I FSK 310/06

I FSK 310/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Grzelak
Edmund Łój /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Niezgódka - Medek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I SA/Łd 1028/05 - Wyrok WSA w Łodzi z 2005-11-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 2 pkt 10 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 2 pkt 31, art. 2 pkt 33, art. 2 pkt 40
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Tezy
Nowym samochodem osobowym w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zm./ w zw. z art. 2 pkt 31, 33 i 40 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 2005 nr 108 poz. 908 ze zm./ jest także samochód osobowy uszkodzony w wyniku kolizji drogowej, jeżeli spełnia pozostałe warunki określone w art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o podatku od towarów i usług, to jest posiada pojemność silnika większą niż 48 centymetrów sześciennych lub moc większą niż 7,2 kilowatów oraz przejechał nie więcej niż 6.000 kilometrów lub od momentu jego dopuszczenia do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Edmund Łój (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Grzelak sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek Protokolant Iwona Wtulich po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Andrzeja F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 1028/05 w sprawie ze skargi Andrzeja F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 11 lipca 2005 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Andrzeja F. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kwotę 120 zł /słownie: sto dwadzieścia złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2005 r. /I SA/Łd 1028/05/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Andrzeja F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 11 lipca 2005 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu.
Z przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń wynika, że Skarżący nabył w Republice Federalnej Niemiec samochód osobowy marki Audi A-6, rok produkcji 2004, przebieg 15.699 km, który dopuszczono do użytku 1 września 2004 r. Nabycie zostało udokumentowane rachunkiem z dnia 16 grudnia 2004 r., wystawionym na kwotę 34.000 euro. Treść rachunku oraz oświadczenie zbywcy świadczą, że samochód był uszkodzony, powypadkowy, lecz uprawniony diagnosta w zaświadczeniu z przeprowadzonego w dniu 21 grudnia 2004 r. badania technicznego stwierdził, że spełnia on wymagania techniczne, określone w art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 2005 nr 108 poz. 908 ze zm./.
Sąd wskazał, że organy podatkowe odmówiły wydania przedmiotowego zaświadczenia, powołując się na treść art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zm./, zwanej dalej w skrócie: "ustawą o VAT". Przepis ten stanowi, w części istotnej dla sprawy, że nowym środkiem transportu są przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe wymienione w poz. 1-4, 9, 10 i 15-20 załącznika nr 1 do ustawy, napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechały nie więcej niż 6.000 km lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy. Momentem dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego jest dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza.
Organy podatkowe uznały, że przedmiotowy pojazd spełnia jeden z warunków zamieszczonych w wyżej przywołanym przepisie, ponieważ od momentu dopuszczenia go do użytku upłynęło 3,5 miesiąca. Jego nabycie podlega zatem, jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nawet jeżeli nabywcą nie jest podatnik prowadzący działalność gospodarczą, ani osoba prawna nie będąca podatnikiem. Z tego względu nie mogły wydać zaświadczenia o braku obowiązku podatkowego.
W skardze Andrzej F. zarzucił naruszenie art. 2 pkt 10 ustawy o VAT przez błędną interpretację pojęcia "nowy środek transportu", a przez to bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenia. Zdaniem skarżącego, przedmiotem transakcji nie był samochód nowy, lecz powypadkowy, uszkodzony w takim zakresie, że szkoda mogłaby zostać uznana za całkowitą, stanowiący wobec tego jedynie zespół mechanizmów - częściowo sprawnych, częściowo niesprawnych. Nie spełniał on wymogów, jakie powinien spełniać pojazd uczestniczący w ruchu drogowym w rozumieniu art. 66 Prawa o ruchu drogowym oraz nie odpowiadał definicji pojazdu samochodowego, zawartej w art. 2 tej ustawy. Samochód rozbity w wypadku nie jest w ocenie Skarżącego, niezależnie od tego, jaki ma przebieg, ani jaki czas upłynął od chwili pierwszej rejestracji, samochodem nowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił powyższej argumentacji, ponieważ uznał, że organy podatkowe prawidłowo oceniły, iż dla potraktowania lądowego środka transportu jako nowego wystarczające jest spełnienie jednej z dwóch alternatywnych przesłanek, określonych w art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę spójnika "lub", oznaczającego alternatywę łączną. Gdyby konieczne było jednoczesne spełnienie obu przesłanek, ustawodawca użyłby spójnika "i".
Odnosząc się w tej mierze do wywodów strony, opartych na przepisach Prawa o ruchu drogowym, Sąd stwierdził, że samochodem osobowym jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu /art. 2 pkt 40 Prawa o ruchu drogowym/, zaś pojazdem samochodowym jest pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego /art. 2 pkt 33 Prawa o ruchu drogowym/. W jego ocenie, nie przestaje być samochodem osobowym pojazd, który został uszkodzony w wypadku lub pozbawiony części wyposażenia zapewniającego bezpieczeństwo, nawet jeżeli nie spełnia warunków technicznych określonych w art. 66 Prawa o ruchu drogowym lub warunków dopuszczenia do ruchu, ustanowionych w art. 71 Prawa o ruchu drogowym. Sąd zwrócił również uwagę, że z rachunku oraz zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym wynika, iż Skarżący nabył w Niemczech uszkodzony powypadkowy samochód, a nie luźny zbiór części samochodowych. W konkluzji, Sąd zgodził się z organami podatkowymi, że nabycie tego samochodu podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zatem nie było podstaw do wydania żądanego przez Skarżącego zaświadczenia.
W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez doradcę podatkowego, Andrzej F. zarzucił naruszenie prawa materialnego:
1/ błędne zastosowanie art. 9 ust. 3 ustawy o VAT poprzez uznanie, że przedmiotem nabycia było wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu, pomimo że nabyty samochód był w sposób istotny uszkodzony w kolizji drogowej,
2/ błędną wykładnię art. 2 pkt 10 ustawy o VAT, polegającą na przyjęciu, że nowym środkiem transportu jest samochód powypadkowy - pojazd uszkodzony w kolizji drogowej,
3/ błędną wykładnię art. 2 pkt 31, art. 2 pkt 33, art. 2 pkt 40 Prawa o ruchu drogowym, przez stwierdzenie, że samochód powypadkowy - pojazd zdekompletowany wskutek kolizji drogowej - jest pojazdem silnikowym zdolnym do poruszania się po drodze z prędkością przekraczającą 25 km/h i zdolnym do przewozu osób i ich bagażu,
4/ błędną wykładnię art. 66 i art. 71 Prawa o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że cechy konstrukcyjne typowe dla nowego samochodu osobowego pozwalają uznać jako samochód nowy, samochód powypadkowy nie posiadający cech konstrukcyjnych typowych dla nowego samochodu,
5/ błędną wykładnię art. 47 par. 2 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że rzecz pozbawiona części składowych jest tą samą rzeczą, jak rzecz nie pozbawiona części składowych.
Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 par. 1 pkt 1lit. "a" w zw. z par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy /art. 2 pkt 10 i art. 9 ust. 3 ustawy o VAT, art. 2 pkt 31, 33, 40 oraz art. 66 i art. 71 Prawa o ruchu drogowym, a także art. 47 par. 2 Kc/.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że przedmiotem sprzedaży był samochód powypadkowy, co do którego wskutek kolizji drogowej nastąpiło tak istotne uszkodzenie poprzez pozbawienie części składowych, że zmienił się zarówno w sposób fizyczny, jak i funkcjonalny. Nie jest już zatem - tak jak przed wypadkiem - samochodem nowym. Można go za to określić jako zbiór mechanizmów pozostały po odłączeniu od nowego samochodu osobowego istotnych części składowych wskutek działania sił powstałych przy kolizji drogowej. Skutkiem tego, nabyty pojazd nie spełniał - w momencie nabycia - definicji, określonej w art. 2 pkt 33 Prawa o ruchu drogowym, ponieważ nie tylko nie mógł poruszać się z prędkością przekraczającą 25 km/h, lecz - ze względu na uszkodzenia - nie mógł poruszać się wcale. Gdyby wtedy został poddany badaniu, z pewnością nie uzyskałby oceny pozytywnej - dopuszczenia do ruchu - właśnie ze względu na niespełnienie elementarnych definicji określających konstrukcję samochodu osobowego, jak i niezbędnych cech warunkujących dopuszczenie do ruchu /art. 71 w zw. z art. 66 Prawa o ruchu drogowym/. Dopiero po dokonaniu niezbędnych napraw, w wyniku których nastąpiła zmiana fizyczna i funkcjonalna, samochód poddano badaniu, aby uzyskać dopuszczenie do ruchu. W tym momencie był on jednakże inną rzeczą niż w momencie nabycia.
Zdaniem wspomnianego autora, taką argumentację wspiera treść art. 47 par. 2 Kc, wedle którego rzecz pozbawiona istotnych części składowych /tu: samochód/ po wypadku nie jest już tą samą rzeczą, którą była przed wypadkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien wobec tego uchylić zaskarżone postanowienie, stosownie do treści art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W konsekwencji, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej, reprezentowany przez pełnomocnika /radcę prawnego/, wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie od strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego.
Na rozprawie strony podtrzymały swoje twierdzenia i wnioski, a ponadto pełnomocnik Skarżącego dodał, iż samochód miał uszkodzony prawy błotnik, reflektor i część podwozia; nie jest natomiast jemu znany koszt naprawy pojazdu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Chociaż konstrukcja rozpoznawanej skargi kasacyjnej umożliwiła kontrolę zaskarżonego orzeczenia, to znalazły się w niej uchybienia formalne, wymagające odnotowania. Należy do nich przede wszystkim naruszenie przez autora tej skargi, przy formułowaniu niektórych zarzutów art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w części dotyczącej obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega m.in. na wskazaniu konkretnego przepisu naruszonego przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych /postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 9/, podczas gdy wspomniany autor, konstruując zarzut naruszenia art. 66 i art. 71 Prawa o ruchu drogowym przez błędną ich wykładnię, pominął fakt, że art. 66 zawiera w sobie aż 13 ustępów, natomiast art. 71 składa się z dziewięciu ustępów. Podobne uwagi można sformułować, jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 2 pkt 10 ustawy o VAT, z tym że art. 2 pkt 10 zawiera trzy jednostki redakcyjne oznaczone literami.
Przechodząc zaś do oceny postawionych zarzutów, Sąd kasacyjny zauważył, że w podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /naruszenie przepisów postępowania/ autor skargi kasacyjnej przedstawił zarzut odnoszący się w swej istocie do prawa materialnego, a więc podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Świadczy o tym powołanie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dotyczy prawa materialnego. Materialnoprawny charakter mają podane w nawiasie przepisy prawa, a w końcowej części tej skargi jej autor wywodzi, że naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej prawa materialnego winno skutkować zastosowaniem przez Sąd pierwszej instancji ostatnio przywołanego przepisu.
W konsekwencji, Sąd kasacyjny ocenił, że Skarżący nie podniósł zarzutów formalnoprawnych, w tym nie zakwestionował ustaleń faktycznych przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Były one zatem wiążące dla Sądu drugiej instancji i ograniczały zakres kontroli kasacyjnej do sfery materialnoprawnej zaskarżonego wyroku.
Nawiązując do tej sfery Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dokonanie oceny zarzutu naruszenia art. 2 pkt 10 ustawy o VAT wymaga uprzedniego odniesienia się do zarzutów związanych z przepisami Prawa o ruchu drogowym. Jak słusznie bowiem zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji i czego nie podważa Skarżący, użyte w poz. 1 załącznika nr 1 do ustawy, do którego odwołuje się art. 2 pkt 10 ustawy o VAT, wyrażenie "samochód osobowy" należy interpretować z uwzględnieniem przepisów Prawa o ruchu drogowym. To na ich tle należało więc ocenić, czy uszkodzony wskutek kolizji samochód jest "samochodem osobowym".
Sąd kasacyjny w związku z tym stwierdził, że nietrafny był zarzut naruszenia art. 2 pkt 31, 33 i 40 Prawa o ruchu drogowym. Twierdzenie autora skargi kasacyjnej, jakoby samochód powypadkowy, zdekompletowany na skutek kolizji drogowej nie było samochodem osobowym w rozumieniu tych przepisów, pomija zupełnie zawarte w art. 2 pkt 33 i 40 wyrażenia "konstrukcja" i "konstrukcyjnie". Sprawiają one, że uznanie pojazdu za spełniający warunki określone w tych przepisach uzależnione jest wyłącznie od jego cech konstrukcyjnych, a nie od faktów związanych z jego późniejszą eksploatacją, w tym z jego uszkodzeniem na skutek kolizji drogowej. Skoro z akt sprawy bezspornie wynika, że nabyty przez Skarżącego samochód osobowy marki Audi A-6, może rozwijać prędkość nawet 205 km/h i przewozić 5 osób /zob. np. karta pojazdu/, to oczywiste jest, że spełnia on wszelkie wymogi zawarte art. 2 pkt 31, 33 i 40 Prawa o ruchu drogowym. W tej sytuacji słuszne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że pojazd posiadający cechy konstrukcyjne wymienione w art. 2 pkt 31, 33 i 40 Prawa o ruchu drogowym nie przestaje być samochodem osobowym, nawet jeśli uszkodzony został w kolizji drogowej i nie spełnia wymogów określonych w art. 66 i art. 71 ustawy o VAT. Skutkiem powyższego, niezasadny jest również zarzut naruszenia ostatnio wymienionych przepisów, które odnoszą się do określonych warunków technicznych, nie przesądzając dla celów opodatkowania, który samochód jest nowy, a który nie. O tym decydują wyłącznie przepisy ustawy o VAT.
Niezasadne i bez znaczenia dla sprawy są także wywody skargi kasacyjnej dotyczące zmian fizycznych i funkcjonalnych pojazdu. Takie zmiany nie mogły bowiem zmienić, ukształtowanych w toku prac projektowych i produkcji, cech konstrukcyjnych pojazdu. Z tego samego względu, samochód powypadkowy nie jest także, w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, zbiorem mechanizmów pozostałych po odłączeniu istotnych części wskutek kolizji.
W świetle powyższych rozważań jako chybione musiały być ocenione również argumenty autora skargi kasacyjnej związane z treścią art. 47 par. 2 Kc. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu, przeoczył on fakt, że przedmiotem sprawy nie jest cywilnoprawna ocena skutków kolizji drogowej, lecz prawnopodatkowe ujęcie faktu nabycia samochodu osobowego, dla którego miarodajne są przede wszystkim przepisy ustawy podatkowej oraz - w tym wypadku - Prawa o ruchu drogowym. Gdyby więc nawet przyjąć, że skutkiem uszkodzenia samochodu może być odłączenie istotnych części składowych w rozumieniu tego przepisu, to nie zmieniałoby to jego cech konstrukcyjnych, a więc byłoby bez znaczenia dla jego kwalifikacji na tle art. 2 pkt 31, 33 i 40 Prawa o ruchu drogowym.
Wracając następnie do prawa podatkowego i przenosząc powyższe rozważania na grunt art. 2 pkt 10 ustawy o VAT, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że środkiem transportu /pojazdem lądowym/, o którym tam mowa, jest również samochód osobowy uszkodzony na skutek kolizji drogowej. Natomiast o tym, czy może być uznany za "nowy" w świetle art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT, decyduje wyłącznie fakt spełnienia warunków, określonych w tym przepisie /wyrok NSA z dnia 18 października 2006 r., I FSK 9/06 - nie publ./.
W przedmiotowej sprawie niewątpliwe jest przy tym, że spełniony został /oprócz wymogu odpowiedniej pojemności/ warunek upływu nie więcej niż 6 miesięcy od dopuszczenia do użytku. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej chodzi tutaj o pierwsze dopuszczenie do użytku, rozumiane, według art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT, jako fakt pierwszej rejestracji pojazdu, który w mniejszej sprawie miał miejsce w dniu 1 września 2004 r., co wynika z treści niekwestionowanych przez Skarżącego ustaleń faktycznych poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Nie jest prawnie znaczące, w świetle tego przepisu, dopuszczenie samochodu do użytku po dokonanej naprawie. Podkreślenia bowiem wymaga że - w świetle definicji nowego środka transportu zawartej w art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT - chodzi o pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do transportu osób lub towarów, a nie pojazd zdatny w danej chwili do użytku związanego z transportem osób lub towarów.
Skutkiem tego, nabyty przez Skarżącego samochód należało uznać za nowy w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT, co prawidłowo uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny. Niezasadny jest wobec tego zarzut błędnej wykładni tego przepisu.
Uznanie, że także pojazd uszkodzony w wyniku kolizji drogowej, który spełnia warunki ustanowione w art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT, jest pojazdem nowym w rozumieniu tego przepisu powoduje, że jego nabycie podlega opodatkowaniu na mocy art. 9 ust. 3 ustawy o VAT, jako wewnątrzwspólnotowe nabycie nowego środka transportu. Z tej przyczyny - również zarzut dotyczący tego przepisu nie mógł być uwzględniony.
Podsumowując wcześniejsze rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że: nowym samochodem osobowym w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT w zw. z art. 2 pkt 31, 33 i 40 Prawa o ruchu drogowym jest także samochód osobowy uszkodzony w wyniku kolizji drogowej, jeżeli spełnia pozostałe warunki określone w art. 2 pkt 10 lit. "a" ustawy o VAT, tj. posiada pojemność silnika większą niż 48 centymetrów sześciennych lub moc większą niż 7,2 kilowatów oraz przejechał nie więcej niż 6.000 kilometrów lub od momentu jego dopuszczenia do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy.
Skoro samochód nabyty przez Skarżącego spełniał te warunki i jego nabycie podlegało opodatkowaniu, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego braku obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu innego państwa członkowskiego środka transportu. Nie doszło więc w tym kontekście do naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tej sytuacji, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach Sąd postanowił na mocy art. 204 pkt 1, art. 205 par. 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "a" oraz par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.