Pełny tekst orzeczenia I FSK 115/23

I FSK 115/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki
Elżbieta Olechniewicz
Ryszard Pęk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I SA/Gl 624/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-08-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 183
art. 12j ust. 1
Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym - t.j.
Dz.U. 2012 poz 749
art. 76 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant referent Bartłomiej Deptuła, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 624/22 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 marca 2022 r., nr 2401-IEW2.7010.79.2021.8 UNP: 2401-22-056055 w przedmiocie odmowy zaliczenia nadpłaty podatku od towarów i usług na poczet innych zobowiązań 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji
1.1. Wyrokiem z 31 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 624/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi B. sp. z o.o. w Katowicach (dalej skarżąca spółka) uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej organ odwoławczy) z 15 marca 2022 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. z 14 października 2021 r. w przedmiocie odmowy zaliczenia nadpłaty podatku od towarów i usług na poczet zaległości z tytułu opłaty od środków spożywczych za czerwiec 2021. oraz zasądził na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania.
2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
2.1. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalił, że postanowieniem z 15 marca 2022 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. z 14 października 2021 r. odmawiające zaliczenia nadpłaty podatku od towarów i usług VAT za czerwiec 2021 r. na poczet zaległości z tytułu opłaty od środków spożywczych za czerwiec 2021 r.
2.2. Sąd pierwszej instancji, uchylając oba postanowienia w wyniku skargi wniesionej przez skarżącą spółkę, wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że opłata od środków spożywczych, zwana także opłatą cukrową, wprowadzona została ustawą z dnia 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1492) do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2021 r. poz. 183, dalej ustawa o zdrowiu publicznym).
Podkreśli, że regulacje dotyczące tej opłaty zawarte zostały w art. 12a – 12k ustawy o zdrowiu publicznym. Postanowiono w nich, że opłatą od środków spożywczych objęte są wprowadzone na rynek napoje z dodatkiem cukrów, substancji słodzących, a także kofeiny i tauryny. Do sporządzenia informacji w zakresie opłaty od środków spożywczych służy formularz CUK-1, który składa się w formie elektronicznej. Zapłacić opłatę cukrową i złożyć informację należy do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który składana jest informacja. W informacji o opłacie cukrowej należy wskazać okres, za który jest składana.
2.3. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że opłata oraz sankcja finansowa za jej nieuiszczenie w terminie, stanowią przychód Narodowego Funduszu Zdrowia w 96,5 % oraz dochód budżetu państwa w 3,5 % (art. 12c ustawy o zdrowiu publicznym). Zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 12j ustawy o zdrowiu publicznym, do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: Ordynacja podatkowa), przy czym uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio naczelnikowi urzędu skarbowego, Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej, Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej i ministrowi właściwemu do spraw finansów.
2.4. Sąd pierwszej instancji argumentował, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa nie jest czynnością o jednolitym charakterze i ze względu na rezultat tego zabiegu wyróżnia się następujące sytuacje: stosowanie pełne, gdy odpowiednie przepisy prawa są stosowane bez żadnych zmian, stosowanie ze zmianami oraz niestosowanie ze względu na bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami, do których miałyby być stosowane odpowiednio. To "niestosowanie" może przy tym wynikać albo bezpośrednio z treści rozpatrywanych regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu. Sposób, w jaki powinno nastąpić odpowiednie zastosowanie przepisu, uzależniony jest od oceny charakteru instytucji prawnych regulowanych zarówno przez przepis odsyłający do odpowiedniego stosowania danej normy, jak i przez przepis, który ma być odpowiednio zastosowany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2013 r., sygn. I FSK 1479/12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).
2.5. Sąd pierwszej instancji – przywołując treść art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej – wyjaśnił, że nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwlokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.
Zwrócił uwagę na to, że stosownie do art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o podatkach, rozumie się przez to również – opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. Z kolei, z definicji przyjętej w art. 6 Ordynacji podatkowej wynika, że podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województw, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej.
2.6. W świetle przytoczonych wyżej przepisów Sąd pierwszej instancji przyjął, że zawarte w ustawie o zdrowiu publicznym elementy konstrukcyjne opłaty od środków spożywczych, zbliżają ją do podatku w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, w stopniu wystarczającym do odpowiedniego zastosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej.
Podkreślił, że podstawowe znaczenie dla przyjęcia, że opłata od środków spożywczych ma cechy konstrukcyjne bliższe podatkom a nie opłatom, ma brak wzajemnego świadczenia ze strony państwa w przypadku opłaty od środków spożywczych. W jego ocenie nie zmienia tego stanowiska okoliczność, że 96,5% przychodu z opłaty przekazywane jest Narodowemu Funduszowi Zdrowia, który z kolei, zgodnie z art. 12c ustawy o zdrowiu publicznym, ma przeznaczyć te środki na działania o charakterze edukacyjnym i profilaktycznym oraz na świadczenia opieki zdrowotnej związane z utrzymaniem i poprawą stanu zdrowia świadczeniobiorców z chorobami rozwiniętymi na tle niewłaściwych wyborów i zachowań zdrowotnych, w szczególności z nadwagą i otyłością. Zobowiązany do zapłaty tejże opłaty, nie pozostaje bowiem w żadnej relacji z Narodowym Funduszem Zdrowia, a tylko z organami podatkowymi.
3. Skarga kasacyjna.
3.1. Od powyższego wyroku organ odwoławczy złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, przez oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a w każdym wypadku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez brak jednoznacznego wywodu prawnego zmierzającego do określenia w jakiej kategorii należności publicznoprawnych Sąd pierwszej instancji sytuuje opłatę od środków spożywczych, co przejawiło się w stwierdzeniu, że elementy konstrukcyjne opłaty od środków spożywczych, zbliżają ją do podatku w rozumieniu art 6 Ordynacji podatkowej, w stopniu wystarczającym do odpowiedniego zastosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, co w kontekście wszystkich okoliczności sprawy, było niewystarczające do uznania możliwości stosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej.
3.3. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
3.3.1. art. 2 § 1 pkt 1 i art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej, przez ich błędną wykładnię, której wynikiem było uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że opłata od środków spożywczych należy do kategorii, o których mowa w tych przepisach Ordynacji podatkowej i uzasadnia zaliczenie nadpłaty podatku od towarów i usług na poczet zaległości z tytułu opłaty od środków spożywczych;
3.3.2. art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, przez jego błędne zastosowanie na skutek wcześniejszej błędnej wykładni art. 2 § 1 pkt 1 i art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej i uznanie, że zawarte w ustawie o zdrowiu publicznym elementy konstrukcyjne opłaty od środków spożywczych zbliżają ją do podatku w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, w stopniu wystarczającym do odpowiedniego zastosowania art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej;
3.3.3. art. 12j ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym w związku z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, przez błędne zastosowanie, będące wynikiem błędnej wykładni art. 2 § 1 pkt 1 i art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej i uznanie, że do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie nadpłaty.
3.4. Skarżąca spółka złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
4.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 12j ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym w związku z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej.
4.2. Należna na podstawie art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym opłata od wprowadzenia na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, z późn. zm.), tylko w znaczeniu potocznym może być traktowana jako "podatek". Wprawdzie elementy konstrukcyjne "zbliżają" ją do podatku, ale nie jest ona podatkiem w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przyjętą w tym przepisie definicją, "Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej".
Opłata, o której stanowi art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym jest "publicznoprawnym, nieodpłatnym, przymusowym oraz bezzwrotnym świadczeniem pieniężnym", ale nie jest świadczeniem "na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy". Przesądza o tym treść art. 12c ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że zarówno opłata oraz dodatkowa opłata, o której mowa w art. 12i ust. 1 i 1a stanowią w wysokości 96,5 % przychód Narodowego Funduszu Zdrowia (pkt 1) i tylko w 3,5% dochód budżetu państwa, w części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów publicznych (pkt 2).
4.3. Z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2025, poz. 1461) wynika, że Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Jest samodzielną i odrębną od Skarbu Państwa osobą prawną, nabywającą prawa i zaciągającą zobowiązania we własnym imieniu, która podlega rygorom prawa finansów publicznych.
Ponieważ całe świadczenie z tytułu opłaty od wprowadzanych na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów nie jest świadczeniem "na rzecz Skarbu Państwa", to nie został spełniony warunek uznania opłaty za podatek w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej (tak: Bojarski Adam, Opłata cukrowa. Komentarz do art. 12c, wyd. II. LEX/el 2025).
4.4. O tym, że konstrukcja opłaty naliczonej, w związku z wprowadzeniem na rynek krajowy art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym, opłaty od wprowadzenia na rynek krajowy napojów z dodatkiem cukrów, różni się od konstrukcji podatku w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej przesądza także treść art. 12j ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że do opłaty i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1 i 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.)". Gdyby opłata, o której mowa wyżej była "podatkiem" przepis ten byłby zbędny, gdyż przepisy Ordynacji podatkowej stosowane byłyby bezpośrednio.
4.5. Sąd pierwszej instancji – odwołując się do orzecznictwa – trafnie zwrócił uwagę na to, że "odpowiednie stosowanie przepisów prawa" nie jest czynnością o jednolitym charakterze i ze względu na rezultat tego zabiegu wyróżnia się: stosowanie pełne, gdy odpowiednie przepisy prawa są stosowane bez żadnych zmian, stosowanie ze zmianami oraz niestosowanie ze względu na bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami, do których miałyby być stosowane odpowiednio (zob. J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, "Państwo i Prawo" 1964, z. 3, s. 367 i nast.).
"Odpowiednie stosowanie przepisów prawa" pozwala na stosowanie ich wprost, na dokonywanie modyfikacji stosownie do wymagań innego zakresu stosowania, jak również na odrzucenie tych przepisów jako nieprzystosowanych do nowego zakresu stosowania (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II GPS 6/08 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 516/09; dostępne w CBOSA).
Niedopuszczalność "odpowiedniego" zastosowania danego przepisu może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2000 r., sygn. akt III CZP 4/00, opublikowana: OSNC z 2001 r., nr 4, poz. 57).
4.6. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy nie powinno budzić wątpliwości, że z uwagi na brak przepisów odnoszących się do opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty od środków spożywczych można co do zasady na podstawie art. 12j ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym stosować "odpowiednio" unormowane w Rozdziale 9 Ordynacji podatkowej przepisy o nadpłacie jednakże z uwzględnieniem charakteru tej instytucji prawnej.
W rezultacie za "nadpłatę" można uważać kwotę nadpłaconej lub nienależnie zapłaconej opłaty (art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) i zobowiązany może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 Ordynacji podatkowej). Jeśli podmiot zobowiązany do zapłaty opłaty uiścił ją w wysokości nienależnej powstała nadpłata podlega zwrotowi lub podlega zaliczeniu na poczet zaległości w tej opłacie (art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej).
4.7. Charakter opłaty, o której stanowi art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym sprzeciwia się jednak "odpowiedniemu" stosowaniu art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej do sytuacji, która wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, tj. do zaliczenia na jej poczet wykazanej w deklaracji VAT – 7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 ustawy o VAT).
Pozostawiając bowiem na uboczu to, że opłata nie jest podatkiem w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej, gdyż tylko 3,5 % trafia do Skarbu Państwa, należy mieć na uwadze, że wnioskowane przez skarżącą spółkę zaliczenie nie dotyczy "nadpłaty podatku" lecz "zwrotu podatku", przez który art. 3 ust. 7 Ordynacji podatkowej rozumie "zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego".
4.8. Zgodnie z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Natomiast w myśl art. 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1 – 3 i 5 oraz § 2 Ordynacji podatkowej.
Z art. 76b § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że wskazane wyżej przepisy stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym stanowi art. 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji. W przypadku zaliczenia zwrotu podatku stosuje się odpowiednio przepisy art. 62 § 1 oraz art. 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej.
4.9. Przedstawione wyżej regulacje oznaczają, że "zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług" nie jest "nadpłatą", gdyż w przypadku zaliczenia zwrotu na poczet zaległości podatkowych, art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej stosuje się "odpowiednio".
W rezultacie, gdyby przyjąć, że "zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług" może być zaliczony na poczet opłaty od środków spożywczych i dodatkowej opłaty od środków spożywczych "odpowiednie stosowanie" byłoby podwójne: na podstawie art. 12j ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym należałoby najpierw "odpowiednio" stosować przepisy Ordynacji podatkowej o nadpłacie w podatku a następnie – na podstawie art. 76b § 1 Ordynacji podatkowej – "odpowiednio " zastosować przepisy "art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 77b i art. 80".
W świetle powyższych uwag zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że obowiązujący stan prawny nie daje podstaw do zaliczenia na poczet opłaty, o której stanowi art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym wykazanej w deklaracji VAT – 7 nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1 ustawy o VAT).
4.10. Z podanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżony wyrok i – rozpoznając skargę – oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących uiszczony przez organ odwoławczy wpis od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie pełnomocnika organu odwoławczego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział przed Naczelnym Sądem Administracyjnym orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Artur Mudrecki Ryszard Pęk Elżbieta Olechniewicz
sędzia NSA sędzia NSA sędzia WSA del.
-----------------------
9