I FZ 177/26

I FZ 177/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-08-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bartosz Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Łd 40/26 - Postanowienie WSA w Łodzi z 2026-03-02
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 7 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. (dawniej: V. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w B.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 marca 2026 r. sygn. akt I SA/Łd 40/26 odrzucające skargę V. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 listopada 2025 r. nr 1001-IOV-3.4103.16.2025.UCS.JT w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r. oraz za luty 2022 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 40/26 Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę V. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w B. (obecnie: V. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P.; dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 listopada 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r. oraz za luty 2022 r.
W uzasadnieniu przestawiono następujący stan sprawy.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 stycznia 2026 r. wezwano spółkę za pośrednictwem jej pełnomocnika do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej; p.p.s.a.). Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 stycznia 2026 r. (k. 27).
W dniu 30 stycznia 2026 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej nadał pismo zawierające uzupełnienie wyżej wskazanego braku formalnego skargi na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przekazał powyższe pismo według właściwości w dniu 5 lutego 2026 r. Datą wpływu do WSA w Łodzi był 10 lutego 2026 r. (k. 30).
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że uzupełnienie braku formalnego skargi z uchybieniem terminu, co obligowało Sąd do jej odrzucenia, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 p.p.s.a.
Sąd wyjaśnił, że korespondencja pełnomocnika skarżącej, będąca odpowiedzią na wezwanie z dnia 20 stycznia 2026 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi wpłynęła do WSA w Łodzi w dniu 10 lutego 2026 r. Z zaprezentowanej sekwencji zdarzeń wynika, że brak formalny skargi został więc uzupełniony po upływie ustawowego terminu, który bezskutecznie upłynął w dniu 2 lutego 2026 r.
Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a poprzez uznanie, że braki formalne nie zostały w terminie uzupełnione oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie konstytucyjnego prawa do Sądu i naruszenie zasady zaufania do państwa.
Zdaniem skarżącej, wartość przedmiotu zaskarżenia była wskazana, a wezwanie było niezasadne. Ponadto pismo zostało wysłane w terminie wskazanym przez Sąd, jednakże omyłkowo przesłano dokumenty do niewłaściwego Sądu. Była to oczywista omyłka techniczna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd I instancji prawidłowo skargę odrzucił.
Jak słusznie zauważył WSA, zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2022 r., I FZ 107/22, CBOSA). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli w wyznaczonym terminie braki nie zostaną uzupełnione, sąd skargę odrzuca.
Sąd wojewódzki umożliwił stronie uzupełnienie braku formalnego skargi, wskazując pełnomocnikowi skarżącej właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin na jego uzupełnienie (liczony od dnia doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorze niezastosowania się do ww. wezwania, tj. odrzuceniu skargi. Mimo tego w zakreślonym terminie strona nie wypełniła wezwania, czego zresztą nie kwestionowano w zażaleniu.
Wbrew twierdzeniom autora zażalenia, analiza skargi nie pozwalała na ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia. Nie wskazano w niej bowiem kwot do zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za sporne miesiące. Nie można było zatem, jak chce tego spółka, przyjąć, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynikała z treści skargi. Tymczasem to na stronie, której wniesione pismo wszczyna postępowanie sądowe, ciąży obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, jeśli przedmiotem tym jest należność pieniężna (por. postanowienie NSA z 31 sierpnia 2010 r., II GZ 212/10, dostępne w bazie LEX).
W związku z powyższym, z uwagi na nieusunięcie braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, zasadne było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – i to niezależnie od terminu jej nadania do - jak się okazało - niewłaściwego sądu wojewódzkiego. Strona była bowiem prawidłowo pouczona o sposobie, w jaki braki ma uzupełnić.
Na marginesie, odnotować należało, iż prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego, bowiem jego realizacja uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów, jak choćby terminowość składania pism procesowych czy też wypełnianie w sposób właściwy wezwań właściwego Sądu, zwłaszcza gdy w sprawie występuje zawodowy pełnomocnik. Wymogi te służą zaś pełnej realizacji wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP gwarancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.
Bartosz Wojciechowski (spr.)
sędzia NSA