I FZ 278/22

I FZ 278/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Golecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I FSK 103/22 - Postanowienie NSA z 2022-03-11
V SA/Wa 2241/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-05-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 46, art. 47 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 46, art. 47 par.2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2241/20 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi J. Projekt Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 września 2020 r. nr 1401-IOA1.615.31.2020.AJ w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 maja 2022 r., sygn. akt. V SA/Wa 2241/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 maja 2021 r., oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 30 września 2020 r. nr 1401-IOA1.615.31.2020.AJ w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że postanowieniem z 11 marca 2022 r., sygn.. akt I FSK 103/22, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił skargę kasacyjną Sądowi pierwszej instancji celem usunięcia dostrzeżonych braków, ponieważ z treści pełnomocnictwa załączonego do skargi kasacyjnej (k. 66 akt sądowoadministracyjnych) nie wynikało, przez kogo (działającego w imieniu Spółki) zostało ono udzielone, a widniejący na nim podpis był nieczytelny.
W związku z powyższym, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 kwietnia 2022 r., wezwano pełnomocnika Spółki do nadesłania oryginału lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa w celu wykazania umocowania adwokata do zastępowania spółki, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (k. 94 i n. akt sądowoadministracyjnych).
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Skarżącej nadesłał kserokopię pełnomocnictwa podpisanego przez prezesa zarządu Spółki (k. 98 akt sądowoadministracyjnych).
W tym stanie rzeczy WSA w Warszawie uznał, że nie uczyniono zadość wezwaniu Przewodniczącego Wydziału. Wbrew, bowiem oświadczeniu pełnomocnika zawartemu w piśmie z 19 kwietnia 2022 r. o załączeniu "odpisu pełnomocnictwa" (k. 97 akt sądowoadministracyjnych) nadesłano jedynie kserokopię, która nie została uwierzytelniona przez zastępującego Spółkę adwokata i jako taka nie może zostać uznana za odpis w rozumieniu art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.).
W dniu 5 lipca 2022 r. do Sądu pierwszej instancji wpłynęło pismo pełnomocnika Spółki z załącznikiem w postaci poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącą. Przedmiotowe pismo zostało uznane za zażalenie od ww. postanowienia Sądu pierwszej instancji z 18 maja 2022 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Wskazać należy, że skarga kasacyjna, poza szczególnymi wymaganiami dotyczącymi jej konstrukcji, musi odpowiadać także podstawowym wymogom, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, wskazanym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Z przepisu art. 47 § 2 ww. aktu prawnego wynika, że fotokopia może być uznana za odpis, o ile została uwierzytelniona. A contrario należy, więc uznać, że fotokopia/kserokopia nieuwierzytelniona nie jest odpisem w ogóle (wtedy ustawodawca zdecydowałby się w tym zakresie na zawężenie pojęcia "odpisu"). Przeciwny wniosek pozbawiałby art. 47 § 2 p.p.s.a. ratio legis. Gdyby odpisami mogły być fotokopie (kserokopie) nieuwierzytelnione, to wskazanie na taki wymóg w art. 47 § 2 p.p.s.a. pozbawione byłoby znaczenia prawnego, a interpretacja przepisu prowadząca do takich konkluzji byłaby niezgodna z zasadą racjonalności ustawodawcy. Jeżeli skarga kasacyjna nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia – art. 177a p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt I OZ 5/22).
W świetle powyższego, w niniejszej sprawie pełnomocnik Spółki został prawidłowo wezwany do usunięcia zaistniałego braku formalnego skargi kasacyjnej. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 kwietnia 2022 r. skierowano do pełnomocnika Spółki wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie odpisu pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Zatem skoro w odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik przesłał jedynie kserokopię stosownego pełnomocnictwa, która to nie została poświadczone za zgodność z oryginałem, nie mogła być ona uznane za odpis pełnomocnictwa. Na kserokopii brakuje jakiekolwiek wskazówki, w postaci stosownej pieczątki i podpisu osoby poświadczającej, który wskazywałby, że faktycznie jest pełnoprawny odpis. Poświadczenie za zgodność z oryginałem oznacza, że osoba go podpisująca bierze odpowiedzialność za zgodność treści oryginału z odpisem. Brak takowego poświadczenia za zgodność z oryginałem stanowi istotny brak uniemożliwiający nadania sprawie dalszego biegu. Słusznie, zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że wobec nie usunięcia braków formalnych skargi, należało ją odrzucić.
Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.) adwokat ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis adwokata, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie – również godzinę dokonania czynności. Niespełnienie któregokolwiek z określonych w tym przepisie wymagań sprawia, że poświadczenie nie ma ustawowo wymaganych cech, wobec czego nie jest wierzytelne. Zauważyć także należy, że nieuwierzytelniona kserokopia nie może zostać uznana za odpis w rozumieniu art. 47 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 10 grudnia 2021 r., sygn. akt I OZ 524/21, 29 listopada 2016 r., sygn. akt: I GZ 605/16; z 29 października 2015 r., sygn. akt: I FZ 327/15, z 13 maja 2016 r., sygn. akt: II GZ 442/16 i z 22 stycznia 2016 r., sygn. akt: II GZ 1010/15).
Odnosząc się do pisma pełnomocnika Spółki z dnia 29 czerwca 2022 r., które jest traktowane w przedmiotowej sprawie, jako zażalenie to wskazać należy, że ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika powinno być gwarancją dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Za błędy i zaniechania pełnomocnika ustanowionego w sprawie odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Mocodawca – w tym przypadku Skarżąca ponosi, więc ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swego pełnomocnika.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.