Pełny tekst orzeczenia I FSK 386/24

I FSK 386/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maja Chodacka /sprawozdawca/
Mariusz Golecki
Ryszard Pęk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Po 599/23 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2023-11-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia WSA del. Maja Chodacka (sprawozdawca), Protokolant referent Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Po 599/23 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2023 r., nr 3001-IOV-11.4103.50.2023 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2017 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na rzecz P. sp. z o.o. w P. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
1.1. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2023r., sygn. akt I SA/Po 599/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 29 czerwca 2023r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2017r.: uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań [...] z dnia 16 marca 2023r. i orzekł w przedmiocie kosztów postępowania. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl.
1.2. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że rozstrzygnięcie zaistniałego sporu wymaga dokonania kontroli legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie organów zasadność spornego zwrotu VAT za sierpień 2017r. w kwocie 43.589,00 zł wymaga dodatkowego zweryfikowania co uzasadnia przedłużenie terminu jego dokonania. Skarżąca podnosi zaś, że organy nie wskazały w swoich rozstrzygnięciach żadnych okoliczności uzasadniających potrzebę dodatkowej weryfikacji zwrotu. Dodatkowo wskazuje się na stwierdzone nieskuteczne wcześniejsze przedłużenie terminu zwrotu spornej nadwyżki.
Przytoczono stanowisko organów, że po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do powtórnego rozpatrzenia możliwe jest wydanie postanowień o przedłużeniu terminów zwrotu spornej nadwyżki. Powyższy pogląd w ocenie Sądu pierwszej instancji nie zasługiwał na aprobatę.
Sąd pierwszej instancji, przywołując wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (zob. wyrok z 30 maja 2023r., sygn. akt I SA/Po 990/22, z 30 maja 2023r., sygn. akt I SA/Po 153/23, z 21 września 2023r., sygn. akt I SA/Po 399/23), w których to Sąd uchylił wcześniejsze postanowienia organów podatkowych w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu spornej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wydane po wydaniu przez Dyrektora decyzji kasacyjnej z 30 grudnia 2021r. - podzielił zawartą w ich uzasadnieniach argumentację. Sąd pierwszej instancji podniósł, że jeżeli przedmiotem kontroli jest postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku, które za ten sam okres rozliczeniowy poprzedzone było postanowieniem wyeliminowanym z obrotu prawnego, to analizując prawidłowość wydania tego postanowienia należy ocenić, czy w takiej sytuacji - poprzez uchylenie wcześniejszego z postanowień - nie doszło do przerwania ciągłości w przedłużaniu terminu zwrotu podatku za dany okres. Stwierdzenie takiej okoliczności powoduje, że jakiekolwiek dalsze czynności procesowe, w szczególności wydanie kolejnych postanowień o przedłużeniu terminu tego zwrotu, nie mogło być prawnie skuteczne. Kolejne postanowienia, o których mowa w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022r. poz. 931 ze zm., dalej: "ustawa o podatku od towarów i usług") organ może skutecznie wydawać tylko w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonują już postanowienia wcześniejsze, które swymi rozstrzygnięciami takie działanie mu umożliwiają, w szczególności w zakresie zachowania ciągłości przedłużanego terminu zwrotu podatku (wyrok NSA z 18 listopada 2021r., I FSK 2460/18). Z uwagi na stwierdzone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nieskuteczne wcześniejsze przedłużenie terminu zwrotu spornej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym konieczne jest wyeliminowanie z obrotu zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji. Z podanych powyżej powodów należało uznać, że rozstrzygnięcia organu naruszają treść art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022r., poz. 2651 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa").
1.3. Uznając za zasadny zarzut naruszenia przez organ art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego postanowień organów obu instancji.
2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.
2.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, nie zgadzając się
z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Poznaniu, zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz lit. a, art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 135 oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie prowadzone przed organami administracji nie było dotknięte żadną z wad wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku - co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w efekcie w braku oddalenia skargi;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz lit. a, art.141 § 4 oraz art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie nie doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2017 roku, do którego odnoszą się zaskarżone postanowienia - a o którym mowa w art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o podatku od towarów i usług;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz lit. a, art.141 § 4 oraz art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, stanu faktycznego sprawy - odmiennie od prawidłowo ustalonego przez organy podatkowe - polegającego na przyjęciu przez Sąd, że nie do zaakceptowania jest stanowisko organu, że po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do powtórnego rozpatrzenia możliwe jest wydanie postanowień o przedłużeniu terminów zwrotu spornej nadwyżki;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art.141 § 4 oraz art 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ dopuścił się naruszenia zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podczas gdy wydane w przedmiotowej sprawie postanowienia były zgodne z przepisami prawa i organ nie dopuścił się naruszenia zasad postępowania podatkowego;
5) art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie orzeczenia, które nie spełnia wymogów tych przepisów, gdyż uzasadnienie orzeczenia zawiera błędne wskazania Sądu pierwszej instancji co do dalszego sposobu prowadzenia sprawy, bowiem w sprawie wydano prawidłowe postanowienia;
6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz lit. a, art.141 § 4 oraz art. 133 § 1 w związku z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie nie doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2017 roku do którego odnoszą się zaskarżone postanowienia albowiem Sąd pierwszej instancji związany był wyrokami WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 153/23, sygn. akt I SA/Po 990/22 oraz sygn. akt I SA/Po 399/23, którymi uchylono wcześniejsze postanowienia organu pierwszej instancji bezpośrednio poprzedzające postanowienie utrzymane w mocy zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem, podczas gdy zgodnie z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiążące jest wyłącznie orzeczenie prawomocne, a wyroki WSA w Poznaniu wskazane powyżej nie uprawomocniły się zatem nie są wiążące.
2.2. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, polegającą ma stwierdzeniu, że po wydaniu decyzji kasacyjnej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w zakresie badanego okresu, organ I instancji nie znajduje się w sytuacji, w której może ponownie podjąć czynności związane z wyjaśnianiem zasadności zwrotu i wydać postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu, podczas gdy w sprawie nadal toczy się postępowanie, w którym organ bada zasadność zwrotu i trwa jego weryfikacja, a samo postępowanie podatkowe o którym mowa w ww. przepisie nie zakończyło się przez wydanie przez organ decyzji kasacyjnej - zatem przedłużenie zwrotu jest dopuszczalne.
2.3. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości
i oddalenie skargi. Wniesiono również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
2.4. Spółka złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
3.3. Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie odniesie się do zarzucanych w skardze kasacyjnej naruszeń przepisów postępowania. Nie ma zastrzeżeń co do poprawności formalnej samego uzasadnienia ani też wątpliwości, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 ani art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bez wątpienia zaskarżony wyrok poddaje się kontroli kasacyjnej i zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane przez ustawodawcę. Nie ma też żadnych podstaw twierdzenie o naruszeniu art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Do naruszenia mogłoby dojść, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał znajdujący się w aktach sprawy, wydał wyrok mimo niekompletnych akt sprawy, pominął istotną część akt lub oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Tak się w niniejszej sprawie nie stało.
3.4. Istota sprawy na etapie postępowania kasacyjnego koncentruje się wokół oceny zasadności uchylenia przez Sąd pierwszej instancji postanowień organów obu instancji z powodu przerwania ciągłości przedłużeń terminu zwrotu podatku VAT na poprzednim etapie postępowania w tym przedmiocie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu trafnie uznał, że działania organu polegające na multiplikowaniu postanowień przedłużających termin zwrotu podatku VAT po wyeliminowaniu z obrotu wcześniejszego postanowienia stanowi nieznajdujące oparcia w prawie naruszenie postanowienia art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
3.5. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 23 kwietnia 2018r., sygn. akt I FSK 255/17) materialnym warunkiem skuteczności każdego kolejnego przedłużenia terminu zwrotu VAT jest zachowanie nieprzerwanej ciągłości ochrony terminowej. Nowe postanowienie musi wejść do obrotu prawnego i zostać doręczone podatnikowi przed upływem dotychczasowego (legalnego) terminu. Z chwilą wydania przez organ pierwszej instancji decyzji wymiarowej, określającej zobowiązanie lub wysokość zwrotu, pierwotna faza weryfikacji deklaracji zostaje formalnie i materialnie zamknięta. Wydanie decyzji konsumuje dotychczasowy stan zawieszenia terminu zwrotu. W konsekwencji, w okresie między wydaniem decyzji a jej ewentualnym wzruszeniem, w obrocie prawnym nie istnieje żaden znany sądowi termin podatkowy, który mógłby podlegać "dalszemu" przedłużeniu. Próba wydawania w tym czasie postanowień o charakterze "pomostowym" czy "zabezpieczającym" reprezentuje działanie pozbawione substratu materialnego.
Organ podatkowy w skardze kasacyjnej kwestionuje ocenę Sądu pierwszej instancji dotyczącą wpływu eliminacji wcześniejszego postanowienia na byt prawny postanowienia następczego. W realiach niniejszej sprawy zaskarżone postanowienie zostało wydane jako kolejne w serii, mające zachować ciągłość blokady zwrotu podatku VAT. Jednakże akt je poprzedzający został prawomocnie wyeliminowany z obrotu prawnego.
Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, że wycofanie z obrotu prawnego aktu pierwotnego (ze skutkiem ex tunc – od momentu wydania) powoduje unicestwienie wszelkich skutków prawnych, jakie ten akt miał wywołać. Skoro postanowienie poprzedzające przestało istnieć w sensie prawnym, automatycznie upadła fikcja ciągłości przedłużenia terminu zwrotu (zgodnie z wymogami uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 23 kwietnia 2018r., sygn. akt I FSK 255/17). Kolejne postanowienie wydane przez organ zostało pozbawione materialnego i proceduralnego fundamentu, zawisając w próżni prawnej. Organ nie może czerpać korzyści procesowych ani uzasadniać legalności swoich działań aktem, który został uznany za bezprawny i usunięty z porządku prawnego. Skutkuje to uznaniem, że organ pozostaje w zwłoce od dnia następującego po upływie ostatniego, prawnie skutecznego terminu zwrotu.
3.6. Wśród zarzutów kasacyjnych podniesiono naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ponieważ, w ocenie organu, Sąd, uzasadniając swoje stanowisko, powołał się na nieprawomocny wyrok, co jest nieuzasadnione i błędne, gdyż dopiero prawomocność orzeczenia sprawia, że jego treść staje się powszechnie obowiązującą i wiąże nie tylko strony, ale i inne podmioty.
Rzeczywiście na podstawie powołanego w skardze kasacyjnej art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ale to nie oznacza, iż orzeczenie nieprawomocne i stanowisko w nim zawarte nie ma znaczenia przy orzekaniu w sprawie, szczególnie w takiej sytuacji jak w niniejszej sprawie, w której badana jest zasadność i zgodność z prawem kolejnych postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu za ten sam okres rozliczeniowy. Trafnie zwrócił na to uwagę orzekający Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Dodatkowo należy podkreślić, że wyrokami z dnia 15 maja 2026r. o sygn. akt I FSK 1553/23, sygn. akt I FSK 1618/23 oraz sygn. akt I FSK 2377/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne organu w sprawie dotyczącej właśnie orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2023r., sygn. akt I SA/Po 990/22 i sygn. akt I SA/Po 153/23 oraz z dnia 21 września 2023r. sygn. akt I SA/Po 399/23. Zatem w tej dacie niniejszego orzeczenia przywołane powyżej wyroki stały się prawomocne. W tym samym dniu orzekano w niniejszej sprawie. Tym samym uchylenie postanowienia wydanego wcześniej w ramach ciągu postanowień przedłużających termin zwrotu sprawiło, że nie zachowano ciągłości przedłużenia terminu zwrotu wynikającego ze złożonej deklaracji VAT-7 za sierpień 2017r.
3.7. Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług należy wskazać, iż upływ terminu określonego w art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług wywołuje skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej. Materialnoprawny charakter terminów określonych w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie jest nieskuteczna. Nie ma możliwości przedłużenia terminu, który upłynął. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać (por. wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2018r., sygn. akt I FSK 255/17; z dnia 7 czerwca 2019r., sygn. akt I FSK 557/19; z dnia 19 czerwca 2019r., sygn. akt I FSK 689/19). Zatem jeżeli podatnikowi nie doręczono postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku przed upływem terminu przewidzianego w art. 87 ust. 2 lub w ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, to tym samym ma on uprawnione przekonanie, że zwrot różnicy podatku nastąpi w terminie 60 dni (ust. 2) lub 25 dni (ust. 6) od dnia złożenia rozliczenia, lub w terminie wskazanym w ostatnio wydanym postanowieniu przedłużającym termin zwrotu.
Przerwanie ciągłości w przedłużaniu terminu zwrotu nadwyżki podatku powoduje, że jakiekolwiek dalsze czynności procesowe, w szczególności wydanie kolejnych postanowień o przedłużeniu terminu tego zwrotu, nie mogą być prawnie skuteczne. Innymi słowy, skoro wcześniejsze postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT zostało wydane lub doręczone po terminie zwrotu podatku, to kolejne postanowienia nie mogą skutecznie przedłużać terminu zwrotu podatku za ten sam okres (por. wyroki NSA: z dnia 30 lipca 2020r., sygn. akt I FSK 318/20; z dnia 18 listopada 2021r., sygn. akt I FSK 1791/18).
Oznacza to, że w sytuacji, gdy którekolwiek z wcześniejszych postanowień zostanie skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego (także na skutek orzeczeń sądów administracyjnych zainicjowanych skargą) dochodzi do przerwania ciągłości kolejnych przedłużeń. Tym samym termin materialnoprawny do zwrotu nadwyżki w podatku od towarów i usług ulega zakończeniu (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2021r. sygn. akt I FSK 699/20). Konstrukcja art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług opiera się na przedłużaniu terminu. Rzeczą logiczną jest niemożność przedłużenia terminu, który wygasł.
3.8. Mając na uwadze powyższą argumentację uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Wobec powyższego, skoro zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, a zarzuty skargi kasacyjnej okazały się całkowicie nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 240 zł jako 50 % stawki minimalnej należnej pełnomocnikowi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji.
Maja Chodacka Ryszard Pęk Mariusz Golecki
(sędzia WSA del.) (sędzia NSA) (sędzia NSA)