I CSK 2890/25

SN
I CSK 2890/25
POSTANOWIENIE
28 maja 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie
‎
w sprawie z powództwa B. spółki akcyjnej w W.
‎
przeciwko I.M. i M.B.
‎
o zapłatę,
‎
na skutek skargi kasacyjnej B. spółki akcyjnej w W.
‎
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
‎
z 25 lutego 2025 r., XI Ga 212/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od B spółki akcyjnej w W. na rzecz I.M. i M.B. solidarnie 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 25 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabrycznej oddalił powództwo B. S.A. w W. przeciwko I.M.
‎
i M.B. oraz orzekł o kosztach postępowania.
Wyrokiem z 25 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił apelację powoda i orzekł o kosztach postępowania
.
Powód wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej ze względu na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej i naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c.,
‎
art. 321 § 1 k.p.c. i art. 232 k.p.c.
W odpowiedzi pozwane wniosły o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz od pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest w związku z tym wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającej na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r.,
‎
V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu Najwyższego
‎
z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75; postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga przy tym podkreślenia, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia
‎
(zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Wynikająca z art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu „oczywistym”, jeżeli można ją stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby pogłębionego badania okoliczności sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).
Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w przyjętym wyżej rozumieniu.
Wywód skargi sprowadza się bowiem do polemiki ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji. Skarżący w motywach wniosku w istocie kwestionuje ocenę dowodów i ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 233 § 1 k.p.c.), zmierzając tym samym do narzucenia Sądowi Najwyższemu roli sądu faktu, sprzecznej z jego ustrojową
‎
i procesową rolą. Postępowanie kasacyjne nie stanowi kolejnej odsłony sporu
‎
w zakresie oceny dowodów i prawidłowości ustaleń faktycznych, służy natomiast kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia. Założenia te znajdują potwierdzenie
‎
w niedopuszczalności zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 398
3
§ 3 k.p.c.), jak również w związaniu Sądu Najwyższego podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 398
13
§ 2 k.p.c.). Reguły te determinują funkcję i wyznaczają granice postępowania kasacyjnego, czyniąc na tym etapie niedopuszczalną polemikę z oceną dowodów i ustaleniami faktycznymi, które stanowiły podłoże zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398
9
§ 1
k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,
‎
1
1
i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398
21
k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
‎
A.G.
[a.ł]