I FSK 1771/25

I FSK 1771/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Cudak /sprawozdawca/
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Marek Kołaczek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1156/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-07-16
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 106
art. 145b ust. 1 pkt 1 lit a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Protokolant referent Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1156/25 w sprawie ze skargi S.G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 czerwca 2020 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.170.2020.3.KP w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 16 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1156/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uwzględnił skargę S.G. (dalej "strona" lub "skarżący") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "organ") z 24 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, sąd pierwszej instancji zaznaczył na wstępie, że działa w warunkach związania na podstawie art. 190 p.p.s.a. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 946/21, uchylającym poprzednio wydany w sprawie wyrok sądu pierwszej instancji — z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1605/20, z uwagi na to, że w ocenie sądu kasacyjnego wydany został z naruszeniem art. 57a p.p.s.a.
Odnosząc się do meritum sporu, sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko skarżącego, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie można uznać, że dokonując w swoich stacjonarnych sklepach firmowych sprzedaży żywności (m.in. kanapki, sałatki, pierogi) i napojów (kawa, herbata, soki) na wynos, świadczy on usługi związane z wyżywieniem w rozumieniu art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106, ze zm.), dalej "ustawa o VAT". Tym samym za błędne sąd uznał stanowisko organu, że ww. przepis prawa materialnego, nakładający na podatników świadczących wspomniane usługi obowiązek stosowania od 1 lipca 2020 r. kas rejestrujących z elektronicznym zapisem kopii, będzie miał do skarżącego zastosowanie.
2. Skarga kasacyjna
Powyższy wyrok został zaskarżony przez organ w całości, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145b ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że usługi świadczone przez skarżącego w postaci produkcji i sprzedaży pieczywa, wyrobów cukierniczych, przekąsek, takich jak: kanapki, sałatki, pierogi itp., soków w butelkach oraz kawy i herbaty w opakowaniach "to go", nie stanowią świadczenia usług związanych z wyżywieniem wyłącznie świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia ww. przepisu wskazuje, że usługi świadczone przez stronę w postaci produkcji i sprzedaży pieczywa, wyrobów cukierniczych, przekąsek, takich jak kanapki, sałatki, pierogi itp., soków w butelkach oraz kawy i herbaty w opakowaniach "to go", stanowią świadczenie usług związanych z wyżywieniem wyłącznie świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo.
W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawana skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
3.2. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację wskazał, że "kluczowe dla sprawy jest stanowisko TSUE wyrażone w wyroku z dnia 22 kwietnia 2021 r., J.K., C-703/19, ECLI:EU:C:2021:314. W orzeczeniu tym Trybunał uznał, że art. 98 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1; dalej: "dyrektywa 2006/112/WE") w zw. z pkt 12a załącznika III do tej dyrektywy i art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2011 r. nr 77/1 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie "usług restauracyjnych i cateringowych" obejmuje dostarczanie żywności wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi, mającymi na celu umożliwienie natychmiastowego spożycia tej żywności przez klienta końcowego. Jeżeli klient końcowy podejmie decyzję o nieskorzystaniu z zasobów materialnych i ludzkich udostępnionych mu przez podatnika w związku z konsumpcją dostarczonej żywności należy uznać, że z dostawą tej żywności nie wiąże się żadna usługa wspomagająca".
Z wyroku tego wynika, że sama sprzedaż żywności – bez jakichkolwiek usług wspomagających służących organizacji konsumpcji na miejscu w odpowiednich warunkach – nie stanowi świadczenia usług, lecz dostawę towarów.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w przypadku opisanym przez Skarżącego we wniosku o interpretację indywidualną: nie dostarcza on żadnych tego typu "usług wspomagających", w tym nie udostępnia żadnej infrastruktury.
Dlatego nie jest spełniony pierwszy warunek określony w przepisie kluczowym dla sprawy: Skarżący nie "świadczył usług związanych z wyżywieniem".
W konsekwencji w ocenie sądu pierwszej instancji nie jest spełniony także drugi warunek: Skarżący nie prowadził "stacjonarnej placówki gastronomicznej" – ponieważ nie prowadził "placówki gastronomicznej". "Placówkę gastronomiczną" prowadzi ten tylko, kto świadczy usługi gastronomiczne. Jak natomiast oceniono, takich usług Skarżący nie świadczył.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że oba warunki określone w art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.t.u. okazują się częściowo zachodzić na siebie – wykazują (jednostronną) zależność tego rodzaju, że niespełnienie pierwszego pociąga za sobą niespełnienie drugiego. Nie oznacza to, że drugi z warunków stanowi superfluum ustawowe. Sensem jego wprowadzenia jest mianowicie precyzacja, że obowiązkowi stosowania kas fiskalnych on-line podlegają jedynie s t a c j o n a r n e placówki gastronomiczne.
3.3. Powyższy wyrok, zawierający zacytowaną argumentację, został zaskarżony przez organ interpretacyjnych. W uzasadnieniu środka odwoławczego powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej z 24 czerwca 2020r. W żaden sposób nie odniesiono się do stanowiska i argumentów wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie ustosunkowano się również do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 kwietnia 2021 r., J.K., C-703/19. W istocie zbagatelizowano pogląd sądu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej ograniczono się do powtórzenia stanowiska wyrażonego w interpretacji, całkowicie abstrahując od uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
3.4. Należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków i niektórych postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych. Zatem jest to środek zaskarżenia, którego zasadniczą funkcją jest próba podważenia argumentacji prawnej wyroku sądu pierwszej instancji. Organ interpretacyjny nie może w skardze kasacyjnej bezrefleksyjnie powtarzać stanowisko wyrażonego w interpretacji bez wdania się w polemikę prawną z argumentacją sądu pierwszej instancji. Tak skonstruowana skarga kasacyjna w istocie nie zawiera uzasadnienia zarzutu.
3.4. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.
Marek Kołaczek Izabela Najda-Ossowska Arkadiusz Cudak