I CSK 446/26

I CSK 446/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
11 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Krzysztof Wesołowski 
  
na posiedzeniu niejawnym 11 czerwca 2026 r. w Warszawie 
w sprawie z powództwa M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. 
przeciwko Skarbowi Państwa – P. 
o zapłatę, 
na skutek skargi kasacyjnej M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. 
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach 
z 27 października 2025 r., I ACa 2483/22,  
  
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;  
2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii 
Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej 900 (dziewięćset) złotych, 
tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu 
kasacyjnym z odsetkami ustawowymi za czas po upływie 
tygodnia od dnia doręczenia postanowienia powodowi do dnia 
zapłaty. 
M.L.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
W związku ze skargą kasacyjną powoda M. Spółka z o.o. w T. od wyroku 
Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 27 października 2025 r.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 

I CSK 446/26              
2 
 
 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność 
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania 
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie 
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych 
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć 
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo 
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej 
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której 
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, 
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że 
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie 
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej 
indywidualnej sprawie. 
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na 
przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. Przesłanka ta nie została 
spełniona. 
Skarżąca wskazała, że w ramach niniejszej sprawy zachodzi nieważność 
postępowania, ponieważ „Sąd Apelacyjny przystępując do rozpoznania apelacji 
złożonej przez stronę powodową dopuścił do orzekania w postępowaniu osobę 
nominowaną bezskutecznie na urząd sędziego w postępowaniu z udziałem organu 
nieuprawnionego.” Skarżąca powołała się także na niewłaściwy jej zdaniem 
jednoosobowy skład Sadu Apelacyjnego, wydający zaskarżony wyrok. Ponadto w 
ocenie autora skargi kasacyjnej nieważność postępowania w ramach niniejszej 
sprawy wynikała z naruszenia przez Sąd II instancji art. 379 ust. 2 k.p.c. w związku 
z Art. 54 ust. 2 pkt 4 Ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r o Prokuratorii poprzez błędną 
wykładnię i uznanie, iż osoba nie posiadająca uprawnień rady prawnego lub 
adwokata może podejmować czynności jako radca Prokuratorii”. 

I CSK 446/26              
3 
 
 
Należy twierdzić, że przywołane w uzasadnieniu tego zarzutu okoliczności 
nie świadczą o nieważności postępowania przed Sądem Apelacyjnym. W 
orzecznictwie wielokrotnie co do zasady wyłączano możliwość podważenia 
uprawnienia do orzekania osoby, która została powołana na urząd sędziego przez 
Prezydenta (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lipca 2020 r., II CSK 
581/19, i przywołane tam orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, postanowienie 
Sądu Najwyższego z 29 listopada 2023 r., I CSK 5848/22). Również − zgodnie z 
art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym − 
niedopuszczalne jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny organ 
władzy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego 
powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. 
Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do pominięcia stosowania przytoczonego tu 
przepisów ustawy, co wprost wynika z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP; działanie takie 
byłoby przy tym sprzeczne z konstytucyjną zasadą niepodważalności powołania 
sędziego na podstawie art. 179 Konstytucji RP. 
Dodatkowo, 
należy 
wskazać, 
że 
nawet 
zgodnie 
z 
uznaną 
za 
niekonstytucyjną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r., U 
2/20, uchwałą Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, OSNC 
2020 r. Nr 4, poz. 3, o sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu 
art. 379 pkt 4 k.p.c. można mówić wówczas, gdy w składzie sądu bierze udział 
osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym na wniosek Krajowej 
Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 2017 
r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, 
jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, 
do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii 
Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i 
podstawowych wolności. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca nawet 
nie podjęła próby wykazania występowania ww. przesłanek. 
Ponadto należy podzielić pogląd sprowadzający się do stwierdzenia, że tylko 
osoba spełniająca wymogi określone w ustawie (tj. obecnie w art. 54 ustawy) może 
zostać mianowana radcą Prokuratorii Generalnej. Dokumentem upoważniającym 

I CSK 446/26              
4 
 
 
radcę Prokuratorii Generalnej do wykonywania czynności zastępstwa procesowego 
przed sądem jest legitymacja służbowa. Zakłada się, że uzyskując mianowanie na 
stanowisko radcy, które to mianowanie pochodzi od Prezesa Prokuratorii 
Generalnej i po złożeniu ślubowania przed Prezesem Prokuratorii Generalnej radca 
przeszedł odpowiednie sprawdzenie kwalifikacji na etapie naboru, a zatem spełnia 
wszelkie wymogi jakie przewiduje ustawa. W przedmiotowej sprawie radca 
Prokuratorii Generalnej wykazał swoje umocowanie dołączając kopię legitymacji 
radcy Prokuratorii Generalnej RP. 
 Z 
tego 
względu 
zarzut 
nieważności 
postępowania 
przed 
Sądem 
Apelacyjnym należy uznać za chybiony. 
Wobec tego odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 
3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 
art. 98 k.p.c.  
  
 
 
  
(E.M.) 
[a.ł]