I CSK 3523/24

SN
I CSK 3523/24
POSTANOWIENIE
18 marca 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
na posiedzeniu niejawnym 18 marca 2026 r. w Warszawie
‎
w sprawie z powództwa Zarządcy Masy Sanacyjnej L. spółki akcyjnej w restrukturyzacji w T.
‎
przeciwko P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w D.
‎
o zapłatę,
‎
na skutek skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
‎
z 12 lutego 2024 r., V AGa 548/23,
1. podejmuje postępowanie kasacyjne;
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
3. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwana P. sp. z o.o. z siedzibą w D. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 lutego 2024 r., wydanego w sprawie z powództwa Zarządcy Masy Sanacyjnej L. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w T. o zapłatę.
Skarżąca uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nieważnością postępowania wynikającą z niemożności obrony swoich praw wynikającej z braku możliwości przedstawienia dokumentów na poparcie swoich tez, ponieważ zostały one wydane w trybie pilnym Prokuraturze Krajowej. Ponadto wskazała na oczywistą zasadność składanej skargi, która powstała na skutek naruszenia art. 327
1
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c. poprzez niepodanie przez Sąd II instancji argumentów, ze względu na które wykluczył możliwość zastosowania w sprawie art. 411 pkt 1 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie została ona pozbawiona możności obrony swoich praw w całości. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się bowiem, że hipoteza art. 379 pkt 5 k.p.c. zostaje wypełniona, gdy z powodu uchybień procesowych sądu strona nie mogła brać i faktycznie nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, zaś skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na następnych posiedzeniach przed wydaniem wyroku w danej instancji (zob. np. postanowienia SN z 31 stycznia 2025 r., I CSK 4436/23; z 10 grudnia 2024 r., III CZ 136/24; z 28 listopada 2024 r., I CSK 3539/23; z 19 listopada 2024 r., I UZ 11/24; z 14 listopada 2024 III CZ 238/24 oraz z 20 września 2024 r., I CSK 1980/24).
W przypadku skarżącej sytuacja taka nie miała miejsca. Pozwana podejmowała bowiem liczne próby uzasadniania swojego stanowiska, składała pisma, była aktywna procesowo. Powołanie się na dokumenty złożone w Prokuratorze Krajowej miało najpewniej na celu przedłużenie postępowania, w szczególności, że Sąd II instancji ustalił, iż ich zawartość nie miała bezpośredniego związku z rozpoznawaną sprawą, zaś ustalony fakt wykonania i sprzedaży zamówionych stanowisk wykluczał tezę pozwanej, jakoby umowa miała charakter pozorny. Jednocześnie materiał dowodowy zgromadzony przed sądami obu instancji pozwalał na uwzględnienie roszczenia o zwrot kaucji.
Z kolei oczywista zasadność skargi kasacyjnej występuje wtedy, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023 r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23). Ponieważ o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, samo naruszenie przepisów dotyczących sporządzania uzasadnień nie może co do zasady świadczyć o oczywistej zasadności skargi, ponieważ uzasadnienie jest jedynie świadectwem procesu rozumowania sądu, zatem sposób jego sporządzenia, choćby niedoskonały, nie może wpłynąć na treść zapadłego już rozstrzygnięcia.
Istotnie, uzasadnienie wyroku Sądu II instancji w zakresie odnoszącym się do art. 411 k.c. jest bardzo lakoniczne, jednak zostało zawarte w szerszym fragmencie, w którym Sąd w szczegółowy sposób wyjaśnił, dlaczego przyjął, że umowa została wykonana, a przedmiot sprzedaży został odebrany bez zgłoszenia wad czy usterek. Całokształt tych okoliczności wskazuje na to, że nie istniały żadne podstawy, ze względu na które pozwana miałaby wiedzieć, że nie jest do świadczenia zobowiązana, co sprawia, że wspomniany przepis w oczywisty sposób nie może znaleźć zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Mariusz Załucki
[SOP]
‎