I CSK 2095/22

SN
Sygn. akt I CSK 2095/22
POSTANOWIENIE
Dnia 25 października 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z powództwa P. R.
‎
przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w I.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2022 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
‎
z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt I Ca 473/20,
1. umarza postępowanie kasacyjne w części obejmującej zaskarżenie punktu 3 wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 18 lutego 2021 r.
2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
3. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
4. przyznaje adwokat K. B. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Elblągu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści), powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu      w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wnosząc skargę kasacyjną skarżący określił, że zaskarża "prawomocne orzeczenie Sądu Okręgowego w Elblągu, Wydział I Cywilny z dnia 18 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt: I Ca 473/20 r. w całości". Oznacza to, że zakresem zaskarżenia objęto również pkt 3. wyroku Sądu Okręgowego, którym rozstrzygnięto o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.                W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że strona nie posiada interesu prawnego (tzw.
gravamen
) w zaskarżeniu orzeczenia w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, co skutkuje niedopuszczalnością środka zaskarżenia w tym zakresie (uchwała z dnia              25 czerwca 2009 r., III CZP 36/09, OSNC 2010 nr 2, poz. 24, postanowienie z dnia 4 października 2019 r., II CZ 55/19). W piśmie z dnia 11 kwietnia 2022 r. skarżący cofnął skargę kasacyjną w tym zakresie, co uzasadniało  umorzenie postępowania kasacyjnego w tej części.
Orzekając w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania           w pozostałym zakresie Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia   18 lutego 2021 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 23 k.c., w zakresie wskazanym przez skarżącego, przy uwzględnieniu, że stosownie do art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca następstwem rozbieżności                 w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi wątpliwości przy ich interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający na istnienie tego rodzaju wątpliwości. Nie przedstawił także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie wymaga przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w wykładni, czego skarżący nie uczynił.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej         do rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).              O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw.    z art. 391 § 1 i art. 398
21
k.p.c. oraz art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r.   o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016 r., poz. 2261).
[as]