I FSK 162/24

I FSK 162/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Mączyński /sprawozdawca/
Janusz Zubrzycki /przewodniczący/
Marek Kołaczek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1324/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-09-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 931
art. 87 ust. 2, art. 87 ust. 5a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), Protokolant referent Magdalena Kałuska, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. Limited z siedzibą w Irlandii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1324/23 w sprawie ze skargi S. Limited z siedzibą w Irlandii na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2023 r., nr 1401-IOA.4033.47.2023.MU w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. Limited z siedzibą w Irlandii na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Skarga kasacyjna.
1.1. S. Limited z siedzibą w Irlandii, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 13 listopada 2023 r., wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2023 r., III SA/Wa 1324/23. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za listopad 2014 r.
1.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu:
I. Naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), tj. art. 153, art. 170 p.p.s.a. poprzez mające istotny wpływ na wynik sprawy uchybienie powyższym przepisom wyrażające się w kontestowaniu treści i wpływu na sprawę własnego orzeczenia z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1771/18, w którym WSA w Warszawie uwzględnił skargę Spółki na postanowienie z dnia 14 maja 2018 r., sygn. 1401-IOV-4.4033.37.2018.MCz (dalej: "Uchylone postanowienie"), orzekając o jego uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. W Postanowieniu powielone zostały wady Uchylonego postanowienia, przejawiające się w utrzymaniu w mocy Postanowienia Organu I instancji, co wynikło z niedostosowania się WSA w Warszawie w toku wydawania Wyroku do treści prawomocnego wyroku z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1771/18 (sprawa przed NSA: I FSK 1625/19), w którym ten sam WSA w Warszawie zaordynował, by ponownie rozpoznając sprawę Organ przede wszystkim miał na uwadze, że skoro Postanowienie Organu I instancji zostało doręczone po upływie terminu 60-dniowego, to "już ten fakt dyskwalifikuje wydane postanowienie, gdyż do przedłużenia terminu zwrotu VAT dochodzi z chwilą jego doręczenia a nie wydania", a "próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna, jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać", tymczasem w Wyroku WSA w Warszawie pogwałcił zasadę związania własnym, uprzednim orzeczeniem w sprawie i zamiast wobec zdyskwalifikowania Postanowienia Organu I instancji orzec o jego uchyleniu, orzekł o jego utrzymaniu w mocy – gdyby jednak WSA w Warszawie prawidłowo zastosował art. 153 p.p.s.a., art. 170 p.p.s.a., sentencja Wyroku musiałaby być inna.
II. Naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 141 § 4 i art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 151, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 w zw. z art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez mające istotny wpływ na wynik sprawy uchybienie powyższym przepisom wyrażające się w sporządzeniu uzasadnienia Wyroku niezgodnie z wymogami przepisów prawa, w szczególności poprzez pomijanie bez odniesienia do części argumentacji Skarżącej przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności części przedstawionych w skardze na Postanowienie zarzutów nr 2 i 3, w których Spółka zarzuciła DIAS po pierwsze, naruszenie art. 120 i 121 § 1 i art. 127 w zw. z art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez nierozstrzygnięte w Postanowieniu zagadnienia prawnego dotyczącego wprowadzenia do obrotu prawnego Postanowienia I instancji po upływie ustawowego terminu, w którym Organ I instancji mógł to uczynić i, po drugie, naruszenie art. 121 oraz 124 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie podstawowej zasady prowadzenia postępowania podatkowego, jaką jest prowadzenie postępowania w sposób wzbudzający zaufanie podatnika do organów podatkowych, co miało wyraz w braku odniesienia się Organu w sposób rzeczowy do argumentów przedstawianych przez Skarżącą w odwołaniu od Postanowienia I instancji, w szczególności w odniesieniu do wydania go bez podstawy prawnej z uwagi na upływ terminu do jego wydania. Do ww. części zarzutów Sąd w ogóle nie odniósł się w Wyroku, co uznać należy za rażące uchybienie proceduralne stanowiące naruszenie ww. przepisów, mające wpływ na wynik sprawy, w przypadku bowiem zbadania i odniesienia się do rzeczonych zarzutów, sentencja Wyroku mogłaby okazać się inna.
III. Naruszenie prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o PTU), potencjalnie także w zw. z art. 87 ust. 5a ustawy o PTU i art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez akceptację przez WSA utrzymania w mocy Postanowienia, w sytuacji, gdy Postanowienie utrzymywało w mocy uprzednie, bezskuteczne Postanowienie I instancji, którego bezskuteczność wywodzić należy z okoliczności doręczenia go pełnomocnikowi Spółki po upływie terminu 60-dniowego na zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, tj. już po upływie terminu przewidzianego do zwrotu (wobec braku dowiedzenia, że zastosowanie znajduje termin wydłużony 180-dniowy – którego możliwość zastosowania w sprawie została prawidłowo ustalona na podstawie drobiazgowej analizy stanu faktycznego sprawy z zachowaniem zasad dwuinstancyjności prowadzenia postępowania podatkowego), co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia skutecznego wydania i doręczenia Spółce samego Postanowienia Organu I instancji na datę przypadającą po dacie zakończenia kontroli podatkowej, w ramach której Organ I instancji dokonywał weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku VAT, a zatem wydaniu go bez podstawy prawnej, albowiem organ podatkowy ma uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym tylko do dnia zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach kontroli podatkowej. Prawidłowo rozpoznawszy sprawę, WSA w Warszawie powinien stwierdzić, że Organ nie miał prawa orzec o utrzymaniu w mocy Postanowienia Organu I instancji, ponieważ zaś to uczynił, już sama ta okoliczność dyskwalifikuje Wyrok, podobnie jak wcześniej dyskwalifikowała ona Postanowienie i Postanowienie Organu I instancji, które nie zostały skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego z uwagi na wydanie ich już po upływie terminu do zwrotu VAT naliczonego nad należnym.
1.3. W związku z powyższym wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości Wyroku oraz przekazanie spraw do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz Spółki od organu zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
4.1. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Zdaniem Autora skargi kasacyjnej przepisy te naruszono poprzez wadliwe odczytanie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2019 r., III SA/Wa 1771/18, z którego – w ocenie skarżącej – wynika, że postanowienie organu I instancji zostało doręczone po upływie terminu 60-dniowego, a to już dyskwalifikuje wydane postanowienie, gdyż do przedłużenia terminu zwrotu VAT dochodzi z chwilą jego doręczenia a nie wydania, a próba przedłużenia terminu po jego upływie nie będzie skuteczna, jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać.
4.2. Stanowisko skarżącej jest niezasadne. Nie można bowiem z uzasadnienia wyroku z dnia 12 marca 2019 r., III SA/Wa 1771/18, wywieść, że Sąd pierwszej instancji, uchylając tym wyrokiem postanowienie organu odwoławczego, przesądził, że postanowienie organu I instancji zostało doręczone po upływie terminu 60-dniowego, co dyskwalifikuje wydane postanowienie, gdyż do przedłużenia terminu zwrotu VAT dochodzi z chwilą jego doręczenia, a nie wydania. W rezultacie nie jest możliwe wydanie postanowienia o przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym po upływie terminu zwrotu tej kwoty.
4.3. Ustosunkowanie się do przytoczonego zarzutu i towarzyszącej mu argumentacji, wymaga odwołania się do uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2019 r., III SA/Wa 1771/18. W uzasadnieniu tym WSA wskazał "7. Drugą kwestią wymagającą pełnego uzasadnienia w niniejszej sprawie jest to, czy i na jakiej podstawie prawnej organy podatkowe kwestionują zasadność zwrotu podatku VAT w terminie 60 dni. Odpowiedź na to pytanie jest kluczowa, gdyż postanowienie organu I instancji z 19 lutego 2018 r. zostało doręczone po terminie (w dniu 23 lutego 2019 r.). Co do zasady, już ten fakt dyskwalifikuje wydane postanowienie, gdyż do przedłużenia terminu zwrotu VAT dochodzi z chwilą jego doręczenia a nie wydania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Po 1021/18). (...) Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłym w składzie siedmiu sędziów z dnia 23 kwietnia 2018 r. (sygn. akt I FSK 255/17), zgodnie z którym w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r., określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy o VAT termin zwrotu różnicy podatku został przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających. Zdaniem Sądu, powyższą ocenę należy zastosować również w niniejszej sprawie, gdyż stosowne przepisy prawa nie uległy w tym zakresie takiej zmianie, która uzasadniałaby odejście od wykładni zastosowanej przez NSA w omawianym wyroku. W związku z tym w postanowieniu należy wskazać na zasadność zwrotu w terminie 180 dni a nie 60 dni oraz wskazać czynności podejmowane przez organ podatkowy w zakresie informowania o tym podatnika.".
4.4. Nie można – jak czyni to Autor skargi kasacyjnej – selektywnie odczytywać uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2019 r., III SA/Wa 1771/18. Skarżąca skupiła się wyłącznie na wyrwanych z kontekstu uzasadnienia stwierdzeniach Sądu, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zostało wydane po upływie 60-dniowego terminu i – jak twierdzi skarżąca – fakt ten sam w sobie jest dyskwalifikujący dla tego postanowienia. Rację ma skarżąca, że niesprzeczny jest fakt, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane po upływie 60-dniowego terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Skarżąca pomija jednak całkowicie fragment uzasadnienia, w którym Sąd nakazał organowi wskazać w postanowieniu "na zasadność zwrotu w terminie 180 dni a nie 60 dni oraz wskazać czynności podejmowane przez organ podatkowy w zakresie informowania o tym podatnika". Trafnie zatem wskazał organ, że intencją WSA w Warszawie było zobowiązanie organu do wyjaśnienia, że termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynosi 180 dni, a nie 60. Należy także zauważyć, że gdyby WSA w Warszawie uznał, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zostało wydane po upływie terminu zwrotu tego podatku, to Sąd nie miał podstaw, by nakazać organowi przedstawienia wyjaśnień oraz winien uchylić nie tylko postanowienie organu odwoławczego, lecz również postanowienie organu pierwszej instancji. Prawidłowo odczytując zatem wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2019 r., III SA/Wa 1771/18, należy stwierdzić, że rolą organu było wyjaśnienie, że termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynosił 180 dni i że podatnik było tym informowany.
5.1. W konsekwencji chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 151, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 w zw. z art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej.
5.2. Przede wszystkim należy zauważyć, że w podstawie zarzutu powołano liczne przepisy, przy czym jego uzasadnienie sprowadza się w istocie do wskazania, że Sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie niezgodnie z wymogami przepisów prawa, w szczególności poprzez pomijanie bez odniesienia części argumentacji Skarżącej przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej odnosi się w zasadzie wyłącznie do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie sposób wywieść, na czym miało polegać naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 151, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), § 2 p.p.s.a.
5.3. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Przy czym sąd ma obowiązek ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych zarzutów. A zatem, uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
5.4. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia, należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia jego kontrolę instancyjną. Sąd pierwszej instancji wykonał ciążący na nim obowiązek i w sposób jasny oraz spójny logicznie wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia wyroku wynika w szczególności, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem.
5.5. Nie można w szczególności zgodzić się ze skarżącą, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do części argumentacji Skarżącej przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że wszystkie zarzuty podniesione w skardze zmierzały do wykazania, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zostało wydane po upływie terminu do zwrotu podatku. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że "W zaskarżonym postanowieniu organ rzeczowo wyjaśnił, że w korekcie deklaracji Podatnik wykazał po stronie podatku naliczonego nadwyżkę z poprzedniej deklaracji w kwocie 157.730,00 zł (brak nabyć w okresie listopad 2014), natomiast po stronie podatku należnego podatnik wykazał korektę sprzedaży w kwocie netto (-) 17.555.760,00 zł oraz VAT (-) 4.037.825,00 zł (brak sprzedaży w listopadzie 2014). W toku prowadzonych czynności sprawdzających organ podatkowy I instancji ustalił, że sprzedaży w listopadzie 2014 r. nie było, zaś na kwotę zadeklarowaną przez Spółkę składała się kwota wynikająca z korekty (in minus) podatku należnego z tytułu tzw. "ulgi za złe długi", która wynikała wg Spółki z niezapłaconej faktury nr [...] z dnia 6 lipca 2012 r. oraz kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikająca z poprzednich okresów rozliczeniowych. Organ wskazał, że w listopadzie 2014 r. nie było ani nabyć, ani też sprzedaży. Organ wyjaśnił więc, dlaczego przyjął, że spółka w listopadzie 2014 r. nie dokonała czynności opodatkowanych na terenie Polski ani innych czynności, tj. dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, o których mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT. Skarżąca w skardze stanowiska tego nie kwestionuje, powołując się wyłącznie na nieuprawnioną tezę, zgodnie z którą organ II instancji nie był uprawniony do dokonywania uzasadnienia postanowienia w tym zakresie. Tymczasem, jak Sąd wyjaśnił powyżej, stanowisko to jest błędne. W konsekwencji Sąd uznał, że organ II instancji prawidłowo uzasadnił, dlaczego w tej sprawie zastosowanie znajdował termin 180 dni, co w konsekwencji oznacza, że organ I instancji doręczył skarżącej kwestionowane w tej sprawie postanowienie w terminie ustawowym.". Jest to klarowny wywód odnoszący się do istoty sporu, jednoznacznie wskazujący na prawidłowość oceny organu odwoławczego. W tej sytuacji nawet fakt, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się bezpośrednio do zarzutu naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 w zw. z art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej, nie ma wpływu na wynik sprawy. Organ, przedstawiając prawidłowo stanowisko w uzasadnieniu postanowienia, nie mógł bowiem naruszyć zasady legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej), zasady zaufania do organu (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), zasady przekonywania stron w postępowaniu (art. 124 Ordynacji podatkowej), a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi określone w art. 217 § 2, art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej.
6.1. W rezultacie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o PTU. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że przepis ten "potencjalnie" został naruszony także w zw. z art. 87 ust. 5a ustawy o PTU i art. 127 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia jednak wymaga, że skarżąca upatruje naruszenia tych przepisów w tym, że zaskarżone postanowienie "utrzymywało w mocy uprzednie, bezskuteczne postanowienie I instancji, którego bezskuteczność wywodzić należy z okoliczności doręczenia go pełnomocnikowi Spółki po upływie terminu 60-dniowego na zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, tj. już po upływie terminu przewidzianego do zwrotu (wobec braku dowiedzenia, że zastosowanie znajduje termin wydłużony 180-dniowy – którego możliwość zastosowania w sprawie została prawidłowo ustalona na podstawie drobiazgowej analizy stanu faktycznego sprawy z zachowaniem zasad dwuinstancyjności prowadzenia postępowania podatkowego)".
6.2. Odnosząc się do przytoczonego zarzutu oraz towarzyszącej mu argumentacji, zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że organ sprostał nałożonemu na niego obowiązkowi uzasadnienia, dlaczego w tej sprawie właściwy był 180-dniowy termin zwrotu.
6.3. Zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku ma art. 87 ust. 5a ustawy o PTU, zgodnie z którym w przypadku gdy podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym czynności opodatkowanych na terytorium kraju oraz czynności wymienionych w art. 86 ust. 8 pkt 1, podatnikowi przysługuje zwrot kwoty podatku naliczonego, podlegającego odliczeniu od podatku należnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na terytorium kraju lub poza tym terytorium, w terminie 180 dni od dnia złożenia rozliczenia, z zastrzeżeniem art. 86 ust. 19 (...). Przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a-2c oraz ust. 4a-4f stosuje się odpowiednio.
6.4. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu wynika, że dokonując korekty deklaracji skarżąca wykazała po stronie podatku naliczonego nadwyżkę z poprzedniej deklaracji w kwocie 157.730,00 zł (brak nabyć w okresie listopad 2014), natomiast po stronie podatku należnego korektę sprzedaży w kwocie netto (-) 17.555.760,00 zł oraz VAT (-) 4.037.825,00 zł (brak sprzedaży w listopadzie 2014). Niesporne jest, że w listopadzie 2014 r. nie było nabyć ani sprzedaży, zaś na kwotę zadeklarowaną przez Spółkę składała się kwota wynikająca z korekty (in minus) podatku należnego z tytułu tzw. "ulgi za złe długi", która wynikała wg Spółki z niezapłaconej faktury nr [...] z dnia 6 lipca 2012 r. oraz kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikająca z poprzednich okresów rozliczeniowych. Tym samym skarżąca w listopadzie 2014 r. nie dokonała czynności opodatkowanych na terenie Polski, ani innych czynności, tj. dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, o których mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o PTU. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w tej sprawie zastosowanie znajdował termin 180 dni, co w konsekwencji oznacza, że organ I instancji doręczył skarżącej kwestionowane w tej sprawie postanowienie w terminie ustawowym.
7. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – orzekł, jak w sentencji wyroku.
8. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 118).
Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA
Dominik Mączyński Janusz Zubrzycki Marek Kołaczek