I CSK 315/26

I CSK 315/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
20 kwietnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Dariusz Zawistowski 
  
na posiedzeniu niejawnym 20 kwietnia 2026 r. w Warszawie 
w sprawie z wniosku Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J 
z udziałem K.M. 
o przyjęcie do domu pomocy społecznej bez zgody, 
na skutek skargi kasacyjnej K.M. 
od postanowienia Sądu Okręgowego w Przemyślu 
z 8 września 2025 r., I Ca 282/25,  
  
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnego do rozpoznania;  
2. przyznaje adwokat A.K. od Skarbu Państwa - Sądu 
Okręgowemu w Przemyślu kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści), 
powiększoną 
o 
stawkę 
podatku 
VAT, 
tytułem 
kosztów 
nieopłaconej 
pomocy 
prawnej 
udzielonej 
uczestniczce 
postępowania w postępowaniu kasacyjnym.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę 
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach: 
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 

I CSK 315/26              
2 
 
 
– zachodzi nieważność postępowania, 
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego 
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej 
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi 
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej 
wykładni i stosowania prawa. 
Skarga kasacyjna uczestniczki K.M. od postanowienia Sądu Okręgowego w 
Przemyślu z dnia 8 września 2025 r., zawiera wniosek o jej przyjęcie do 
rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże 
do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącą podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej 
do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie 
miała miejsce nieważność postępowania. 
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem 
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie 
przez skarżącą. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista zasadność 
skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania głębszej analizy 
dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi zasługują na 
uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, 
zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i 
przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym 
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącą, 
związane z zarzutem naruszenia art. 38 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 Ustawy z dnia 
19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, art. 31 ust. 1 i art. 41 ust. 1 
Konstytucji RP oraz art. 5 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych 
wolności z dnia 4 listopada 1950 r., nie daje zaś podstaw. 
 W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi 
kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu 
prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to 

I CSK 315/26              
3 
 
 
spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut 
naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do 
oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I 
UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 
37/08). 
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). 
[a,ł] 
  
  
Dariusz Zawistowski