I CSK 2432/23

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną Banku S.A. w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi, dotyczącego sprawy o ustalenie i zapłatę z powództwa A. C. i J. C. Bank podniósł, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące momentu, od którego konsument może żądać odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia zasądzonego wskutek stwierdzenia nieważności umowy kredytu. Wątpliwości dotyczyły tego, czy odsetki powinny być naliczane od wydania prawomocnego wyroku, od złożenia przez konsumenta oświadczenia o woli upadku umowy, czy od doręczenia kredytodawcy wezwania do zapłaty. Skarżący powołał się również na potrzebę wykładni przepisów Kodeksu cywilnego w kontekście rozbieżności orzeczniczych. Sąd Najwyższy, analizując przedstawione zagadnienie, odwołał się do uchwały SN III CZP oraz, co kluczowe, do najnowszego orzecznictwa TSUE (wyroki w sprawach C-140/22 mBank i C-28/22 Getin Noble). TSUE jednoznacznie wskazał, że art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 stoi na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, która wymaga od konsumenta złożenia sformalizowanego oświadczenia lub uzależnia bieg terminu przedawnienia roszczeń konsumenta od momentu, gdy dowiedział się on o nieuczciwym charakterze warunku. TSUE podkreślił, że taka wykładnia prowadzi do asymetrii między prawami konsumentów i przedsiębiorców oraz narusza zasadę skuteczności ochrony konsumentów. Wobec wyjaśnienia stanu prawnego przez TSUE, Sąd Najwyższy uznał, że zagadnienie nie wymaga dalszych wyjaśnień i na podstawie art. 398^9 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono od banku na rzecz powodów.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający