I CSK 2645/25

I CSK 2645/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
28 maja 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk 
  
na posiedzeniu niejawnym 28 maja 2026 r. w Warszawie 
w sprawie z powództwa P. spółki akcyjnej w W. 
przeciwko A.J. 
o zapłatę, 
na skutek skargi kasacyjnej A.J. 
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi 
z 31 marca 2025 r., I AGa 1/23,  
  
odrzuca skargę kasacyjną.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z 3 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Łodzi po rozpoznaniu 
sprawy z powództwa P. spółki akcyjnej w W. przeciwko A.J. uchylił w części nakaz 
zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym w Sądzie Okręgowym w Warszawie 
dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt XXVI GNc 613/21: a) w zakresie kwoty 593.138,37 
zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty i w tej części oddalił 
powództwo, b) w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów procesu (pkt 1); 
utrzymał w mocy nakaz zapłaty w pozostałej części (pkt 2) i orzekł o kosztach 
postępowania (pkt 3).  
Wyrokiem z 31 marca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi uchylił  
pkt 1 i 3 wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 3 listopada 2022 r. i w tym zakresie 
przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, pozostawiając mu 

I CSK 2645/25              
2 
 
 
rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego w orzeczeniu kończącym 
postępowanie w pierwszej instancji (pkt 1); z urzędu sprostował niedokładność  
pkt 2 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że nadał mu treść: „2) utrzymuje w mocy 
nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym 14 maja 2021 roku przez Sąd 
Okręgowy w Warszawie pod sygnaturą akt XXVI GNc 613/21, w części obejmującej 
kwotę 10 372,29 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 13 stycznia  
2021 roku do dnia zapłaty” (pkt 2). 
Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu 
Apelacyjnego co do punktu 1. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania skarżący powołał się na istotne zagadnienie prawne polegające na 
„wykładni art. 386 § 4 k.p.c. w kontekście przesłanek nierozpoznania istoty sprawy 
przez sąd pierwszej instancji w postępowaniu opartym na wekslu in blanco oraz 
zakresie sądowej kontroli stosunku podstawowego, gdy roszczenie oparte jest 
wyłącznie na wekslu”. 
W odpowiedzi powód wniósł o „nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania” i zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów 
postępowania według norm przepisanych. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. zaskarżeniu skargą kasacyjną podlegają tylko 
te prawomocne wyroki sądu drugiej instancji i postanowienia w przedmiocie 
odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania, które kończą postępowanie  
w sprawie. Atrybutu tego nie posiada wyrok kasatoryjny, którym sąd drugiej 
instancji uchyla zaskarżone apelacją orzeczenie i przekazuje sprawę do 
ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji (art. 386 § 2 i 4 k.p.c.). Wyrok taki 
nie kończy bowiem postępowania w sprawie; wręcz przeciwnie, rodzi konieczność 
kontynuacji postępowania i ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu 
apelacyjnym (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 grudnia 1999 r.,  
II CN 555/98).  
Wyrok kasatoryjny sądu drugiej instancji może natomiast podlegać 
zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, które wnoszone jest na podstawie 
art. 3941 § 11 k.p.c. O trafności wyboru środka prawnego i jego procesowej 

I CSK 2645/25              
3 
 
 
kwalifikacji decydują nadane mu cechy konstrukcyjne oraz jego osnowa, a nie 
oznaczenie rodzaju pisma. W związku z tym, jeżeli podejmowana czynność 
procesowa czyni zadość wszystkim przewidzianym dla niej przez ustawę cechom 
konstrukcyjnym, to nie zachodzą przeszkody do nadania jej właściwego biegu  
z tego tylko powodu, że pismo będące nośnikiem tej czynności zostało opatrzone 
innym tytułem lub nazwą (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 8 listopada 2019 r.,  
III CZP 22/19). W okolicznościach sprawy nie można jednak przyjąć, że rzeczywistą 
intencją pozwanego było wniesienie zażalenia, a nie skargi kasacyjnej. Po 
pierwsze, skarżący zastępowany przez zawodowego pełnomocnika zawarł w treści 
środka zaskarżenia wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz  
z uzasadnieniem. Po drugie, pismo zostało wniesione w dwumiesięcznym terminie 
przewidzianym dla skargi kasacyjnej (k. 251 i 279), a nie w terminie tygodniowym 
przewidzianym dla zażalenia (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 394 § 2 k.p.c.). 
Należy zarazem podkreślić, że działania zawodowego pełnomocnika nie 
może usprawiedliwiać błędne pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia  
(k. 251). W uchwale połączonych Izb – Izby Cywilnej, Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych z 22 listopada 2011 r., III CZP 38/11, Sąd 
Najwyższy wyjaśnił, że niepouczenie albo błędne pouczenie (nawet) strony 
działającej bez zawodowego pełnomocnika o dopuszczalności, terminie i sposobie 
wniesienia środka zaskarżenia nie ma wpływu na dobór i rozpoczęcie biegu terminu 
do wniesienia tego środka. 
W konsekwencji skarga kasacyjna, w której zaskarżono punkt 1 wyroku 
Sądu Apelacyjnego – uchylający punkty 1 i 3 wyroku Sądu Okręgowego  
i przekazujący w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania – podlegała 
odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 3986 § 3 k.p.c.).  
Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.  
  
Agnieszka Jurkowska-Chocyk 
 
  
A.G.  
[r.g.] 

I CSK 2645/25              
4