I FZ 219/25

I FZ 219/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zbigniew Łoboda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 699/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-08-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184, art. 197 par.1 i par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "W." Sp. z o.o. Sp. komandytowej z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 699/24 w przedmiocie odrzucenia skargi "W." Sp. z o.o. Sp. komandytowej z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 699/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę W. Sp. z o.o. sp. komandytowej w P. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 lipca 2024 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2012 r.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w związku z zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy, pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII z dnia 5 marca 2025 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 25 lipca 2025 r., lecz wpis nie został uiszczony, a zatem w ocenie Sądu pierwszej instancji zaszła przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W złożonym zażaleniu spółka zaskarżyła wskazane wyżej postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając naruszenie art. 220 § 3 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przez bezpodstawne odrzucenie skargi oraz bezpodstawne oddalenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, mimo że wykazała ona, że nie jest w stanie ich ponieść, a w konsekwencji niesłuszne odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej przedstawił stanowisko o bezzasadności odmowy przyznania spółce prawa pomocy, konkludując, że trudna sytuacja majątkowa spółki uniemożliwia jej uiszczenie wpisu, a sąd powinien był pozytywnie rozstrzygnąć wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Zdaniem skarżącej odrzucenie skargi stanowi przedwczesne i nieuzasadnione ograniczenie prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione, gdyż skarżąca, mimo wezwania, skargi nie opłaciła. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej nie kwestionuje prawidłowości doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, nie podważa faktu, że wezwanie to było w swej treści jednoznaczne (wiadomo było, jakiego zachowania sąd oczekuje od pełnomocnika), jak też, że nie wykonał on wezwania w zakreślonym terminie. Z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik spółki został pouczony o skutkach niewykonania wezwania w terminie 7 dni od jego otrzymania, tj. że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi. Podjęte rozstrzygnięcie odrzucające skargę odpowiada zatem prawu.
Odnośnie twierdzeń spółki o przedwczesności zaskarżonego postanowienia należało przypomnieć, że pełnomocnik spółki w dniu 9 lipca 2025 r. otrzymał odpis prawomocnego, wydanego w wyniku sprzeciwu spółki i niezaskarżalnego postanowienia z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 80/25, utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie – postanowienie referendarza WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2025 r. - w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt VIII SPP/Wa 158/24, którym to odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 25 lipca 2025 r. doręczono natomiast skarżącej wezwanie do wykonania zarządzenia z dnia 5 marca 2025 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwaniu temu skarżąca nie zadośćuczyniła. Z powyższej sekwencji zdarzeń procesowych nie wynika więc podnoszona przez stronę przedwczesność podjętego rozstrzygnięcia odrzucającego skargę.
Końcowo stwierdzić należało, że podniesione w zażaleniu zarzuty i argumenty dotyczące odmownie rozpoznanego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym związane z sytuacją majątkową skarżącej, nie dotyczyły zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia i nie mogły mieć wpływu na stwierdzenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepis ten w powiązaniu z jego § 1 p.p.s.a. stwierdza jedynie, że jeśli mimo wezwania do uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie wpis ten nie zostanie uiszczony, skarga podlega odrzuceniu. Badając wystąpienie przesłanki z art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd nie ma zatem podstaw do rozważania okoliczności innych niżeli wypełnienie, bądź też brak wypełnienia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, a także związanych z prawidłowością formy i doręczenia skierowanego do strony wezwania w tym przedmiocie.
Wobec nieuiszczenia należnego wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, zasadne było rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. .
Na marginesie dodać było warto, że wspomniane przez skarżącego, gwarantowane konstytucyjnie i konwencyjnie prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego, doznaje bowiem określonych ograniczeń. Realizacja prawa do sądu uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów prawem przewidzianych (formalnych/fiskalnych i materialnych), w tym między innymi: legitymacji skargowej, terminowego składania pism procesowych, uiszczania opłat sądowych, czy sporządzenia niektórych pism przez zawodowych pełnomocników.
Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.