I FSK 162/21

I FSK 162/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Adam Nita /sprawozdawca/
Bartosz Wojciechowski
Zbigniew Łoboda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Ol 261/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2020-08-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 121 par. 1, art. 123 par. 1, art. 124, art. 129, art. 178, art. 179 par. 1, art. 210 par. 4, art. 217 par. 2, art. 219
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Adam Nita (spr.), Protokolant Jan Żołądź, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Ol 261/20 w sprawie ze skargi J.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 5 lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wglądu do akt postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. oraz listopad i grudzień 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J.A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 261/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (zwany dalej Sądem I instancji) oddalił skargę J.A. (w dalszej części uzasadnienia określanej mianem Podatniczki, Strony lub Skarżącej) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (zwanego dalej Organem podatkowym lub DIAS) z 5 lutego 2020 r., nr 2801-IOV.4103.97.2019 w przedmiocie odmowy wglądu do akt postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. oraz listopad i grudzień 2013 r.
Stan faktyczny sprawy został precyzyjnie przedstawiony w wyroku Sądu I instancji, opublikowanym w CBOSA. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje go wyłącznie w niezbędnym zakresie – tak, aby nie budziła wątpliwości sekwencja zdarzeń stanowiących punkt odniesienia dla jego rozważań. Zagadnieniem spornym w relacjach pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjneo było odmówienie Stronie wglądu do akt postępowania podatkowego. Doszło do tego na mocy wskazywanego już, ostatecznego postanowienia DIAS. W tym akcie administracyjnym, orzekając w następstwie wniesionego zażalenia utrzymał on w mocy swoje własne postanowienie wydane w pierwszej instancji.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Olsztynie (dalej określany jako NUS) w trzech swoich postanowieniach wyłączył z akt postępowania konkretne dokumenty lub wynikające z nich dane. Były to materiały przekazane mu przez innych naczelników urzędów skarbowych. Przyczyną tych rozstrzygnięć NUS był wzgląd ochrony tajemnicy skarbowej. Wspomniany podmiot stanął na stanowisku, że jeżeli organy podatkowe w jakimkolwiek postępowaniu kontrolnym i podatkowym wykorzystują informacje dotyczące innych podatników, związanych jedynie pośrednio z przedmiotową sprawą, mają obowiązek utrzymać w tajemnicy te ich cechy, które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym (w tym stronie postępowania) na ich identyfikację. W konsekwencji DIAS odmówił Stronie zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Podatniczka wniosła zażalenie na postanowienie Organu podatkowego. Nie wywołało to jednak efektu oczekiwanego przez Skarżącą, ponieważ – jak wiadomo - DIAS utrzymał swoje postanowienie w mocy. Właśnie ten akt administracyjny został zaskarżony do Sądu I instancji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej orzekając w następstwie wniesionego zażalenia powtórzył tezę, że w postępowaniu dowodowym organ podatkowy może wykorzystywać informacje dotyczące innych podmiotów, jedynie pośrednio związanych z daną sprawą. W takiej sytuacji ma on jednak obowiązek utrzymać w tajemnicy te cechy tych jednostek, które umożliwiłyby osobom nieuprawnionym (w tym stronie postępowania) identyfikację wspomnianych podmiotów. Ponadto Organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych dokumentów pozyskanych przez NUS od naczelników innych urzędów skarbowych, wskazując na przyczyny wyłączenia ich jawności. Dodatkowo odnosząc się do wyroku TSUE w sprawie C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Kft. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, iż Strona na każdym etapie postępowania miała prawo do zapoznania się z aktami sprawy. Potwierdzają to protokoły z 11.07.2018 r., z 6.09.2018 r. i z 9.05.2019 r. Wynika z nich, że pełnomocnik Podatniczki przeglądał akta sprawy oraz sporządzał zdjęcia znajdujących się w nich dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił racje Organu podatkowego i oddalił skargę. Uzasadniając swoje zapatrywanie wskazał on, że:
1) organ dokonał wnikliwej analizy dokumentów wyłączonych z akt sprawy, odnosząc się szczegółowo do poszczególnych dokumentów lub – jak to ujęto - ich kategorii. W przekonaniu Sądu I instancji, wykazano wtedy istnienie interesu publicznego oraz dokonano jego konkretyzacji wskazując, iż dokumenty których jawność wyłączono zawierają indywidualne dane osobowe pracowników administracji skarbowej oraz osób trzecich tj. podmiotów niebędących stroną postępowania. Ich nieuprawnione ujawnienie mogłoby zaś narazić na szkodę interes publiczny, wyrażający się ochroną interesów obywateli;
2) czynny udział strony w postępowaniu podatkowym nie może umożliwiać dostępu do informacji o innym podatniku. W sytuacji, gdy organ podatkowy w postępowaniu dowodowym wykorzystuje informacje dotyczące innych podmiotów, związanych jedynie pośrednio z przedmiotową sprawą, ma obowiązek utrzymać w tajemnicy te ich cechy, które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym (w tym stronie postępowania) na ich identyfikację;
3) wbrew twierdzeniu Strony, powołany przez nią wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r., w sprawie o sygn. C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Kft, nie może stanowić argumentu uzasadniającego negatywną ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia DIAS. W orzeczeniu tym TSUE wskazał bowiem jednoznacznie, że podatnik może w trakcie prowadzonego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w jego trakcie, w tym również podczas postępowań wszczętych wobec jego dostawców lub w jakichkolwiek innych postępowaniach, na których to dowodach organ zamierza oprzeć swoją decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony. Jednakże Trybunał podkreślił również, że prawo to może ulec pewnym ograniczeniom, gdy cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają limitowanie tego dostępu;
4) nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 217 § 2 i art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak adekwatnego i kompleksowego uzasadnienia prawnego, ujawniającego się brakiem wskazania: związku dokumentów z przedmiotem postępowania wobec Strony, wpływu dokumentów na wynik sprawy, sposobu wykorzystania dokumentów do ustaleń dowodowych w celu określenia prawidłowej wysokości zobowiązań podatkowych oraz wykładni przesłanki interesu publicznego w realiach przedmiotowej sprawy. W tym kontekście podkreślono, że w postanowieniach o wyłączeniu dokumentów z akt postępowania w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za III kwartał 2013r. i XI, XII 2013 r., Organ podatkowy każdorazowo dokonywał wykładni przesłanki interesu publicznego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wspomnianych orzeczeń. We wskazanych postanowieniach odniesiono się również do związku dokumentów z przedmiotem postępowania wobec Strony, wpływu dokumentów na wynik sprawy i sposobu wykorzystania dokumentów;
5) Organ odwoławczy trafnie wskazał, że interesem publicznym w rozumieniu Ordynacji podatkowej było dobro osób trzecich - m.in. innych podmiotów gospodarczych, których dotyczyły dokumenty wyłączone z akt sprawy. Zdaniem Sądu I instancji DIAS prawidłowo uznał, że skorzystanie przez organy z możliwości zawartej w art. 179 § 1 Ordynacji podatkowej zawsze wiąże się z ograniczeniem zasady czynnego udziału strony. Jednak skoro ustawodawca takie ograniczenie dopuścił, to zaistnienie przesłanek ustawowych czyni wprowadzenie tego rodzaju ograniczenia usprawiedliwionym. Wskazano też, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nie ma charakteru absolutnego i może doznawać ograniczeń, jeśli są one przewidziane przez ustawodawcę. Taka sytuacja zaistniała zaś w przedmiotowej sprawie.
W swojej skardze kasacyjnej Podatniczka wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;
2) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych;
3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Jednocześnie nieprawomocnemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.). W przekonaniu Podatniczki nastąpiło to poprzez nieuwzględnienie skargi i akceptację przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez Organ podatkowy:
1) art. 178 w zw. z art. 123 § 1, art. 124, art. 129 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 – dalej określanej jako O.p.). Zdaniem Skarżącej doszło do tego poprzez uniemożliwienie jej zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Tymczasem Organ podatkowy obowiązany do zapewnienia Stronie prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz do zapewnienia jej jawności postępowania, odmówił Skarżącej zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy postanowieniem z 20.09.2017 r., a także postanowieniem z 18.06.2018 r. oraz postanowieniem z 21.03.2019 r. W ocenie Podatniczki nastąpiło to bez wskazania szczegółowego uzasadnienia, które umożliwiałoby odstąpienie od zapoznania jej z aktami dostępnymi wyłącznie dla organu podatkowego, a stanowiącymi jednocześnie podstawę do rozstrzygnięcia w sprawie wymiarowej. W tym kontekście wskazano, że organy obydwu instancji uniemożliwiły Stronie ocenę zasadności zastosowanego wyłączenia, w istocie pozbawiając ją prawa do poznania prawdziwych powodów wyłączenia, tj. tego czy rzeczywiście chodzi o interes publiczny, czy też ukrywanie informacji, zwłaszcza tych, które mogą okazać się korzystne dla Strony. Tym samym, organy obydwu instancji nienależycie wyjaśniły Stronie, jakimi przesłankami kierowały się odmawiając zapoznania się z konkretnymi dokumentami wyłączonymi z akt, co spowodowało, że postępowanie podatkowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a przesłanki, jakimi kierowały się organy obydwu instancji odmawiając zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt nie zostały wyjaśnione w sposób pełny i jasny;
2) art. 179 § 1 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organy podatkowe obydwu instancji nie naruszyły powołanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w przekonaniu Strony organy nie postępowały zgodnie z obowiązującymi procedurami w zakresie ochrony tajemnicy skarbowej na podstawie przepisów zawartych w dziale VII O.p. Jej zdaniem, wyłączenie z akt sprawy całości dokumentów doprowadziło do sytuacji, w której Strona została pozbawiona dostępu do dokumentów, których zasadnicza treść, może dotyczyć bezpośrednio przedmiotu kontroli podatkowej i może mieć wpływ na rozliczenia podatkowe samej Skarżącej, a tym samym kształtuje jej obowiązki. Może również dotyczyć okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, a tym samym, okoliczności dotyczących nawiązania współpracy z bezpośrednimi kontrahentami Strony. Zdaniem Podatniczki, sytuacja taka narusza zasadę czynnego udziału strony w kontroli i nie znajduje podstaw w art. 179 § 1 O.p. Wskazano przy tym, że skoro DIAS stosuje art. 179 O.p. i odmawia jej częściowego dostępu do akt sprawy podatkowej, to powinien bardzo starannie uzasadnić swoje postanowienie, by z Skarżąca mogła ocenić zasadność oceny organu, czy wyłączenie nie narusza jej konkretnych uprawnień procesowych, w tym zakresie wzorców konstytucyjnych. Przemawia za tym zwłaszcza liczba wyłączonych dokumentów;
3) art. 217 § 2 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p. i art 219 O.p. i w zw. z art. 121 § 1 i art. 124 O.p. - przez nienależyte wyjaśnienie Stronie, jakimi przesłankami kierowały się organy obydwu instancji, odmawiając jej zapoznania się z konkretnymi dokumentami wyłączonymi z akt. To zaś skutkowało nieprawidłowym zastosowaniem art. 179 § 2 w zw. z art. 178 O.p.
W reakcji na przedstawione zarzuty i argumentację DIAS wniósł o:
1) oddalenie skargi kasacyjnej,
2) zasądzenie od Skarżącej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Wyjaśniając przyczyny takiego, a nie innego rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zauważyć, że dostęp do akt postępowania podatkowego, gwarantowany jego stronie w art. 178 § 1 O.p. jest emanacją zasady czynnego udziału tego podmiotu w postępowaniu podatkowym, wyrażonej w art. 123 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organy podatkowe są obowiązane zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Właśnie przez wzgląd na takie ujęcie wskazanego pryncypium, w art. 178 § 1 O.p. ustawodawca stanowi, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń.
Odnosząc się do materii będącej przedmiotem sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, poddanej ocenie najpierw Sądu I instancji, a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego godzi się podnieść, że organ podatkowy jest władny ograniczyć prawo do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Jak wynika z art. 179 § 1 O.p. jest to możliwe w odniesieniu do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. Rozstrzygnięcie zapadłe w tym względzie nie podlega zaś odrębnej kontroli instancyjnej i – w konsekwencji – sądowoadministracyjnej. Jest tak, ponieważ w tym przypadku ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia (por. art. 236 § 1 O.p.).
Jednocześnie, niezależnie od postanowienia wydanego na podstawie art. 179 § 1 O.p., strona postępowania ma prawo wystąpić o umożliwienie jej zapoznania się z dokumentami, o których mowa w tym przepisie, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów. Odmowa zadośćuczynienia temu wnioskowi ma zaś formę postanowienia, na które służy zażalenie (por. art. 179 § 2 i 3 O.p.). W takiej sytuacji, kontestując postanowienie organu podatkowego strona powinna nawiązać do przesłanek wskazanych w art. 179 § 1 O.p. i wykazać, że wyłączone dokumenty nie zawierają informacji niejawnych względnie, że usunięcie określonych dokumentów z akt sprawy nie jest uzasadnione interesem publicznym (por. wyrok z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3037/11, Lex nr 1499172).
Przenosząc to spostrzeżenie na grunt przedmiotowej sprawy należy podnieść, że racją dla odmowy udostępnienia dokumentów względnie ich okazania w wersji zanonimizowanej było uprzednie ich wyłączenie z akt postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego ze uwagi na interes publiczny. Ten zaś był rozumiany jako ochrona osób jedynie pośrednio związanych ze sprawą przed ujawnieniem ich danych Stronie. Takie zapatrywanie administracji podatkowej zasługuje na uznanie. Jak bowiem trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 648/18 (Lex nr 2825528), interesem publicznym jest także dobro osób trzecich, których dotyczą wyłączone z akt sprawy dokumenty, w szczególności gdy zawierają istotne informacje o tych podmiotach gospodarczych lub osobach. We wskazanym judykacie zaakcentowano też, że w zakresie pojęcia "interes publiczny" użytego w art. 179 § 1 O.p. mieści się potrzeba ochrony tajemnicy w zakresie informacji o kontrahentach podmiotu, z którym podatnik realizował transakcje, w sytuacji gdy czynności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Odnosząc się do przedstawionych tez godzi się zauważyć, że właśnie tymi względami, w realiach przedmiotowej sprawy kierował się zarówno NUS wyłączając z akt postępowania konkretne dokumenty lub wynikające z nich dane, jak i Organ podatkowy, odmawiając w tym zakresie Stronie wglądu do akt postępowania podatkowego. Zapatrywanie to zasługuje na aprobatę, ponieważ materiały których nie udostępniono Skarżącej nie dotyczyły jej bezpośrednich kontrahentów i sytuacji wspólnych dla Strony i tych osób. Zawierały one natomiast dane dotyczące dalszych uczestników obrotu. Brak ich udostępnienia Podatniczce nie wpłynął na jej sytuację prawną.
Należy też zauważyć, że w swoim postanowieniu nieostatecznym DIAS szczegółowo omówił poszczególne dokumenty, artykułując dlaczego część z nich pozostawiono w aktach sprawy w wersji zanonimizowanej, a część wyłączono z akt postępowania. Odwołując się do tego rozstrzygnięcia, następnie zaaprobowanego w postanowieniu ostatecznym, tytułem przykładu można wskazać na to, że przedstawione działania uzasadniano tym, iż informacje dotyczyły osób które nie są bezpośrednio zaangażowane w sprawę, czy obejmują inne okresy rozliczeniowe niż objęte postępowaniem podatkowym prowadzonym wobec Podatniczki. Wskazano także na ochronę danych adresowych świadka, tj. indywidualnych danych osoby niebędącej stroną postępowania. Nie sposób więc przyjąć, że DIAS arbitralnie, czy uznaniowo ograniczył dostęp Strony do akt postępowania podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 860/20, Lex nr 3633903). Organy podatkowy należycie wyjaśnił natomiast Stronie, jakimi przesłankami kierował się odmawiając jej dostępu do określonych dokumentów, czy anonimizując je. Nie sposób więc przyjąć, że nieprawidłowo uzasadniono postanowienie DIAS.
W tym kontekście warto pokreślić, że w świetle wielokrotnie powoływanego przez obydwie strony postępowania sądowoadministracyjnego wyroku TSUE z 16 października 2019 r., wydanego w sprawie C-189/18 podatnik powinien mieć możliwość dostępu do wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, na których organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję. W związku z tym jeżeli organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych, tak jak w postępowaniu głównym, w ramach powiązanych postępowań karnych i powiązanych postępowań administracyjnych, podatnik ten powinien mieć możliwość uzyskania dostępu do tych dowodów (por. teza 53 wskazanego judykatu). Jednocześnie w tym samym orzeczeniu Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyraził jednak przekonanie, że zasada poszanowania prawa do obrony nie jest prerogatywą absolutną i dopuszcza się jej ograniczanie. Może do tego w szczególności dojść w celu ochrony wymogów poufności lub tajemnicy zawodowej, życia prywatnego osób trzecich, dotyczących ich danych osobowych lub skuteczności działania represyjnego, dla których zagrożenie może stanowić dostęp do niektórych informacji i niektórych dokumentów (por. teza 55 wyroku). Także w świetle wskazanego orzeczenia postanowienie Organu podatkowego jawi się więc jako zgodne z prawem.
Na koniec godzi się zauważyć, że w świetle art. 129 O.p. postępowanie podatkowe jest względnie jawne, bo ta jawność dotyczy wyłącznie jego stron. Emanacją tak rozumianej zasady jawności postępowania są zaś regulacje dotyczące dostępu do dokumentacji tej procedury. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, w realiach przedmiotowej sprawy DIAS im nie uchybił. Tym samym, nie znalazł potwierdzenia żaden z zarzutów podniesionych przeciwko wyrokowi Sądu I instancji w piśmie procesowym skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji skarga kasacyjna została oddalona jako niemająca usprawiedliwionych podstaw. Stało się to na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej P.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).
Adam Nita Zbigniew Łoboda Bartosz Wojciechowski