I FSK 432/08

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Konstantinosa K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 1163/07 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Konstantinosa K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 maja 2007 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną .


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29.10.2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1163/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa" skargę Konstantinosa K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30.05.2007 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r.

W uzasadnieniu do tego postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzję podatnik otrzymał w dniu 01.06.2007 r. Zgodnie więc z art. 53 § 1 popsa termin do wniesienia skargi upływał w dniu 01.07.2007 r. Tymczasem skarżący wniósł skargę, za pośrednictwem poczty, w dniu 27.08.2007 r.

Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik Konstantinosa K. - radca prawny Juliusz K., zarzucając:

- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 137 § 4 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) - zwaną dalej "Ordynacją podatkową" co w konsekwencji naruszyło art. 91 KPC,

- obrazę prawa materialnego, tj. art. 65 § 1 KC przez jego błędną wykładnię skutkującą nie zastosowaniem w niniejszej sprawie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Skarga kasacyjna uzasadniona nie jest.

Ze względu na treść podniesionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest zaznaczyć, że od 01.01.2004 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przez ustawę z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej "popsa". Fakt ten zdaje się umknął uwadze pełnomocnikowi skarżącego. Okoliczność ta jest również główną przyczyną oddalenia wniesionej skargi kasacyjnej. We wspomnianej ustawie przestawiono bowiem w sposób szczegółowy kryteria, jakie musi spełniać skarga kasacyjna. W tym zakresie na szczególną uwagę zasługuje art. 174 popsa, który określa podstawy, na jakich można oprzeć skargę kasacyjną. Zgodnie z jego treścią skargę kasacyjną oprzeć można na dwóch podstawach, tj. na:

- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu nie ma ani potrzeby (ani możliwości) na szczegółowe omówienie przytoczonych podstaw. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podkreślić jednak należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że podstawą skutecznych zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. Tezę tą dowodzą zwłaszcza poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 31 maja 2004 r., sygn. FSK 103/04 ( publ. w: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Praw. Lexis Nexis W - wa 2005 r., str. 541), w którym stwierdzono wprost, że "zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, formułowane muszą być z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd". Poglądy zbieżne z powyższym odnaleźć także można w wyroku tegoż Sądu z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. OSK 121/04, w którym zauważono, że "skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, czyni nieskutecznym zarzut błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania" (publ. w ONSAiWSA z 2004 r., nr 1, poz. 11) oraz z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. GSK 73/04 gdzie nadmieniono, że w ramach podstaw skargi kasacyjnej "skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (publ. w ONSAiWSA z 2004 r., nr 1, poz. 11).

W świetle powyższych wywodów ujawnia się podstawowa wada zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć ani przepisów Ordynacji podatkowej, ani przepisów Kodeksu cywilnego czy też Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż przepisy tychże aktów prawnych nie znajdują zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z tym dostrzeżone przez Naczelny Sąd Administracyjny błędy konstrukcyjne podniesionych zarzutów kasacyjnych stały się przyczyną ich nieuwzględnienia.

Odnośnie wniosku autora odpowiedzi na skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje on w ocenie Sądu uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 popsa, które regulują kwestię zawrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści. Sprawia to tym samym, że zgłoszony wniosek w przedstawionym zakresie jest nieuzasadniony. Z tego względu tut. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych od organu na rzecz strony, która wniosła skargę kasacyjną mimo uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 popsa orzekł jak na wstępie.