I FSK 1272/25

I FSK 1272/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maja Chodacka
Marek Olejnik /sprawozdawca/
Zbigniew Łoboda /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Rz 38/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2025-05-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 33 § 1, art. 33 § 2 pkt 2, art. 33 § 4 pkt 2, art. 33a pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 38/25 w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 26 listopada 2024 r., nr 1801-IEW.4253.34.2024 w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do listopada 2023 r. oraz odsetek za zwłokę od tego zobowiązania, a także zabezpieczenia tych należności na majątku skarżącego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 20 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 38/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę W. W. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") z 26 listopada 2024 r., nr 1801-IEW.4253.34.2024 w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do listopada 2023 roku oraz odsetek za zwłokę od tego zobowiązania, a także zabezpieczenia tych należności na majątku Skarżącego.
2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Rzeszowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Rzeszowie, zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:
- art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 33a § 1 pkt 2 O.p. poprzez oddalenie skargi i brak uchylenia decyzji organu administracji w związku bezzasadnym uznaniem umorzenia prowadzonego postępowania przez organ odwoławczy za zgodne z prawem, w sytuacji gdy badanie legalności decyzji zabezpieczającej ma znaczenie dla Skarżącego, a przesłanki jej wydania powinny podlegać instancyjnej i sądowej kontroli.
2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, zważył co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
3.2. Zgodnie z art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W myśl art. 33 § 2 pkt 2 O.p., zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W świetle art. 33 § 4 pkt 2 O.p., o zabezpieczeniu na majątku podatnika organ orzeka w formie decyzji, w której określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Zgodnie natomiast z art. 33a pkt 2 O.p. decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 1/11 stwierdzono, że wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 i 3 O.p. powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji i konieczność zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 O.p.
3.3. W przedmiotowej sprawie przez DIAS nie została wydana decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33a § 1 pkt 2 i 3 O.p. lecz decyzja na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 Op. o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe. DIAS uznał, że kluczowym faktem w niniejszej sprawie jest złożenie przez podatnika skutecznych korekt deklaracji JPK_V7M za okresy rozliczeniowe objęte kontrolą celno-skarbową (kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, październik oraz listopad 2023 r.). Korekty te zostały złożone po zakończeniu kontroli oraz po wydaniu decyzji zabezpieczającej, a ich wartości są zgodne z ustaleniami kontroli celno-skarbowej potwierdzonymi pismem NUCS. W konsekwencji, złożone korekty deklaracji mają moc prawną, co spowodowało bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania zabezpieczającego dotyczącego zobowiązań podatkowych za wskazane okresy. Zgodnie z tym organ podatkowy nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania podatkowego, ani wydawania decyzji wymiarowych w tym zakresie, ponieważ zobowiązania zostały prawidłowo zadeklarowane. DIAS wskazał, że na tej podstawie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, postępowanie zabezpieczające powinno zostać umorzone, a decyzja organu pierwszej instancji uchylona. Stanowisko to zaakceptował Sąd pierwszej instancji.
3.4. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33a § 1 pkt 2 O.p. poprzez bezzasadne uznanie przez Sąd pierwszej instancji umorzenia prowadzonego postępowania przez organ odwoławczy za zgodne z prawem, w sytuacji gdy badanie legalności decyzji zabezpieczającej ma znaczenie dla Skarżącego, a przesłanki jej wydania powinny podlegać instancyjnej i sądowej kontroli. Jak wskazano już powyżej przywołane w skardze kasacyjnej przepisy nie były podstawą rozstrzygnięcia DIAS i oceny Sądu pierwszej instancji, co czyni zarzut w ww. zakresie bezzasadnym.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania, czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1426/11).
4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a.,
M. Chodacka Z. Łoboda M. Olejnik