I FSK 725/23

I FSK 725/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Danuta Oleś
Elżbieta Olechniewicz
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Wa 866/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-11-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 176 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 866/22 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2019 r. oraz kwiecień 2020 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 4.050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 21 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 866/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd pierwszej instancji/WSA), oddalił skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca/Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Organ) z 31 stycznia 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2019 r. oraz kwiecień 2020 r.
2. W skardze kasacyjnej Skarżąca, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r. poz. 329, z późn. zm. dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 P.p.s.a. w związku z :
a) art. 135 P.p.s.a. przez nieprawidłową kontrolę przepisów zastosowanych przez Organ tj. art. 122, art. 181, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2022 r. poz. 2651 ze zm. dalej: O.p.) wobec uznania, że organy podatkowe skutecznie zanegowały, na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, prawo Skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornych faktur oraz uznanie, że w sprawie doszło do wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego z zachowaniem reguł procesowych;
b) art. 133 § 1 P.p.s.a. przez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie o przypuszczenia WSA niepoparte żadnymi dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy.
3. Przy tak sformułowanych zarzutach kasacyjnych Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
4. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5. Skarga kasacyjna, rozpoznana w granicach zakreślonych art. 183 § 1 P.p.s.a., nie ma uzasadnionych podstaw. Zarzuty kasacyjne oparte zostały na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty procesowe dotyczyły nieprawidłowej oceny zgromadzonych dowodów i poczynionych ustaleń w kontekście prawa Skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornych faktur.
6. Zgodnie z art. 176 pkt 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I GSK 1823/22; wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że związanie granicami skargi kasacyjnej wynikające z art. 183 § 1 P.p.s.a. nakłada na autora skargi kasacyjnej obowiązek jednoznacznego formułowania zarzutów skargi kasacyjnej wraz z ich uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma bowiem podstaw prawnych do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest również jego powinnością domyślanie się intencji jej autora co do tego, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej - zaprezentowanie takiej argumentacji jest obowiązkiem sporządzającego skargę kasacyjną stosownie do art. 176 P.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 25 września 2014 r. sygn. akt II FSK 642/12 oraz B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 176.).
7. Sporządzona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada powyższym warunkom. Sporne w sprawie pozostają ustalenia faktyczne i jakkolwiek wymienione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 122, art. 181 i art. 191 O.p. co do zasady pozostają adekwatne do zamiaru kwestionowania podstawy faktycznej, to jednak nie zostały w żaden sposób uzasadnione. Z treści bardzo nierozbudowanego uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jedynie, że Skarżąca kontestuje ustalenie skutkujące pozbawieniem go prawa do obniżenia podatku naliczonego o należny. Skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji na niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów. W konstrukcji zarzutu oznaczonego w petitum numerem jeden zabrakło wykazania przez autora skargi kasacyjnej na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych przepisów w kontekście ustaleń faktycznych przyjętych jako podstawa faktyczna decyzji.
8. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez WSA w zaskarżonym wyroku, że w zakresie oceny prawa do odliczenia podatku naliczonego nie ma znaczenia dokładne ustalanie, kto inny niż wystawca faktur faktycznie wykonał usługi transportowe, czy wykonała je Spółka samodzielnie swoimi zasobami kadrowymi i technicznymi, czy może zaangażowano jakiegoś innego podwykonawcę niż wystawca faktur, tudzież, czy usługi faktyczne mogły wykonać osoby nieprowadzące zarejestrowanej działalności gospodarczej. Najistotniejszym i niezbędnym jest jedynie ustalenie, czy podmiot wystawiający fakturę dokonał w rzeczywistości czynności objętej fakturą.
9. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, działalność M. i L. sprowadzała się jedynie do wystawiania nierzetelnych faktur. Ustalono, że M. i L. nie wykazywały żadnych, typowych przejawów prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej – nie ponosiły żadnych kosztów związanych z prowadzeniem działalności transportowej jak zakup paliwa, eksploatacja czy wynajem samochodów. Oba podmioty w swoich deklaracjach podatkowych nie wykazały żadnych nabyć. Nie ma też dowodów aby M. oraz L. zatrudniały lub wynajmowały pracowników; nie posiadały zaplecza technicznego potrzebnego do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wynika z zeznań Skarżącego, M. miała "wypożyczać" samochody chłodnie od innego podmiotu, K. . Jednak podmiot ten zaprzeczył, by w okresach objętych decyzją wynajmował swoje pojazdy przedsiębiorstwu M.. Organom podatkowym nie udało się nawiązać kontaktu z wystawcami spornych faktur. Ostatecznie podmioty te zostały wykreślone z rejestru czynnych podatników VAT.
10. Powyższe ustalenia zostały dokonane na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy i nie zostały podważone przez Skarżącą. Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że nie ma podstaw, by zarzucać, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a. Skarżąca również tego zarzutu nie uzasadniła poza wskazaniem przepisu, tym samym należało uznać go za niezasadny.
11. Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje, że niekonsekwencją jest stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, że nie sporne faktury nie odzwierciedlały żadnych usług i jednocześnie czynienie wywodów w zakresie dobrej wiary Spółki, jednak jest to uchybienie bez wpływu na wynik sprawy, w kontekście uznania, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły ustaleń faktycznych w sprawie, z których wynikało, że sporne faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych usług wykonanych przez ich wystawców.
12. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm).