I CZ 79/18

Sygn. akt I CZ 79/18
POSTANOWIENIE
Dnia 28 września 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Władysław Pawlak (przewodniczący)
‎
SSN Anna Kozłowska
‎
SSN Marta Romańska (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Miasta W.
‎
przeciwko "W." sp. z o.o. z siedzibą w W.
‎
o zapłatę,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
‎
w dniu 28 września 2018 r.,
‎
zażalenia strony pozwanej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (...)
‎
z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt VII ACa (...),
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 28 marca 2018 r. Sąd Apelacyjny w
(...)
odrzucił skargę kasacyjną pozwanej „W.” sp. z o.o. w W. wniesioną od postanowienia tego Sądu z 22 listopada 2017 r., którym uchylił on w całości zaskarżony przez pozwanego apelacją wyrok Sądu Okręgowego w W. z 24 maja 2016 r. i zniósł postępowanie w części, tj. po dniu 21 kwietnia
2015
r. oraz odrzucił sprzeciw od nakazu zapłaty z 23 lutego 2015 r.
W zażaleniu na postanowienie z 22 listopada 2017 r. pozwany zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 398
1
§ 1 w zw. z art. 398
6
§ 2 k.p.c. przez uznanie, że wniesiona przez niego skarga kasacyjna jak niedopuszczalna podlega odrzuceniu, podczas gdy zastosowanie przez Sąd drugiej instancji art. 386 § 3 k.p.c., jako podstawy zaskarżonego postanowienia czyniło je orzeczeniem zaskarżalnym skargą kasacyjną. Odrzucenie sprzeciwu od nakazu zapłaty nastąpiło bowiem na podstawie właściwej dla odrzucenia pozwu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przepis art. 398
1
§ 1 k.p.c. określa orzeczenia sądu drugiej instancji, od których można wnieść skargę kasacyjną. Należą do nich: prawomocny wyrok lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończące postępowanie w sprawie. Z treści tego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że nie obejmuje on postanowień w przedmiocie uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i odrzucenia sprzeciwu wniesionego przez pozwanego od nakazu zapłaty. Orzeczenie o takim charakterze rzeczywiście kończy postępowanie w sprawie, ale zarazem prowadzi do uprawomocnienia się nakazu zapłaty wydanego przez sąd pierwszej instancji. Nie sposób go zatem zestawiać ani z odrzuceniem pozwu, ani umorzeniem postępowania w sprawie.
Brak jest również podstaw, aby możliwość zaskarżenia skargą kasacyjną postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od nakazu zapłaty wyprowadzać z zastosowania w drodze analogii przepisu art. 398
1
§ 1 k.p.c. w części dotyczącej postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia pozwu. Wniesienie pozwu oraz sprzeciwu od nakazu zapłaty to dwie różne czynności procesowe. Pozew jest pismem procesowym wnoszonym przez powoda, inicjującym postępowanie sądowe w trybie procesowym, w którym powód zmierza do udzielenia mu ochrony prawnej. Jego odrzucenie zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Sprzeciw od nakazu zapłaty jest środkiem zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji w postaci nakazu zapłaty wnoszonym przez pozwanego. Jego odrzucenie powoduje jedynie uprawomocnienie się wydanego nakazu zapłaty. Ze względu na odmienność funkcji i skutków prawnych, jakie wiążą się z wniesieniem pozwu i sprzeciwu, brak jest podstaw do stosowania w drodze analogii przepisu art. 398
1
§ 1 k.p.c. do postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu przy równoczesnym uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji.
Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 398
1
§ 1 k.p.c. był bezzasadny, a Sąd Najwyższy na podstawie art. 394
1
§ 2, art. 398
14
w zw. z art. 394
1
§ 3 k.p.c., orzekł, jak w sentencji.
jw