I FNP 3/22

I FNP 3/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Cudak /przewodniczący/
Dominik Mączyński
Mariusz Golecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 285a par. 3., art. 285k par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 203
Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ar Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Mariusz Golecki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi M. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2020 r. sygn. akt I FSK 1810/17 w sprawie skargi kasacyjnej M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 12 lipca 2016 r. nr 1201-PT1.4213.1.226.2015.34 w przedmiocie określenia za I kwartał 2011 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. 1) oddala skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 24 września 2020 r. w sprawie sygn. akt I FSK 1810/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. S. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: "Organ podatkowy", "DIAS") z 12 lipca 2016 r. nr 1201-PT1.4213.1.226.2015.34 w przedmiocie określenia za I kwartał 2011 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r.
2. Od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący pismem z 3 czerwca 2015 r. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (dalej: "skarga"), zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") zarzucono naruszenie:
1) rażące naruszenie norm prawa Unii Europejskiej tj. art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r, w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej "dyrektywa 112") poprzez oddalenie skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poprzez zakwestionowanie korekt faktur VAT i uznanie, że skarżący jest obowiązany do wpłaty podatku wykazanego w fakturach zaliczkowych bez uwzględnienia dokonania przez spółki M. sp, z o.o, i M. sp. z o.o. zapłaty części należnego podatku, w związku z czym kwota powinna ulec proporcjonalnemu zmniejszeniu,
2) rażące naruszenie norm prawa Unii Europejskiej tj. art. 203 dyrektywy 112 poprzez rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") stanowiącego implementację w polskim prawie art. 203 wymienionej Dyrektywy poprzez błędną wykładnię i zastosowanie niniejszego przepisu z pominięciem orzecznictwa polskich sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie złożenia korekt faktur VAT i wyeliminowania tym samym ryzyka uszczuplenia dochodów przez Skarb Państwa oraz bezpodstawnym określeniu zobowiązania podatkowego do wpłaty na rzecz Skarbu Państwa w sytuacji gdy kontrahenci skarżącego nie tylko dokonali korekt deklaracji VAT, ale i zapłaty należnego podatku VAT.
3. W odpowiedzi na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie a gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał odrzucenia za zasadne o jej oddalenie. DIAS wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
4. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2020 r. w sprawie sygn. akt I FSK 1810/17, podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 285a § 3 p.p.s.a., od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Niezgodność z prawem w rozumieniu wskazanego przepisu rozumieć należy jako niebudzącą wątpliwości, oczywistą i rażącą obrazę prawa, z góry widoczną, będącą wynikiem niewątpliwie błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania prawa, możliwą do stwierdzenia "na pierwszy rzut oka". Tak więc rażące naruszenie norm prawa to naruszenie oczywiste, bezsporne, ewidentnie odbiegające od danej normy, pozostające w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu, i przez to mające charakter nadzwyczajny. Podkreślić również należy, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie może zastępować, wyprzedzać ani uzupełniać skargi kasacyjnej.
Przez normy prawa Unii Europejskiej należy rozumieć normy prawa wynikające ze źródeł prawa Unii Europejskiej, zwłaszcza z przepisów prawnych wydawanych na podstawie obowiązujących traktatów, tj. Traktatu o Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej. Źródła prawa Unii Europejskiej można podzielić na źródła prawa pierwotnego i prawa pochodnego. Do pierwszej kategorii zaliczamy: wszystkie traktaty założycielskie, ich kolejne modyfikacje, traktaty akcesyjne, ogólne zasady prawa oraz prawo zwyczajowe. Natomiast źródłami prawa pochodnego są akty poszczególnych instytucji Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 288 Traktatu o Unii Europejskiej aktami prawnymi Unii Europejskiej są: rozporządzenia, dyrektywy, decyzje (mające charakter wiążący), oraz zalecenia i opinie (mające charakter niewiążący). Ponadto do aktów prawa pochodnego należy zaliczyć umowy zawierane przez Unię albo przez państwa członkowskie (por. B. Dauter, R. Hauser, Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, Materiały szkoleniowe 2010, nr 9, str. 26; A. Wróbel (red.), Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, Warszawa 2005, str. 76).
Dodać również należy, że skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Stanowi o tym wprost art. 285d p.p.s.a. Dodatkowo, zgodnie z art. 285j zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw.
Sprawa, w której wydany został przedmiotowy wyrok NSA dotyczy oddalenia skargi kasacyjnej Skarżącego na decyzję DIAS z 12 lipca 2016 r. określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2011 r. oraz zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r.
Z treści uzasadniania przedmiotowego wyroku wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonał już oceny, czy na tle okoliczności rozpatrywanej sprawy można mówić o naruszeniu norm prawa Unii Europejskiej tj. art. 203 dyrektywy 112 i będącego implementacją ww. artykułu dyrektywy 112 – art. 108 ustawy o VAT, powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że takie naruszenie tych przepisów nie miało miejsca, co znalazło wyraz w uzasadnieniu tegoż wyroku.
Od jego wydania nie zmieniły się jakiekolwiek okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, a w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Strona podnosi argumenty, które nie znajdują swojego odzwierciedlenia w ustalonym stanie faktycznym. Zauważyć w szczególności należy bowiem za Organem podatkowym, że w Skarżący nie wykonał usługi reklamowej, za którą wystawił faktury i pobrał stosowne zaliczki, podczas gdy potencjalni nabywcy usług Skarżącego skorzystali z możliwości pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze wskazanych faktur. Z nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych wynika jednoznacznie, że przedmiotowe faktury korygujące (odtworzone z programu komputerowego w dniu 9 grudnia 2014 r.) Skarżący wprowadził do obrotu dopiero po wszczęciu wobec niego postępowania kontrolnego i ujawnieniu przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za I kwartał 2011 r.
Z okoliczności sprawy nie wynika by Skarżący pomylił się wystawiając błędne faktury, a następnie dokonał ich korekty. Czynności dokonane przez Skarżącego miały na celu otrzymanie bezpodstawnego zwrotu podatku.
Argumentacja podniesiona przez Skarżącego nie dotyczy w istocie rzeczy zaistniałego w rozpatrywanej sprawie stanu faktycznego, odnosi się ona bowiem do błędu podatnika jako takiego. Sytuacja taka nie zaistniała jednak na gruncie przedmiotowej sprawy, przez co podniesiona przez Skarżącego argumentacja odnosząca się do orzecznictwa TSUE jest niezasadna.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że analiza zarzutów skargi oraz ich uzasadnienia prowadziła do wniosku, iż Skarżący sformułowanymi zarzutami faktycznie podjął próbę zakwestionowania dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku oceny stanu faktycznego wskazując, że w swej istocie działał on w błędzie, a nie dopuścił się świadomego działania. Nie ulega natomiast wątpliwości, że organy podatkowe i sądy obu instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego ustaliły określony stan faktyczny dotyczący także zaniedbań Skarżącego odnośnie co świadomego wystawienia przez niego nieprawidłowych faktur.
Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając w uzasadnieniu wyroku, którego dotyczyła skarga, okoliczności faktyczne działał zatem zgodnie z normami prawa unijnego.
5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 285k § 1 p.p.s.a. oddalił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
6. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 285l p.p.s.a.
D. Mączyński A. Cudak M. Golecki (spr.)
Sędzia del. WSA Sędzia NSA Sędzia NSA