I CSK 2808/25

SN
I CSK 2808/25
POSTANOWIENIE
28 maja 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk
na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie
‎
w sprawie z powództwa K.W.
przeciwko M.M.
‎
o zapłatę,
‎
na skutek skargi kasacyjnej M.M.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
‎
z 11 marca 2025 r., V AGa 516/23,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od M.M. na rzecz K.W. 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami
‎
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 10 sierpnia 2023 r.
Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej zasądz
ił
od
M.M.
na rzecz
K.W.
128 065,32 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 marca 2023 r. do dnia zapłaty
(pkt 1); oddalił
powództwo
w pozostałym zakresie
(pkt 2) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 3).
Wyrokiem z
11 marca 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację pozwanego i orzekł o kosztach postępowania.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 365 k.p.c. oraz powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej ze względu na naruszenie
‎
art. 235 § 1 k.p.c., art. 235
2
§ 1 i 2 w zw. z art. 227 i art. 365 k.p.c., art. 471,
‎
art. 361, art. 362, art. 481 i art. 482 k.c.
W odpowiedzi powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto, podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej ‎w art. 398
9
§ 1
‎
pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; ‎z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).
Bliższa analiza skargi kasacyjnej wykazała, że w sprawie nie zachodzi powołana wyżej przesłanka z art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny prawidłowo przyjął, że
powagą rzeczy osądzonej objęta jest treść sentencji wyroku, a atrybutu tego pozbawione jest jego uzasadnienie. Uzasadnienie może być pomocne do ustalenia tego, o jakim żądaniu i w związku z jaką podstawą faktyczną zapadło rozstrzygnięcie. Motywy wyroku zawarte w jego uzasadnieniu nie uzyskują cech prawomocności i nie ograniczają kognicji sądu przy wydawaniu innego orzeczenia (orzeczenie SN z dnia 6 lipca 1934 r., C.III. 313/33, Zb. Orz. 1935, poz. 67; postanowienia SN: z 30 października 2025 r., I CSK 1477/25; z 30 października 2025 r., III CZ 107/25).
Mogą one jedynie służyć wyjaśnieniu treści sentencji, choćby nawet znalazły się w samej sentencji (orzeczenie SN z dnia 24 września 1926 r., C. 1247/25,
‎
OSP 1927, z. VI, poz. 212).
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest w związku z tym wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającej na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r.,
‎
V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu Najwyższego
‎
z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75; postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga przy tym podkreślenia, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia
‎
(zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Wynikająca
‎
z art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu „oczywistym”, jeżeli można ją stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby pogłębionego badania okoliczności sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).
Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w przyjętym wyżej rozumieniu. Skarżący nie wykazał, że zaskarżone orzeczenie dotknięte jest kwalifikowanymi błędami, które doprowadziły do oczywiście błędnego rozstrzygnięcia w zakresie kwoty zasądzonego roszczenia. Należy przy tym zauważyć, że w judykaturze Sądu Najwyższego zaakceptowano dopuszczenie dowodów z poszczególnych, ściśle określonych dokumentów przeprowadzonych
‎
w innych postępowaniach (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lipca 2020 r.,
‎
IV CSK 723/19). Sąd Najwyższy wyjaśnił, że dowód z protokołu zeznań świadka przesłuchanego w innym postępowaniu jest dowodem z dokumentu urzędowego odzwierciedlającego treść tych zeznań. Przeprowadzenie tego dowodu nie narusza zasady bezpośredniości z art. 235 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego
‎
z 28 października 2022 r., I CSK 3121/22). Kodeks postępowania cywilnego zezwala także na dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sporządzonej w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę (art. 278
1
k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398
9
§ 1
k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,
‎
‎1
1
i 3 w związku z art. 99 k.p.c. i § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Agnieszka Jurkowska-Chocyk
‎
A.G.
[a.ł]