I CSK 6392/22

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną Banku S.A. w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2022 r., który zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, ustalając nieważność umowy kredytu hipotecznego dla osób fizycznych waloryzowanego kursem CHF zawartej w 2005 r. pomiędzy G. G. i A. G. a Bankiem S.A. Sąd Apelacyjny zasądził również od banku na rzecz powodów kwoty w złotówkach i frankach szwajcarskich oraz zasądził koszty postępowania apelacyjnego. Skarżący bank zaskarżył wyrok w części dotyczącej ustalenia nieważności umowy i kosztów, powołując się na przesłanki z art. 398^9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sąd Najwyższy, analizując skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek zaskarżenia służący ochronie interesu publicznego, odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. Stwierdził, że skarżący nie wykazał istnienia istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie. Sąd Najwyższy podkreślił, że podniesione problemy prawne dotyczące umów kredytowych zostały już rozstrzygnięte w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W związku z tym, skarga kasacyjna nie spełniała kryteriów przyjęcia do rozpoznania, a jej celem było jedynie poddanie zaskarżonego orzeczenia kontroli kasacyjnej, a nie realizacja funkcji publicznoprawnych skargi. Sąd Najwyższy zasądził od pozwanego na rzecz powodów zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający