I FZ 210/25

I FZ 210/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1188/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-07-09
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 53 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1188/25 odrzucające skargę S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 lutego 2025 r., nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 9 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1188/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. (dalej: Spółka) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z 17 lutego 2025 r., nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę przyjął, że została ona wniesiona po upływie 30-dniowego terminu o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.). Spółce bowiem, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, ww. interpretację doręczono za pośrednictwem systemu e-doręczenia w dniu 4 marca 2025 r., natomiast skargę nadano 14 kwietnia 2025 r. (drogą pocztową). Podstawę oddalenia skargi stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
2. W zażaleniu na postanowienie z 9 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1188/25, Spółka zaskarżając je w całości, wniosła o jego uchylenie i przyjęcie skargi do rozpoznania. Postanowieniu WSA zarzuciła naruszenie art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku czego prawidłowo wniesioną skargę uznano za wniesioną po terminie. W zażaleniu stwierdzono, że "pełnomocnik Spółki nie posiada potwierdzenia odebrania decyzji ale nigdy nie zdarzyło mu się złożyć skargi po terminie. Dlatego prosi o ponowną weryfikację, gdyż myśli, że to pomyłka i decyzję otrzymał nie 4- go, a prawdopodobnie 14 marca 2025 r."
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
3.2. Wnoszący zażalenie zajął stanowisko, że "decyzję" Dyrektora KIS z 17 lutego 2025 r. prawdopodobnie odebrał w dniu 14 marca 2025 r. Przy czym w sprawie chodzi o doręczenie interpretacji indywidualnej, a nie decyzji, bowiem ten pierwszy akt uznano za doręczony Spółce 4 marca 2025 r. i jako zaskarżony po terminie stanowił dla Sądu pierwszej instancji podstawę do odrzucenia skargi. Powoływanie się zatem przez pełnomocnika Spółki na decyzję nie było właściwe dla niniejszej sprawy.
Co się tyczy kwestii daty doręczenia rzeczonej interpretacji, to zgodnie z zawartym w elektronicznych aktach postępowania administracyjnego dokumentem "Potwierdzenie otrzymania" - pełnomocnik Spółki odebrał korespondencję obejmującą interpretację z 17 lutego 2025 r. w dniu 4 marca 2025 r.
Dyrektor KIS doręczył pełnomocnikowi strony w osobie radcy prawnego za pomocą środków komunikacji elektronicznej interpretację z 17 lutego 2025 r. W myśl art. 40 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1045) operator wyznaczony wystawił m.in. dowód otrzymania (zwany tu potwierdzeniem otrzymania, co dopuszczają K. Czaplicki i K. Świtała [w:] Doręczenia elektroniczne. Komentarz pod red. M. Wilbrandt- Gotowicz; źródło: LEX) zabezpieczony pieczęcią elektroniczną dostawcy usługi zaufania. W myśl art. 42 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych korespondencja została doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili odebrania korespondencji - dniu 4 marca 2025 r. Pełnomocnik Spółki nie przedłożył zaś jakiegokolwiek dowodu na okoliczność wykazania doręczenia mu korespondencji. Natomiast jego polemika, wywodząca odmiennie na bazie swej dotychczasowej praktyki, nie mogła, jako taka, podważyć skutecznie zaskarżonego postanowienia.
3.3. Jak zatem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naliczanie upływu terminu przewidzianego w przywołanym wcześniej art. 53 § 1 P.p.s.a. należało rozpocząć od dnia 5 marca 2025 r., a upłynął on z końcem 3 kwietnia 2025 r. W owym terminie bezspornie nie została wniesiona skarga na interpretację Dyrektora KIS z 17 lutego 2025 r. Strona wniosła ją dopiero w dniu 14 kwietnia 2025 r. poprzez oddanie przedmiotowego pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego. W realiach sprawy nie sposób było więc przyjąć, aby objęte zażaleniem postanowienie z 9 lipca 2025 r. naruszało normę art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skargę wniesiono po terminie.
3.4. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.