , po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 72/25 w zakresie odmowy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 72/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił H. K. (Skarżący/Strona) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżący w skardze na decyzję organu zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że "w okolicznościach sprawy oraz z uwagi na treść zarzutów poniesionych w skardze jest on niezbędny dla przeprowadzenia sądowej kontroli wydanych decyzji administracyjnych, a odmowa wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji narazi stronę skarżącą na niepowetowaną szkodę w związku z prognozowanym czasem jaki upłynie od złożenia skargi do jej prawomocnego rozstrzygnięcia".
WSA wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: P.p.s.a.) wyjaśnił, że warunkiem niezbędnym wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, twierdzenia wnioskodawcy winny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację.
Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ Skarżący nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa a jej natychmiastowe wykonanie naraża podatnika na wyrządzenie znacznej szkody, zaś wyegzekowanie dochodzonych kwot przez organ spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż pozbawi stronę środków w sytuacji prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej, co z kolei oznaczać będzie trudne do przezwyciężenia skutki w kontekście pozbawienia strony środków na bieżącą działalność.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Sąd pierwszej instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ponieważ Skarżący nie przywołał żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji.
W judykaturze dominuje stanowisko, które NSA w niniejszej sprawie podziela, kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r. o sygn. akt II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r. o sygn. akt II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r. o sygn. akt I FZ 219/11; z dnia 26 listopada 2007 r. o sygn. akt II FZ 338/07. Skoro postępowanie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r. o sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 18 maja 2004 r. o sygn. akt FZ 65/04).
W tym stanie rzeczy Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. W świetle przedstawionej wyżej wykładni tego przepisu brak wykazania okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - stanowi przeszkodę dla jego uwzględnienia.
W tej mierze przypomnieć również należy, że zaskarżona decyzja dotyczy podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w wysokości 38.742 zł. Aby zbadać, czy rzeczywiście egzekucja tej kwoty może wyrządzić Skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej należności do jego sytuacji finansowej. Bez porównania tych dwu wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia Skarżącego o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a Skarżący nie podjął żadnej inicjatywy celem wykazania zasadności wniosku.
Natomiast wbrew twierdzeniom Skarżącego sama okoliczność wydania decyzji nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi bowiem przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05).
Zatem uzasadnienia dla zarzutów podniesionych w skardze, która kwestionuje prawidłowość zaskarżonego aktu, nie można utożsamić z wskazaniem konkretnych zagrożeń płynących z jego wykonania o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.