Pełny tekst orzeczenia I FSK 1051/23

I FSK 1051/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Adam Nita
Artur Mudrecki /sprawozdawca/
Danuta Oleś /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 557/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-01-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Adam Nita, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 557/22 w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 maja 2022 r., nr 1401-IOV-3.4103.133.2021.JL w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2013 r. do grudnia 2014 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji
Wyrokiem z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 557/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi R. spółki z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Strona, lub Spółka, lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS) z 31 maja 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2013 r. do grudnia 2014 r. - uchylił zaskarżoną decyzję.
2. Relacja ze stanu sprawy
2.1. Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję wymiarową Naczelnika Trzeciego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik US) z 13 września 2021 r. określającą Spółce zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za styczeń, luty, marzec 2014 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, w tym kwotę do zwrotu na rachunek bankowy za kwiecień, maj, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2014 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, w tym kwotę do zwrotu na rachunek bankowy i kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za czerwiec, lipiec 2014 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w tym kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień 2014 r. oraz podatek do zapłaty za grudzień 2013 r., czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r.
Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie wykazane zostało, iż zakwestionowane przez organ I instancji faktury wystawione przez: 1) M. Sp. z o.o., 2) I., 3) D., 4) G. sp. z o.o. - nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co w odniesieniu do każdego podmiotu Naczelnik US szczegółowo uzasadnił (na str. 16-56 swojego rozstrzygnięcia).
Następnie organ wskazał na ramy prawne niniejszej sprawy odnoszące się do tych ustaleń, związane z prawem podatnika do odliczenia podatku naliczonego (art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT), z uwzględnieniem wyroków sądów krajowych i TSUE podnosząc, że ustalenia dokonane w sprawie są prawidłowe i wystarczające do wniosku, że Strona przeprowadzając sporne transakcje z kontrahentami: [...], miała świadomość, że wykorzystanie zakwestionowanych faktur VAT w prowadzonej działalności stanowi naruszenie prawa.
2.2. Dyrektor IAS przedstawił następnie ustalenia faktyczne sprawy w zakresie pozostałych stwierdzonych nieprawidłowości w rozliczeniach Spółki, w szczególności opisał przeprowadzone transakcje sprzedaży towarów na rzecz H. S.A. Skarżąca bowiem, w okresie od 19 do 22 grudnia 2014 r. (na podstawie czterech faktur VAT) dokonała sprzedaży towarów na rzecz ww. podmiotu za kwotę 3 235 031,86 zł, przy kosztach własnych 4 697 412,25 zł osiągając marże 45,20%.
3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji
3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 137; dalej: P.p.s.a.).
3.2. W pierwszej kolejności Sąd podał, że sporem w sprawie objęte były:
- prawidłowość zakwestionowania Spółce prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych dla Spółki przez:
1) R. sp. z o.o., 2) G. sp. z o.o., 3) E. sp. z o.o., 4) I., 5) D.,
- prawidłowość obliczenia podstawy opodatkowania poprzez wadliwe ustalenie, że H. i Skarżąca były podmiotami powiązanymi i nieprawidłowe oszacowanie podstawy opodatkowania, błędne zastosowanie do określenia podstawy opodatkowania tak w odniesieniu do H., jak i J. sp. z o.o. i M. sp. z o.o. art. 23 Ordynacji podatkowej oraz uznanie, że faktury wystawione przez Spółkę rzecz P. sp. z o.o. za czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r., E. sp. z o.o. za sierpień 2014 r. i J. za grudzień 2013 r. nie dokumentują rzeczywistych transakcji, wobec czego po stronie Spółki powstał obowiązek zapłaty podatku wynikającego z tych faktur.
3.3. Następnie Sąd wskazał, że Spółka uwzględniła ustalenia kontroli dotyczące podatku w określonym zakresie – a zaskarżona decyzja nie zawiera ustaleń faktycznych i oceny prawnej w zakresie, który został objęty korektami oraz który organ odwoławczy uznał za bezsporny.
W konsekwencji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 127 O.p., organ odwoławczy nie rozpoznał bowiem ponownie merytorycznie sprawy we wszystkich jej aspektach. Zaskarżona decyzja nie poddawała się zatem kontroli w szczególności w odniesieniu do zarzutów skargi w zakresie prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe art. 108 ust. 1 ustawy o VAT oraz kwestionowanych przez organy podatkowe transakcji zakupu akumulatorów i usług mycia samochodów i sprzętu chłodniczego od E. z o.o. Zaskarżona decyzja z tych przyczyn została wydana także z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p w zw. z art. 235 O.p.
3.4. Zdaniem Sądu nie została także należycie wyjaśniona okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia objętych decyzjami organów podatkowych zobowiązań.
3.5. Według Sądu nie została także wykazana zasadność odmowy obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez 1) I., 2) D., 3) G. Sp. z o.o. w W., 4) D.
W odniesieniu do tych transakcji zasadne były zatem zarzuty skargi naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
3.6. W ocenie Sądu należało także zgodzić się z zarzutami skargi zmierzającymi do wykazania wadliwości zastosowania w sprawie art. 23 § 1 O.p., podczas gdy w sprawie, w przypadku zaistnienia ku temu przesłanek, mógłby mieć zastosowanie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
3.7. Odmiennie zaś, w ocenie Sądu, należało odnieść się do zasadności odmowy Spółce pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez R. sp. z o.o. tytułem usług poligraficznych i projektowych z 17 listopada 2014 r. nr [...] oraz z 30 października 2014 r. nr [...], w której jako przedmiot wskazano "Znak graficzny logotypu marki X. z opisem reguł stosowania".
Zdaniem Sądu trafnie organy podatkowe dokonały oceny transakcji udokumentowanych tymi fakturami na gruncie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, który stanowi w tej mierze podstawę rozstrzygnięcia i z ustaleń tych wyprowadziły prawidłowe wnioski. Nie ulegało bowiem wątpliwości, iż usługi, o których mowa w tych fakturach nie zostały wykonane przez ich wystawcę. Z prawidłowych - zdaniem Sądu - ustaleń organów podatkowych nie wynikało również, aby K. K. działał jako podwykonawca M., a także, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. W rzeczywistości bowiem usługi dla Spółki zostały wykonane przez K. K., a faktury, o których mowa wystawione przez M. i przyjęte przez Spółkę do rozliczenia zostały wystawione w warunkach art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Spółka miała zaś wiedzę o tym, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i mimo tego wykorzystała je w swoim rozliczeniu.
4. Skarga kasacyjna Spółki
4.1. W skardze kasacyjnej Skarżąca, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, alternatywnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
4.2. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 P.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji ze względu na część nieprawidłowości organu dotyczących ustaleń w zakresie rozliczeń Spółki, podczas gdy decyzja powinna zostać uchylona jako wydana również z naruszeniem prawa materialnego w zakresie zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z zakupem usług od spółki M., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie, że decyzja powinna zostać uchylona również z tego względu, że została wydana z naruszeniem art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na błędnym przyjęciu, iż:
- K. K. nie działał jako podwykonawca M. oraz,
- usługi świadczone dla Spółki przez M. zostały wykonane przez K. K., a w konsekwencji faktury wystawione przez M. stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane;
3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku w zakresie dotyczącym ustaleń dotyczących transakcji z M., w szczególności polegające na wskazaniu, że korzystanie przez tę spółkę z usług podwykonawcy prowadziło do zasadności do odmowy odliczenia VAT przez Spółkę z faktur wystawionych przez M.;
4) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez M., ze względu na ocenę, że faktury te nie dokumentowały w rzeczywistości świadczonych usług, podczas gdy doszło do rzeczywistego wykonania usług poligraficznych i projektowych;
5) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT oraz art. 168 lit. a Dyrektywy 112 poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że faktury wystawione przez M. nie stanowią podstawy do odliczenia VAT, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE okoliczność, iż dana usługa nie została konkretnie wykonana przez wskazanego na fakturach usługodawcę, nie wystarcza sama w sobie do wykluczenia prawa do odliczenia, ponieważ okoliczność ta może być wynikiem zwykłego korzystania z podwykonawców, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tych przepisów;
6) art. 8 ust. 2a ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w przypadku faktur wystawionych przez M., pomimo że w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania tego przepisu.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5.1. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).
5.2. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W obszarze objętym jej zarzutami - dot. odmowy Spółce pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez M. sp. z o.o. tytułem usług poligraficznych i projektowych z 17 listopada 2014 r. nr [...] oraz z 30 października 2014 r. nr [...], w której jako przedmiot wskazano "Znak graficzny logotypu marki X. z opisem reguł stosowania - nie zwalczono bowiem stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
5.3. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT oraz art. 168 lit. a Dyrektywy 112 poprzez błędną wykładnię.
Skarżąca tu podniosła, że "bezpodstawnie przyjęto, iż faktury wystawione przez M. nie stanowią podstawy do odliczenia VAT, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE okoliczność, iż dana usługa nie została konkretnie wykonana przez wskazanego na fakturach usługodawcę, nie wystarcza sama w sobie do wykluczenia prawa do odliczenia, ponieważ okoliczność ta może być wynikiem zwykłego korzystania z podwykonawców, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tych przepisów". Skarżąca w istocie zatem wywodzi, że na gruncie prawa materialnego niewykonanie usługi przez podmiot uwidoczniony na fakturze jako wykonawca nie może stanowić o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z takiej faktury, w sytuacji gdy usługa była wykonana przez podwykonawcę.
Sąd pierwszej instancji w ramach wykładni prawa materialnego nie przedstawił przeciwnego stanu rzeczy, niż obrazuje to obecnie Skarżąca. W zaskarżonym wyroku Sąd (na str. 22-23) podał rozumienie art. 86 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT w odniesieniu do orzecznictwa TSUE. Z motywów tych zasadniczo wynika, że dla odliczenia podatku naliczonego istotne jest, by przyjęta do rozliczenia faktura VAT dokumentowała rzeczywisty obrót. Warunek taki zachodzi wtedy, gdy dana faktura odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami wymienionymi na fakturze, której przedmiotem jest towar bądź usługa opisana w tym dokumencie pod względem ilościowym, jakościowym, wartościowym itp.
Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji wykładnia prawa jest prawidłowa. Zatem dla odliczenia podatku naliczonego ważkie jest przede wszystkim, czy wystawiona faktura obrazuje rzeczywisty przebieg zdarzenia gospodarczego (zarówno od strony podmiotowej, jak również przedmiotowej). Kwestia wykonania usługi jako takiej nie determinuje prawa do odliczenia podatku naliczonego. Natomiast, w sytuacji gdy zrealizowana usługa odpowiada fakturze, tj. jest zgodna z nią przedmiotowo, a podmiotowo już nie, to istotna jest kwestia dobrej wiary usługobiorcy, a więc to, czy wiedział on lub mógł wiedzieć, że to nie wystawca faktury faktycznie świadczył usługę. Również i w tym aspekcie Sąd pierwszej instancji podał właściwe rozważania (str. 23). W realiach sprawy ustalenia jej nie były jednak takie jak to założono w zarzucie skargi kasacyjnej dotyczącym błędnej wykładni przepisów. Mianowicie organy, wbrew twierdzeniu Spółki, ustaliły, że usługi nie zostały wykonane przez K. K. jako podwykonawcę spółki M., a dalej, że faktury wystawione przez ten ostatni podmiot nie obrazowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. "Usługi odświeżenia i naniesienia graficznego znaku towarowego X. (na 23 wzorach na materiały reklamowe) w rzeczywistości wykonane zostały przez K. K. prowadzącego własną działalność gospodarczą, który wykonał usługi według wskazówek i uzgodnień ze Skarżącą [...]. Pozostałe 38 projektów nigdy nie zostało wykonane przez M., która działając za wiedzą i zgodą Spółki nie będąc ich twórcą i faktycznym właścicielem wystawiła na jej rzecz faktury sprzedaży wielokrotnie przewyższające kwoty wynikające z rozliczenia podanego przez K. K." (str. 45 zaskarżonej decyzji).
5.4. Przedstawionego wyżej finalnego stanowiska organów nie zdołano skutecznie zakwestionować w skardze kasacyjnej. W ramach naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Spółka podniosła bowiem ponownie, że K. K. wykonał usługi jako podwykonawca M. Podczas, gdy motywy z zaskarżonego wyroku w związku z ustaleniami organów stały w opozycji do tego rodzaju tezy.
Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p., wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu organu do korzystania z mocy procesowej tej zasady. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena organu. Zarzut dowolnego działania organu jest skuteczny, gdy zostanie wykazane, że ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ - tak jak w kontrolowanej sprawie - wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, na podstawie jakich okoliczności uważa, że Skarżąca odliczyła podatek z faktur nieodzwierciedlających zdarzeń gospodarczych do tych dokumentów wpisanych.
W sprawie, w odniesieniu do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez spółkę M. tytułem usług poligraficznych i projektowych z 17 listopada 2014 r. nr [...] oraz z 30 października 2014 r. nr [...], w której jako przedmiot wskazano "Znak graficzny logotypu marki X. z opisem reguł stosowania" – wykazano, że usługi, o których mowa w tych fakturach nie zostały wykonane przez ich wystawcę. Po pierwsze, sam K. K. podał, iż prace projektowe w rzeczywistości wykonywał na zlecenie Spółki. Po drugie, podał w jakim rozmiarze wykonał usługi (mniejszym i odbiegającym od tych rzekomo wykonanych przez M.). Po trzecie, podał dokładnie z jakiego względu wystawił faktury za usługi dla Skarżącej na rzecz innego podmiotu. Sąd pierwszej instancji przyjął, a ma to pokrycie w materiale sprawy: "przy okazji przedstawiania projektów Prezes Spółki A. P. poprosił go (K. K. - uzup. NSA) o wystawienie faktur za swoją pracę dla M. i świadek takie faktury wystawił". Ponadto, z zeznań K. K. nie wynika, aby jakiekolwiek czynności były wykonywane przez spółkę M. Świadek bowiem kontaktował się wyłącznie z pracownikami Skarżącej i z kontaktu z dostępnymi mu opakowaniami nie wynika, aby jego projekty zostały w jakikolwiek sposób zmienione.
Twierdzenia ze skargi kasacyjnej, odwołujące się do zeznań P.S. i T. S., nie wykazały przeciwnego stanu rzeczy. Zeznania obu tych osób zostały poddane ocenie w sprawie. Przy czym w niej nie została pominięta kwestia współpracy K. K. z P. S., co inaczej wywodzi Spółka. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku odwołał się przecież do tej okoliczności.
5.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił już, że istnienie świadomości swojego udziału w niezasadnym skorzystaniu z odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur nie daje Skarżącej ochrony przed negatywnymi konsekwencjami podatkowymi wynikającymi z zakwestionowania tego rozliczenia. W konsekwencji Skarżąca odliczając podatek VAT z faktur niedokumentujących rzeczywistych usług, nie zachowując przy tym dobrej wiary, uczyniła to nie będąc do tego uprawnionym. W sprawie organy prawidłowo zastosowały art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT co przyjął Sąd pierwszej instancji zarazem słusznie podając, iż w sprawie nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia wspomnianych przepisów nie były więc zasadne.
5.6. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Odnosi się do meritum sporu, przedstawia w sposób jasny tok rozumowania Sądu pierwszej instancji, który doprowadził do uznania za prawidłowe ustalenia organów w zakresie faktur wystawionych przez spółkę M. tytułem usług poligraficznych i projektowych z 17 listopada 2014 r. nr [...] oraz z 30 października 2014 r. nr [...]. To zaś, że Sąd dokonał oceny w stopniu nieodpowiadającym oczekiwaniom autora skargi kasacyjnej, nie oznacza naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. przez ten Sąd.
5.7. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie nie uwzględnił żadnego z zarzutów skargi kasacyjnej. Działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
s. del. WSA A. Nita s. NSA D. Oleś s. NSA A. Mudrecki