I FZ 32/25

I FZ 32/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zubrzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 684/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-11-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 220 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1740
83 w zw. z art. 111
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 r. sygn. akt VIII SA/Wa 684/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 19 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 13 listopada 2024 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 684/24), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji), działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę K. F. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: DIAS, organ drugiej instancji) z 19 czerwca 2024 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług.
Powodem wydania wyżej opisanego rozstrzygnięcia była okoliczność, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi została doręczona pełnomocnikowi skarżącego 11 października 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 22 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do wykonania nałożonych na skarżącego obowiązków procesowych upływał 17 października 2024 r. (czwartek). W terminie tym brak fiskalny skargi nie został usunięty, pomimo stosownego wezwania i pouczenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istoty wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 220 § 1 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, pomimo wypełnienia przez pełnomocnika skarżącego ciążącego na nim zobowiązania Sądu do uzupełnienie wpisu sądowego, na podstawie zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego z 18 września 2024 r., które to wezwanie zostało sformułowane w sposób budzący wątpliwości, co do wysokości i wzywanego wpisu sądowego,
- art. 83 w zw. z art. 111 K.C., poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że termin do wykonania nałożonych zarządzeniem z 18 września 2024 r. (data doręczenia pełnomocnikowi strony – 11 października 2024 r.) na skarżącego obowiązków procesowych upłynął z dniem 17 października 2024 r., w sytuacji gdy termin ten upłynął w dniu 18 października 2024 r.
Mając na uwadze postawione zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie skardze biegu ewentualnie z daleko idącej ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do uzupełnienia brakującej części wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Treść art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z tym co do zasady przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zaś w sytuacji nieuiszczenia wpisu od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, mimo uprzedniego wezwania, obowiązkiem sądu – zgodnie z treścią § 3 art. 220 P.p.s.a. – jest jej odrzucenie.
Zgodnie z treścią § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
W związku z tym, że skarga odnosi się do decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, której wpis stały zgodnie z § 2 ust. 5 powyższego rozporządzenia wynosi 200 zł, to zasadnie zarządzeniem z 18 września 2024 r. pełnomocnik skarżącego został przez Przewodniczącego Wydziału wezwany do uzupełnienia wpisu. Skoro bowiem przy wnoszeniu skargi uiścił on kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi, to zasadnie został wezwany do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu uzupełniającego.
W tym miejscu zauważyć należy jednak, że treść wezwania – "wzywam adw. A. M. jako pełnomocnika K. F. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 19 czerwca 2024 r. nr [...] w kwocie 100 zł (słownie sto złotych)" została sformułowana w sposób budzący wątpliwości.
Z brzmienia tego wezwania nie wynika bowiem w sposób jednoznaczny, czy pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia brakującej kwoty 100 zł tytułem uzupełnienia wpisu od skargi, czy też do opłacenia wpisu od skargi w ogóle. Istnienie powyższych wątpliwości potwierdza treść zażalenia oraz dołączony do niej dowód uiszczenia opłaty od skargi.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wezwanie zawarte w zarządzeniu musi być wyraźne, jasne i jednoznacznie sformułowane, również w kwestii wysokości wpisu, tak aby strona nie miała wątpliwości co do jego zakresu (postanowienia NSA: z 20.01.2012 r., I OZ 36/12, LEX nr 1120752; z 13.11.2013 r., I FSK 1623/13, LEX nr 1397066; z 9.12.2014 r., II FZ 1878/14, LEX 1561841).
Wbrew również twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, termin na uzupełnienie wzywanego braku minął w dniu 18 października 2024 r., a nie 17 października 2024 r. jak wskazuje Sąd w uzasadnieniu swojego postanowienia.
Zgodnie z ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się na k. 22 akt sądowych, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 października 2024 r., zatem siedmiodniowy termin do wykonania nałożonych obowiązków procesowych upływał z dniem 18 października 2024 r. Tego również dnia, tj. 18 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego nadał za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, pismo zawierające uzupełnienie braków formalnych skargi, wzywanych przez Sąd pierwszej instancji w wezwaniu z 23 września 2024 r. doręczonego pełnomocnikowi skarżącego w tej samej przesyłce sporne zarządzenie do uzupełnienia wpisu sądowego. Do ww. pisma pełnomocnik skarżącego załączył kopię potwierdzenia dokonania wprosi sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 220 § 1 P.p.s.a. oraz art. 83 w zw. z art. 111 K.c.
W związku z powyższym na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.