I CSK 3848/24

SN
I CSK 3848/24
POSTANOWIENIE
23 kwietnia 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Maciej Kowalski
na posiedzeniu niejawnym 23 kwietnia 2026 r. w Warszawie
‎
w sprawie z wniosku L.K.
‎
z udziałem I.N. i T.K.
‎
o zasiedzenie udziałów we współwłasności nieruchomości,
‎
na skutek wniosku I.N. i T.K. o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2025 r., I CSK 3848/24,
oddala wniosek.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 22 grudnia 2025 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej wnioskodawczyni. W postanowieniu tym nie orzeczono o kosztach.
Pismem z 2 marca 2026 r. uczestniczki wniosły o uzupełnienie przywołanego postanowienia Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2025 r. przez orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek jako niezasadny podlegał oddaleniu.
Stosownie do art. 351 § 1 k.p.c. strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie wyroku następuje z urzędu - od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Regulacja ta znajduje także zastosowanie do uzupełnienia postanowienia (art. 361 k.p.c.), w tym do orzeczeń tego rodzaju wydawanych w postępowaniu kasacyjnym (art. 398
21
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.).
Nie budzi wątpliwości, że uzupełnienie postanowienia może dotyczyć także rozstrzygnięcia o kosztach procesu (odpowiednio o kosztach postępowania kasacyjnego), jeżeli strona wniosła o ich zasądzenie, a sąd o nich nie orzekł (zob. postanowienie SN z 1 lutego 2024 r., I CSK 4118/23).
Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest stwierdzenie jego niekompletności (zob. postanowienie SN z
28 września 2021 r., I USK 45/21).
Z akt sprawy wynikało, że odpowiedź na skargę kasacyjną, wniesiona przez pełnomocnika uczestniczek do Sądu Okręgowego w Poznaniu, została zwrócona, na podstawie art. 132 § 1 k.p.c., zarządzeniem z 12 listopada 2024 r. (k. 530). Następnie zarządzeniem z 21 listopada 2024 r. (k. 541) prawidłowo stwierdzono, że brak jest podstaw do zastosowania art. 130
1a
k.p.c. do pisma procesowego uczestniczek datowanego na 19 listopada 2024 r. określonego jako odpowiedź na skargę (k. 532-538). Pismo to nadal nie zawierało bowiem oświadczenia o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie albo o jego nadaniu za pośrednictwem operatora, o którym mowa w art. 165 § 2 k.p.c. (art. 132 § 1 k.p.c.). Konsekwentnie Sąd Okręgowy w Poznaniu w odezwie z 22 listopada 2024 r. nie przedstawił Sądowi Najwyższemu ww. odpowiedzi na skargę kasacyjną (k. 542).
Uczestniczki nie wniosły skutecznie odpowiedzi na skargę kasacyjną (art. 398
7
§ 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). W konsekwencji w sprawie nie został przez nie złożony wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i nie było podstaw, aby orzekać w tym przedmiocie we wskazanym postanowieniu SN z 22 grudnia 2022 r., co uzasadnia oddalenie wniosku o jego uzupełnienie.
Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji (art. 351 § 1 w zw. z art. 361 i w zw. z art. 398
21
i art. 391 § 1 k.p.c.).
Maciej Kowalski
(a.z.)
[SOP]