I CSK 2934/24

I CSK 2934/24 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
7 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Karol Weitz 
  
na posiedzeniu niejawnym 7 sierpnia 2026 r. w Warszawie 
w sprawie z wniosku Z.J. 
z udziałem H.J. 
o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po E.J., 
na skutek skargi kasacyjnej Z.J. 
od postanowienia Sądu Okręgowego w Świdnicy 
z 4 kwietnia 2024 r., II Ca 686/23,  
  
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną 
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność 
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.  
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego 
osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze 
publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej 
pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd 
Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy 
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 

I CSK 2934/24              
2 
 
 
W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania 
skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Świdnicy z 
dnia 4 kwietnia 2024 r. 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się 
na jej oczywistą zasadność.  
W judykaturze Sądu Najwyższego wyjaśniono, że przesłanka oczywistej 
zasadności skargi kasacyjnej oznacza, iż dla przeciętnego prawnika podstawy 
wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka  
w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które 
powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść 
zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają 
wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co 
jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań 
lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym, 
rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących  
w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności 
przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ., z dnia 18 
września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ. i z dnia 13 marca 2017 r., I CSK 596/16, 
nie publ.). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy 
wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w 
zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym 
ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika  
(por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 
1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 22 
marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). 
Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi 
kasacyjnej wnioskodawcy nie pozwala przyjąć, by była ona – w powyższym 
rozumieniu – oczywiście uzasadniona. Skarżący nie wykazał, że zastosowanie 
powołanych w podstawach skargi przepisów, których naruszenie miałoby 
wskazywać na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, było – w okolicznościach 

I CSK 2934/24              
3 
 
 
sprawy – oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżone orzeczenie 
jest oczywiście nieprawidłowe.  
Z tych wszystkich względów należało uznać, iż wniesiona skarga kasacyjna 
nie jest oczywiście uzasadniona i odmówić przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3989  
§ 2 k.p.c.).  
 
(M.M.) 
[SOP]