I FZ 72/24

I FZ 72/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zubrzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Ke 454/23 - Wyrok WSA w Kielcach z 2024-11-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki , po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 454/23 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 20 lutego 2024 r. (sygn. akt I SA/Ke 454/23), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił A. L. (dalej: strona, skarżąca) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z 24 sierpnia 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała, że grozi jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca nie uzasadniła bowiem wniosku. Nie wykazała tym samym, że zachodzi niekwestionowane prawdopodobieństwo zaistnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.). Sąd zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, w którym znajdują się informacje dotyczące aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, to jednak w ocenie Sądu z wniosku tego nie sposób wywieść możliwości wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Skarżąca w zażaleniu, zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie dyspozycji art. 68 § 2 pkt 2 O.p., art. 70 § 1 O.p. oraz art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie a tym samym brak podstaw do uznania, że zobowiązanie podatkowe powstało, albowiem organ nie doręczył podatnikowi decyzji w okresie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy a ponadto zobowiązanie uległo przedawnieniu, gdyż ze zgromadzonych przez organ dowodów nie wynika, aby termin został skutecznie zawieszony.
W konsekwencji skarżąca wniosła o zmianę wydanego postanowienia i wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu wyjaśnić należało, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20 lutego 2024 r., którym odmówiono skarżącej wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z 24 sierpnia 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2015 r.
Powyższe doprecyzowanie było konieczne w kontekście podnoszonych zarzutów w zażaleniu, z których jak wynika – strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – podnosi, naruszenie przez Sąd w wydanym rozstrzygnięciu: "dyspozycji art. 68 § 2 pkt 2 O.p., art. 70 § 1 O.p. oraz art. 70 § 6 pkt 1 O.p.", które to przepisy odnoszą się do przedawnienia zobowiązania podatkowego i jako takie, w tym postępowaniu zażaleniowym nie mają zastosowania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności odmówienia przez Sąd pierwszej instancji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z oceną przyjętą przez Sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, że w niniejszej sprawie na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że wnosi o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez WSA w Kielcach z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody przez organ administracji skarbowej i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie precyzując w żaden sposób okoliczności potwierdzających wystąpienie powyższych przesłanek. Skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji na podstawie której Sąd byłby w stanie ocenić jej sytuację finansową i majątkową i orzec o możliwości przyznania ochrony tymczasowej.
W tym kontekście należało zauważyć, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1064/12). Ponadto zauważyć należy, że powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (zob. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 2014 r., II FZ 1350/13).
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10).
Sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony w trybie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest uprawniony do samodzielnego poszukiwania okoliczności spełniających kryteria przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. To skarżący w celu uzyskania ochrony własnego interesu, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny, powinien wykazać istnienie oraz uzasadnienie ustawowych przesłanek. Twierdzenia skarżącego powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 11 października 2012 r., II OZ 877/12, z 11 stycznia 2013 r., II OSK 2895/12, z 15 stycznia 2013 r.: II OSK 3070/12, I FZ 589/12, I GZ 423/12, II GSK 2086/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1990/12, z 29 stycznia 2013 r., II FZ 1048/12, z 15 marca 2013 r., II FSK 410/13, z 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13).
W świetle powyższego nie naruszała art. 61 § 3 P.p.s.a. przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena, że skarżąca w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła należycie istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona nie wykazała konkretnego zdarzenia, czy też okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Nie przedstawiła również żadnych dokumentów źródłowych, który analiza doprowadziłaby Sąd do innego wniosku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako nieuzasadnione.
Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji.