I FSK 1159/22

I FSK 1159/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Cudak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Lu 402/21 - Wyrok WSA w Lublinie z 2022-04-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 157 par. 1, art. 193, art. 250 par. 1, art. 254 par. 1, art. 258 par. 2 pkt 8
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M.P. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 1159/22, w sprawie ze skargi kasacyjnej M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 402/21, w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 21 czerwca 2021 r., nr 0601-IOV-1.4103.12.2021.13, w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2015 r. postanawia odmówić uzupełnienia wyroku.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 1159/22, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę kasacyjną M.P. (dalej "skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 402/21.
Pismem z 31 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącego — doradca podatkowy D.G. złożył wniosek o uzupełnienie wyroku przez orzeczenie co do zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wyraźne żądanie skarżącego w tym zakresie zawarte zostało w skardze kasacyjnej, po rozpoznaniu której wydany został przedmiotowy wyrok.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu — a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia — zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie § 2 tego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 193 p.p.s.a. powyższe regulacje znajdują odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący zachował termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 1159/22. Wniosek ten jednakże nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasady przyznawania wynagrodzenia wyznaczonemu profesjonalnemu pełnomocnikowi zostały uregulowane w art. 250 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Istotne jest przy tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wprost wynika z art. 254 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pełnomocnikowi z urzędu, ponieważ wynagrodzenie należne pełnomocnikowi od Skarbu Państwa z tego tytułu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wniosek taki podlega rozpoznaniu przez referendarza sądowego.
Tym samym nie zaistniała żadna z przesłanek uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 1159/22, określonych w art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., tj. brak orzeczenia o całości skargi kasacyjnej albo brak zamieszczenia w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.