I FZ 196/25

I FZ 196/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Danuta Oleś /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 556/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2025-03-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 157 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 556/24 w przedmiocie odmowy uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 29 kwietnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty podatku postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 556/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił W.N. uzupełnienia wyroku tego Sądu z 4 marca 2025 r. w sprawie ze skargi strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 29 kwietnia 2024 r., w przedmiocie zaliczenia wpłaty podatku.
Powyższym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Waldemara Napiórkowskiego (dalej: "strona" lub "skarżący") na wskazane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku.
Pismem z 31 marca 2025 r. skarżący wniósł o uzupełnienie sentencji ww. wyroku poprzez wskazanie – "oddala skargę wraz z jej rozszerzeniem i złożonymi wnioskami formalnymi (lub oddala skargę w całości)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazanym na wstępie postanowieniem odmówił uzupełnienia wyroku, wskazując, że zawarte w sentencji wyroku sformułowanie "oddala skargę", w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości określa zakres rozstrzygnięcia Sądu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości lub uchylenie i skierowanie do ponownego rozpoznania. Wskazał, że tak sformułowane orzeczenie nie określa w żaden sposób, czy Sąd oddala skargę w całości (odnoszącej się m.in. do zaliczenia dokonanej wpłaty podatku VAT na zaległości podatkowe, będące przedmiotem prowadzonej egzekucji administracyjnej, jednocześnie na podstawie dwóch różnych tytułów wykonawczych, oraz całkowitym odrzuceniu obowiązujących przepisów art. 152 § 1 p.p.s.a., art. 15 k.p.a. i art. 87 Konstytucji RP), czy jedynie w części np. z powodu jej niedopuszczalności pod względem prawa. W ocenie skarżącego takie sformułowanie nie jest niejednoznaczne i niepozostawiające wątpliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od daty doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania lub był do tego zobligowany z urzędu.
Zatem strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach. Jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi i jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 3502/14; B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el.2019 komentarz do art. 157).
Z sytuacją, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, mamy do czynienia wówczas, gdy pominięto w wyroku niektóre akty administracyjne lub czynności objęte skargą albo orzeczono tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatem uzupełnienie sentencji wyroku może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga na ten akt była bezzasadna. Natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze.
W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku poprzez uzupełnienie komparycji wyroku o zapis "oddala skargę wraz z jej rozszerzeniem i złożonymi wnioskami formalnymi (lub oddala skargę w całości)".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, by Sąd pierwszej instancji w wyroku pominął niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wskazał, że przedmiot zaskarżenia został określony w komparycji wyroku i wobec tego przedmiotu Sąd wydał rozstrzygnięcie, orzekając tym samym o całości skargi. Stanowisko Sądu co do szczegółowej argumentacji strony zawierane jest natomiast w uzasadnieniu orzeczenia, a nie w jego sentencji.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.