I FSK 1983/23

I FSK 1983/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Sylwester Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Gd 87/23 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2023-07-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w skardze kasacyjnej V. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 87/23 w sprawie ze skargi V. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 listopada 2022 r., nr 2201-IOV-2.4103.56-57.2022/10/09 w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2015 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sylwester Marciniak Sędzia NSA
Uzasadnienie
I FSK 1983/23
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 87/23, V. S.A. w Warszawie (dalej: skarżąca lub spółka) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że należności, których dotyczy zaskarżona - a w ocenie spółki niesłuszna - decyzja, stanowią znaczne kwoty, a ich wyegzekwowanie może doprowadzić do uszczerbku dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wskazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został uzasadniony w sposób nader ogólnikowy, jego autor wskazuje bowiem wyłącznie na wysokie kwoty należności wynikających z decyzji wymiarowej, niesłuszność zaskarżonej decyzji oraz możliwość uszczerbku dla dalszego prowadzenia działalności spółki w przypadku wyegzekwowania tych należności. Nie zostały przedłożone żadne dane czy dokumenty, które pozwoliłyby Sądowi na ocenę, czy aktualna sytuacja finansowa spółki istotnie może się pogorszyć w jakiś sposób w przypadku wyegzekwowania należności objętych zaskarżoną decyzją. Jedynym weryfikowalnym argumentem wniosku jest znaczna wysokość tych należności, wynosi ona bowiem ponad 160 000 zł. Niemniej należy podkreślić, że ustawodawca nie przewidział wysokości należności, która automatycznie skutkowałaby udzieleniem ochrony tymczasowej, stąd i przy dużych kwotach konieczne jest wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sama w sobie wysokość ciążącego na danym podmiocie zobowiązania podatkowego (czy innej daniny publicznoprawnej) nie może więc stanowić wystarczającej przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej, nie ulega bowiem wątpliwości, że skutki egzekucji danej kwoty zależą nie tylko od jej wysokości, ale również od wartości majątku, z którego egzekucja może być dokonywana. Właśnie dlatego dla dokonania miarodajnej oceny twierdzeń wniosku o możliwym uszczerbku dla działalności spółki konieczne było przedstawienie Sądowi informacji i dokumentów, które w sposób wiarygodny potwierdzałyby niebezpieczeństwo wystąpienia - wskutek wykonania decyzji - takiego skutku. W okolicznościach sprawy skarżąca temu zadaniu nie sprostała.
Należy równocześnie podkreślić, że wywieranie skutków finansowych dla zobowiązanego do zapłaty danego podatku jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej i choć skutki w tym zakresie są oczywiste i ujemne (prowadzą do zmniejszenia majątku), instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że takie właśnie skutki jej grożą. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest też to, że w przypadku ewentualnego wygrania przez skarżącą sporu z organami podatkowymi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania.
Warto też zwrócić uwagę, że w sprawie był już rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – zarówno organ odwoławczy w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2023 r., jak i sąd pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 10 lutego 2023 r. odmówiły wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, również podkreślając ogólnikowość twierdzeń spółki i brak wskazania danych i dokumentów umożliwiających merytoryczną ocenę argumentów wniosku. Mimo to, wnosząc o udzielenie ochrony tymczasowej w skardze kasacyjnej, spółka w dalszym ciągu ograniczyła się do ogólnikowych i gołosłownych twierdzeń o możliwym wystąpieniu skutków z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sylwester Marciniak
Sędzia NSA