I CSK 848/24

I CSK 848/24 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
12 stycznia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Dariusz Zawistowski 
  
na posiedzeniu niejawnym 12 stycznia 2026 r. w Warszawie 
w sprawie z powództwa M.B. i H.B. 
przeciwko S. spółce akcyjnej w W. 
o stwierdzenie nieważności umowy, 
na skutek skargi kasacyjnej S. spółki akcyjnej w W. 
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku 
z 25 października 2023 r., I ACa 890/22,  
  
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;  
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę po 5400 zł 
(pięć tysięcy czterysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania 
kasacyjnego, 
wraz 
z 
odsetkami 
w 
wysokości 
odsetek 
ustawowych w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po 
upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu 
niniejszego postanowienia.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę 
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach: 
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 

I CSK 848/24              
2 
 
 
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 
– zachodzi nieważność postępowania, 
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego 
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej 
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi 
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej 
wykładni i stosowania prawa. 
Skarga kasacyjna pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku  
z dnia 25 października  2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z 
powołaniem się na nieważność postępowania, potrzebę wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości oraz występowanie w sprawie istotnego 
zagadnienia prawnego. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane 
przez skarżącego podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie 
zachodzą. 
Skarżący zarzucił nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji, 
w wyniku rozpoznania sprawy w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na 
podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych 
rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem 
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych 
(jednolity tekst: Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).Powołał się na uchwałę składu 
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, 
zgodnie z którą rozpoznanie sprawy cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie 
jednego sędziego ukształtowanym na podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z 
dnia 
2 
marca 
2020 
r. 
o 
szczegółowych 
rozwiązaniach 
związanych 
z 
zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób 
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (jednolity tekst: Dz.U. z 
2021 r., poz. 2095 ze zm.) ogranicza prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy 
(art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), ponieważ nie jest konieczne dla ochrony zdrowia 

I CSK 848/24              
3 
 
 
publicznego (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i prowadzi do nieważności 
postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.). W tej uchwale Sąd Najwyższy stwierdził, że 
przyjęta wykładnia prawa obowiązuje od dnia jej podjęcia. Skargą kasacyjną 
zaskarżono wyrok Sądu drugiej instancji z dnia 25 października 2023, a zatem 
wyrok wydany wprawdzie po podjęciu wskazanej wyżej uchwały, jednakże po 
wejściu w życie art. 3671 k.p.c. dokonanej na mocy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. 
(Dz. U. z 2023 r., poz. 1860). Brak zatem podstaw do stwierdzenia nieważności 
postępowania z uwagi na nieprawidłowy skład sądu. 
Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego 
zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia, 
wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz 
przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych 
ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia 
prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla 
sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało. 
Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku 
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionego 
zagadnienia , nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienie to mogło – z punktu 
widzenia okoliczności rozstrzyganej sprawy – być uznane za istotne zagadnienia 
prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zostało ono  dostatecznie 
wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego. Nie istnieje zaś 
potrzeba wykładni przepisów prawa ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, 
jeżeli Sąd Najwyższy na ten temat wyraził już swój pogląd we wcześniejszym 
orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu. 
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje 
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni  art. 3851 § 1 i 2 k.c., w 
zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art. 
3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba 
dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności w 
orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich 
interpretacji. Tego rodzaju wątpliwości wskazane przez skarżącego muszą 

I CSK 848/24              
4 
 
 
zachodzić nadal, w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania, a  argumentacja pozwalająca  stwierdzić, że występuje 
rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie wymaga przytoczenia 
przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni, 
występującą także w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania.  Nie wskazują  na to dostatecznie orzeczenia powołane 
przez skarżącego.  
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach 
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 
i art. 39821 k.p.c. 
[a.ł] 
 
  
  
Dariusz Zawistowski