I FSK 1676/25

I FSK 1676/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Cudak
Elżbieta Olechniewicz
Roman Wiatrowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Bd 98/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2025-05-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 98/25 w sprawie ze skargi M.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2021 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 4.050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 27 maja 2025 r. (sygn. akt I SA/Bd 98/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę M.R. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 3 grudnia 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2021 r. (wyrok ten oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wyrok ten wydano w oparciu o następujące okoliczności.
1.1. Decyzją z 17 lipca 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej: Naczelnik US) określił Skarżącemu kwoty zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) z tytułu wystawienia wskazanych w sentencji tej decyzji faktur VAT w czerwcu 2021 r. Organ stwierdził, że faktury VAT wystawione przez Skarżącego na rzecz A. Sp. z o.o. w czerwcu 2021 r. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i w związku z tym stanowią podstawę do zapłaty przez Skarżącego kwoty wykazanej w tych fakturach na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w łącznej kwocie 147.660 zł.
Decyzją z 3 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: Dyrektor Izby) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w okresie od 6 maja 2021 r. do 10 lutego 2022 r. Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w B. Przeważająca działalność dotyczyła naprawy i konserwacji maszyn (PKD 33.12.Z.). Zdaniem organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w przedmiotowym okresie rozliczeniowym Skarżący nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, lecz jedynie otrzymywał i wystawiał nierzetelne faktury VAT, wykazujące czynności, które nie zostały faktycznie dokonane. Skarżący nie znał bowiem prezesów zarządu rzekomych dwóch kontrahentów (M. Sp. z o. o ani A. Sp. z o.o.) i nie zawierał umów z tymi spółkami. Nie wykonywał zleconych umów, bowiem nie miał warunków do wykonania usług na dużych gabarytach ze względu na brak faktycznego miejsca prowadzenia działalności, urządzeń i pracowników. Nie posiadał wiedzy, gdzie mieściło się wynajmowane przez niego pomieszczenie przeznaczone do działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zauważył przy tym istotne sprzeczności w złożonych w przedmiotowej sprawie wyjaśnieniach w zakresie transportu towaru. Wskazał, że Skarżący nie ponosił kosztów administracyjno-technicznych dotyczących prowadzonej działalności, np. z tytułu najmu warsztatu, użytkowania telefonu, kosztów paliwa, środków higienicznych, materiałów do narzędzi i rzeczy, które wykorzystuje się w realnie prowadzonej działalności. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał także, iż w przedmiotowym okresie rozliczeniowym nie stwierdzono żadnych obrotów na posiadanych przez Skarżącego rachunkach bankowych wskazujących na związek z wykazanymi transakcjami w tym okresie. Organ zauważył, że w przypadku 3 z 5 spornych faktur nabycie przez Skarżącego usług i towarów od M. Sp. z o. o, nastąpiło później niż sprzedaż tych samych usług na rzecz A. Sp. z o.o. Różnice wynosiły od 1 do 5 dni. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, iż Skarżący nie nabył żadnych usług i towarów od M. Sp. z o.o., nie dysponował żadnym zapleczem kadrowym i technicznym oraz środkami transportu, zatem w konsekwencji nie mógł dokonać sprzedaży towarów i usług wykazanych na spornych fakturach, wystawionych na rzecz A. Sp. z o.o.
Wobec ustalenia, że aktywność Skarżącego sprowadzała się jedynie do wystawiania i wprowadzania do obrotu gospodarczego faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych z wykazanym podatkiem, organ stwierdził, iż w sprawie zastosowanie znajduje art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Zatem organ pierwszej instancji zasadnie określił stronie zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w tym przepisie z tytułu wystawienia faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji w łącznej kwocie 147.660 zł.
Powyższą decyzję ostateczną Skarżący zakwestionował w drodze skargi wywiedzionej do sądu administracyjnego.
1.2. Oddalając skargę, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że M. Sp. z o.o. nie mogła wykonać na rzecz Skarżącego usług ani nie była dostawcą towarów wskazanych w fakturach, bowiem nie prowadziła ona rzeczywistej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji właściwie ustalił wszystkie fakty i okoliczności, z których wynika, że zakwestionowane przez organ transakcje nie miały miejsca, a Skarżący uczestniczył w procederze obrotu "pustymi" fakturami.
2. Skarga kasacyjna.
Od powyższego wyroku Skarżący wywiódł skargę kasacyjną. Wyrok ten zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez uchylenie decyzji organów obu instancji. Sformułował także wniosek o zasądzenie na rzecz Organu od Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.
2.1. Powołując się na art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi Organ zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania:
1) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 § 2 o.p., art. 188 o.p., art. 191 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że zaniechanie w sprawie przesłuchania J.G. nie wpłynęło na ustalenia faktyczne i na treść orzeczenia podczas gdy J.G. był Wynajmującym pomieszczenie gospodarczej w którym Skarżący prowadził działalność gospodarczą, a Organ z uwagi na brak możliwości ustalenia aktualnego miejsca pobytu świadka odstąpił od jego przeprowadzenia uznając, iż z przyczyn obiektywnych dowodu nie da się przeprowadzić podczas gdy Organ nie podjął wszystkim możliwych czynności w celu skutecznego wezwania świadka, poprzestając jedynie na wysłaniu listem poleconym wezwania na termin przesłuchania, które nie zostało podjęte w terminie przez adresata w szczególności, ze świadek posiada istotna wiedzę w zakresie zawisłego postępowania i nadal prowadzi działalność gospodarczą, a zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (ogólnodostępnej) wskazał zarówno stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej jak i dodatkowe stale miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit, c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 2 o.p., art. 188 o.p., art. 191 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że zaniechanie w sprawie przesłuchania W.Z. nie wpłynęło na ustalenia faktyczne i na treść orzeczenia podczas gdy W.Z. działał w imieniu kontrahenta M. Sp. z o.o. , a Organ z uwagi na brak możliwości ustalenia aktualnego miejsca pobytu świadka odstąpił od jego przeprowadzenia uznając, iż z przyczyn obiektywnych dowodu nie da się przeprowadzić podczas gdy Organ nie podjął wszystkim możliwych czynności w celu skutecznego wezwania świadka poprzestając jedynie na wysłaniu listem poleconym wezwania na termin przesłuchania, które nie zostało podjęte w terminie przez adresata w szczególności, ze świadek posiada istotna wiedzę w zakresie zawisłego postępowania i zgodnie z wiedzą Skarżącego był przesłuchany w tym samym czasookresie przez inny organ, który skutecznie wezwał świadka na termin przesłuchania. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
3) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 i 2 o.p.., art. 188 o.p., art. 191 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że zaniechanie w sprawie przesłuchania M.S. nie wpłynęło na ustalenia faktyczne i na treść orzeczenia podczas gdy M.S. był pracownikiem kontrahenta Skarżącego A. sp. z o.o. odpowiedzialnym za odbiór towaru stanowiącego przedmiot zakwestionowanych przez Organ faktur oraz transport tego towaru między zainteresowanymi stronami, a Organ nie podjął wszystkim możliwych czynności w celu skutecznego wezwania świadka w następstwie czego wydał postanowienie o odmowie przeprowadzenia tego dowodu gdyż zeznania tego świadka nie wpłynęłyby na ocenę stanu faktycznego. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
4) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p., art. 191 o.p. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie dowodu z zeznań świadka B.H., którego protokół przesłuchania został włączony do akt sprawy z innego postępowania dotyczącego innego okresu rozliczeniowego podczas gdy świadek B.H. zajmował się tylko i wyłącznie obsługą prawną sprzedaży "gotowych spółek" i dokonał sprzedaży takiej spółki M. Sp, z o.o, w dniu 18 maju 2021 rokUy a czasookres przedmiotowego postępowania dotyczy czerwca 2021 roku gdy Pan B.H. nie miał nic wspólnego z kontrahentem M. Sp. z o.o. i nie posiadał żadnych informacji w tym zakresie. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
5) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p., art. 191 o.p. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie dowodu z zeznań świadka M.L., którego protokół przesłuchania został włączony do akt sprawy z innego postępowania dotyczącego innego okresu rozliczeniowego podczas gdy świadek M.L. zajmował się tylko i wyłącznie obsługą prawną sprzedaży "gotowych spółek" i dokonał sprzedaży takiej spółki M. Sp. z o.o. w dniu 18 maju 2021 roku, a czasookres przedmiotowego postępowania dotyczy czerwca 2021 roku gdy Pan B.H. nie miał nic wspólnego z kontrahentem M. Sp. z o.o. i nie posiadał żadnych informacji w tym zakresie. 6. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
6) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit, c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p., art. 191 o.p. poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji do postawionych w skardze zarzutów oraz błędne uznanie przez Sąd, że organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, gdyż w ocenie Sądu dokonana przez organ podatkowy ocena materiału dowodowego została przeprowadzona w zgodzie z zasadami wyrażonymi w art. 191 o.p., bez przekroczenia jej granic, podczas gdy z wyjaśnień Skarżącego, dokumentacji przedłożonej do akt sprawy oraz innych przeprowadzonych w toku postępowania dowodów, w tym przesłuchań świadków, wynika jednoznacznie, że przedmiot zakwestionowanych faktur został faktycznie wykonany. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
7) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p., art. 191 o.p. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, w zakresie oparcia treści orzeczenia oraz uzasadnienia orzeczenia na podstawie wyciągu z wyniku kontroli z dnia 30 maja 2023 roku u kontrahenta Skarżącego A. Sp. z o.o., podczas gdy decyzja Organu została wydana w dniu 3 grudnia 2024 roku, czyli półtora roku po kontroli, a zaskarżone orzeczenie w dniu 27 maja 2025 roku czyli blisko dwa lata po kontroli, a do akt sprawy nie dołączona żadnych informacji jak dalej przebiegało postępowanie podatkowe w stosunku A. Sp. z o,o. i jakim wynikiem się zakończyło. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
8) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. związku z art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p., art. 191 o.p. poprzez nie odniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do postawionych w skardze zarzutów w tym m.in. w zakresie wiarygodności zeznań świadka M.B. oraz bardzo lakoniczne odniesienie się do wiarygodności zeznań świadka S.K. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
2.2. Powołując się natomiast na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Skarżący sformułował także zarzut naruszenia następujących przepisów prawa materialnego: art 145 § 1 pkt 1) lit. a) w zw. z art 151 w zw. z art 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z błędną wykładnią i w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniem art 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę zastosowania przez Organ w związku z przyjęciem, że transakcje wynikające z faktur VAT wystawionych przez Skarżącego na rzecz A. Sp. z o.o. oraz M. Sp. z o.o. na rzecz Skarżącego nie przedstawiają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wobec tego Skarżący winny jest zapłacić podatek, czego nie można wyprowadzić z całego zebranego w sprawie materiału dowodowego bowiem wystawione faktury VAT dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze.
2.3. W odpowiedzi Organu na skargę kasacyjną Skarżącego wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Z treści złożonych przez Skarżącego zeznań wynika, że po przyjęciu zlecenia od A. Sp. z o.o., wystawiał on na jej rzecz fakturę VAT, a następnie dokonywał podzlecenia wykonania opisanych w treści tej faktury czynności, na rzecz M. Sp. z o.o., która po przyjęciu zlecenia od Skarżącego, wystawiała na jego rzecz stosowną fakturę. Skarżący oświadczył, że transportem zajmować się miała A. Sp. z o.o. reprezentowana przez M.B. Spółkę M. reprezentować miał z kolei W.Z., natomiast samego Skarżącego reprezentował S.K., zajmujący się również księgowością Skarżącego oraz zapewnieniem mu zleceń i podzleceń w zakresie współpracy z powyżej wymienionymi spółkami. Skarżący oświadczył również, że nie ma dostępu do kont bankowych, nie dostarczył także organowi wyciągów bankowych potwierdzających przeprowadzenie spornych transakcji. W zakresie operacji bankowych, organy ustaliły brak obrotów na posiadanych przez Skarżącego rachunkach bankowych wskazujących na związek z wykazanymi transakcjami w badanym okresie.
Organ przeprowadził dowód z pisemnego oświadczenia złożonego przez M.B. (A. Sp. z o.o.), który wskazał na okoliczności współpracy. Stwierdził, że nie zna Skarżącego, a kontakty handlowe utrzymywał w tym zakresie wyłącznie z S.K., który wybierał podmiot właściwy do wykonania bieżącego zlecenia i wystawienia spółce stosownej faktury. Przedmiotem zainteresowania M.B. było w tym względzie wyłącznie wykonanie usługi i otrzymanie faktury, z czego S.K. miał się wywiązywać. Podmiotami, którym S.K. zlecać miał wykonywanie usług był – wedle jego wyboru – m.in. sam Skarżący bądź M. Sp. z o.o. Mimo próby wezwania M.B. do złożenia zeznań do protokołu, świadek ten nie stawił się na wezwania organu.
W poczet materiału dowodowego włączono do akt sprawy wyciąg z wyniku kontroli przeprowadzonej wobec A. Sp. z o.o., z którego wynika, że faktury wystawiane przez Skarżącego na rzecz tej spółki, nie stwierdzały faktycznej sprzedaży, stąd spółka ta nie nabyła prawa do odliczenia VAT naliczonego na podstawie faktur wystawianych jej przez Skarżącego. Mimo wystosowanego przez organ wezwania do przedłożenia dokumentów oraz wyjaśnień w zakresie wzajemnych transakcji z firmą Skarżącego, spółka A. nie ustosunkowała się do tych wezwań.
Odpowiedzi takich nie złożyła także M. Sp. z o.o. Na przesłuchanie przed organem nie stawił się również W.Z. reprezentujący M. Sp. z o.o., mimo dwukrotnej próby jego wezwania. Organy ustaliły natomiast, że M. Sp. z o.o. nie dysponowała zasobami technicznymi w postaci nieruchomości, środków trwałych czy pojazdów samochodowych. Nie zatrudniała pracowników niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej i świadczenia usług, w szczególności polegających na wykonywaniu elementów konstrukcyjnych, w tym zwłaszcza elementów o dużych gabarytach. Na rachunkach bankowych M. Sp. z o.o. także nie stwierdzono obciążeń oraz uznań świadczących o regulowaniu zobowiązań oraz otrzymywaniu należności z tytułu dokonywania nabyć oraz dostaw w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, choć jak zeznawał Skarżący, płatności odbywać się miały w formie przelewów na rachunki bankowe stron transakcji.
Całokształt powyższych szczegółowo opisanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej okoliczności faktycznych sprawy, stanowiło uzasadnioną podstawę dla pozbawienia Skarżącego prawa do odliczenia VAT naliczonego, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz określenia zobowiązania podatku do zapłaty zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT jako, że opisane w spornych fakturach czynności, nie zostały w rzeczywistości przez Skarżącego wykonane.
Oceny tej nie zmienia nieudana próba przesłuchania przez organ świadków: J.G. (właściciela warsztatu, który zawarł ze Skarżącym, za pośrednictwem S.K. umowę najmu zaplecza swojego warsztatu na potrzeby działalności gospodarczej Skarżącego), M.B. (reprezentującego A. Sp. z o.o.) ani W.Z. (reprezentującego M. Sp. z o.o.), albowiem mimo podejmowanych w tym względzie prób wzywania ich przed organ celem złożenia zeznań w charakterze świadka, zeznania te nie były niezbędne dla rozpoznania przedmiotu niniejszej sprawy, gdyż związane z tym okoliczności wywiedzione zostały przez organ za pomocą innych, właściwych środków dowodowych. Przepisy Ordynacji nie obowiązują organ do przeprowadzenia wszystkich możliwych, lecz wszelkich niezbędnych dowodów w sprawie, co organ ten winien jest uczynić w sposób wyczerpujący, rozumiany jako konieczność rozpoznania wszystkich przedmiotowo istotnych okoliczności sprawy w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Precyzyjne wyjaśnienie wszelkich relewantnych w tym względzie okoliczności faktycznych i prawnych zostało przez organ wyłożone w uzasadnieniu spornej decyzji ostatecznej. Powyższe bezzasadnym czyni, wskazane w pkt 2.1. ppkt 1-2 powyżej zarzuty skargi kasacyjnej Skarżącego. Również za niezbędne trudno w tym względzie uznać przeprowadzenie dowodu z zeznań M.S., który zgodnie z zeznaniami M.B zajmować się miał magazynem i wydawaniem towarów. Sam Skarżący zeznał bowiem, że kwestie związane z transportem zapewniała sama Spółka A., co bezprzedmiotowym czyni zarzut kolejny, wskazany w pkt 2.1. ppkt 3 powyżej.
Nie można tym samym czynić organowi zarzutu przeprowadzenia w sprawie dowodów z przesłuchania świadków B.H. oraz M.L. Fakt bowiem, że zajmowali się oni obsługą prawną "sprzedaży gotowych spółek", w tym zwłaszcza M. Sp. z o.o, nie zaś transakcjami przeprowadzanymi między tą spółka a Skarżącym lub A. Sp. z o.o., winien był zostać wzięty pod uwagę w kontekście rekonstrukcji całokształtu okoliczności sprawy, zgodnie ze wskazanymi wyżej zasadami oceny dowodów w postępowaniu podatkowym. Z tego powodu na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w pkt 2.1. ppkt 4 i 5 powyżej.
Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na fakt wykonania przez niego usług opisanych w treści spornych faktur, co z kolei uwzględnić nie pozwalało zarzutu opisanego w pkt 2.1. ppkt 6 powyżej. Nie wyjaśnił także powodów, dla których istotne dla przedmiotu niniejszej sprawy mogło być zaniechanie zweryfikowania tego, czy kontrola podatkowa przeprowadzona wobec A. Sp. z o.o. przekształciła się w postępowanie podatkowe, o czym mowa w zarzucie wskazanym w pkt 2.1. ppkt 7 powyżej, gdyż wyrażone w protokole kontrolnym wydanym w tamtym postępowaniu oceny, skonfrontowane zostały w kontekście całokształtu materiału dowodowego na gruncie sprawy niniejszej. Organ wyważył z sobą także zeznania zarówno S.K. jak i M.B., czego wyraz dał w uzasadnieniu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji ostatecznej, wskazując przy tym fakty, które uznał w tym zakresie za udowodnione, jak i dowody, którym dał w tym względzie wiarę a także przyczyny, dla których innym dowodom (w tym niektórym twierdzeniom S.K.) odmówił wiarygodności. Z tego powodu na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut przywołany w pkt 2.1. ppkt 8 powyżej skargi kasacyjnej Skarżącego. W konsekwencji powyższych ocen, uwzględniony nie mógł zostać także zarzut wynikowy, zaklasyfikowany przez Skarżącego jako naruszenie prawa materialnego, choć w istocie odnoszący się jednocześnie do samego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez Sąd pierwszej instancji, polegającego na oddaleniu wywiedzionej przez niego skargi (tj. zarzut przywołany w pkt 2.2. powyżej). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd pierwszej instancji trafnie bowiem oddalił skargę, stwierdzając właściwe zastosowanie przez organy art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.
4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną Skarżącego, o kosztach postępowania orzekając zgodnie z art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 p.p.s.a.
|Elżbieta Olechniewicz |Roman Wiatrowski |Arkadiusz Cudak |