I FZ 223/25

I FZ 223/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hieronim Sęk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 820/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-07-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. sp.k. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 820/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi W. sp.k. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr 1401-IOA1.4105.263.2023.JK w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
1. W. sp.k. z siedzibą w P. (dalej: Spółka, Skarżąca) pismem z dnia 29 lipca 2025 r. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 820/24.
2. Postanowieniem tym Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2024 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2011 r., z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że: - w związku z prawomocnym zakończeniem postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2025 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 56/25 postępowania w przedmiocie prawa pomocy [odmowa zmiany orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych – wyj. NSA] Spółka pismem z dnia 4 czerwca 2025 r. została wezwana do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2025 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia; - wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 13 czerwca 2025 r.; - pozostało ono jednak bez odpowiedzi.
3. W zażaleniu na to postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 220 § 3 w związku z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Wskazane naruszenie, w ocenie Spółki, miało polegać na bezpodstawnym odrzuceniu skargi oraz bezpodstawnym oddaleniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, mimo że wykazała ona, że nie jest w stanie ich ponieść, a w konsekwencji niesłuszne odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu.
Zdaniem Skarżącej, pomimo przedłożenia dokumentów potwierdzających jej trudną sytuację majątkową Sąd dokonał dowolnej i powierzchownej oceny na tym polu, nie odnosząc się w sposób wyczerpujący do przedstawionych dowodów i nie uzasadniając przekonująco odmowy przyznania prawa pomocy. W ocenie Skarżącej, działanie Sądu stanowiło naruszenie art. 199 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. w związku z art. 14 i art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Odrzucenie skargi było przedwczesnym i nieuzasadnionym ograniczeniem prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
4.1. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie w istocie odpowiadało prawu.
4.2. Z art. 220 § 3 P.p.s.a. wynika, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Skoro mimo prawidłowego wezwania Spółka nie uiściła wpisu od skargi w wyznaczonym terminie, a jednocześnie nie przyznano jej w ramach postępowania w przedmiocie prawa pomocy zwolnienia w takim zakresie, to nie zachodziły podstawy do kwestionowania zasadności odrzucenia skargi jako nieopłaconej w zakreślonym terminie.
4.3. Spółka w zażaleniu nie kwestionowała, że wezwanie do uiszczenia wpisu (de facto o wykonanie prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenie wpisu) zostało doręczone jej pełnomocnikowi w dniu 13 czerwca 2025 r. (k. 85 akt sądowych). Nie podważała też, że w takim przypadku siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 20 czerwca 2025 r. (był to piątek). Okolicznością niesporną pozostawało i to, że brak fiskalny skargi w tym terminie nie został uzupełniony.
4.4. Natomiast podniesione w zażaleniu zarzuty i argumenty co do rozpoznanego odmownie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym związane z sytuacją majątkową Spółki, nie dotyczyły zaskarżonego tu postanowienia i nie mogły mieć wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia Sądu pierwszej instancji o odrzucenia skargi.
W rezultacie przyjąć więc należało, że wobec nieuiszczenia należnego wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., o czym prawidłowo orzeczono zaskarżonym postanowieniem.
4.5. Z kolei odnośnie do motywów zażalenia eksponujących gwarantowane konstytucyjnie i konwencyjnie prawo do sądu, wyjaśnić należało, że prawo to doznaje określonych ograniczeń (nie ma charakteru absolutnego). Realizacja prawa do sądu uzależniona jest bowiem od spełnienia szeregu wymogów prawem przewidzianych (formalnych/fiskalnych i materialnych), w tym między innymi: legitymacji skargowej, terminowego składania pism procesowych, uiszczania opłat sądowych, czy sporządzenia niektórych pism przez zawodowych pełnomocników.
Co do zarzutu naruszenia "art. 199 § 1 pkt 2 i 3" P.p.s.a. odnotowania wymagało, że art. 199 P.p.s.a. nie dzieli się na wskazane jednostki redakcyjne, a jego treść - do której nota bene w zażaleniu nie nawiązano - potwierdza powyższą konstatację co do wymogów fiskalnych związanych ze skuteczną realizacją prawa do sądu.
Zgodnie bowiem z tym przepisem strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
4.6. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, stosownie do art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.