I CSK 20/25

I CSK 20/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
27 lutego 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Beata Janiszewska 
  
na posiedzeniu niejawnym 27 lutego 2026 r. w Warszawie 
w sprawie z powództwa D.Ż. 
przeciwko P. spółce akcyjnej w W. 
o zapłatę, 
na skutek skargi kasacyjnej D.Ż. 
od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie 
z 26 marca 2024 r., V Ca 1118/23,  
  
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,  
2. zasądza od D.Ż. na rzecz P. spółki akcyjnej w W. kwotę 1000 
(jeden tysiąc) złotych z odsetkami w wysokości odsetek 
ustawowych 
za 
opóźnienie 
w 
spełnieniu 
świadczenia 
pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia 
niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty, tytułem 
kosztów postępowania kasacyjnego.  
  
[J.T.]  
  
 
 
 
 
 
 

I CSK 20/25              
2 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Powódka D.Ż. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego 
w Rzeszowie oddalającego apelację skarżącej w sprawie o zapłatę przeciwko 
P. S.A. w W.. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca 
wskazała występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Przedstawiła 
je w formie pytania o to, jak należy rozumieć pojęcie szkody na osobie w kontekście 
art. 444 § 1 k.c. – „czy jako już poniesione koszty leczenia i koszty przywrócenia 
stanu sprzed zdarzenia wywołującego szkodę, czy też jako samą obiektywną 
potrzebę ich poniesienia, będącą konsekwencją zwiększenia się potrzeb 
poszkodowanego, a w konsekwencji – czy należy przyznać prymat językowej 
wykładni art. 361 § 2 k.c. w odniesieniu do rzeczywistych strat, czy też ochronnej 
funkcji art. 444 § 1 k.c.”.   
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa przywołanie przyczyny 
kasacyjnej unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga poprawnego 
zidentyfikowania problemu, w tym odniesienia go do konkretnych przepisów. 
Konieczne jest także przedstawienie argumentów prowadzących do rozbieżnych 
ocen danego zagadnienia (zob. postanowienie SN z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01). 
Istotność problemu prawnego wyraża się w tym, że ma on znaczenie 
precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (zob. 
postanowienie SN z 23 marca 2012 r., I CSK 496/11). Obowiązkiem wnoszącego 
skargę jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu  
w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia 
prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienie 
SN z 18 lutego 2015 r., II CSK 428/14). 
Tylko we wskazanych wyżej okolicznościach może być realizowana 
publicznoprawna funkcja skargi kasacyjnej. Jednocześnie przedstawiony Sądowi 
Najwyższemu problem musi mieć konkretny związek z rozstrzygnięciem danej 

I CSK 20/25              
3 
 
 
sprawy, to jest z zarzutami skargi oraz podstawą prawną i faktyczną zaskarżonego 
wyroku (zob. postanowienie SN z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13). Przyjęcie skargi 
do rozpoznania ma bowiem na celu zarówno realizację interesu publicznego, jak 
i ochronę praw prywatnych. Zagadnienie prawne powinno mieć więc taki wymiar 
problemowy, aby udzielona przez Sąd odpowiedź miała znaczenie dla 
rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie, w której 
pytanie zostało zadane, a jednocześnie – dzięki uniwersalnemu ujęciu – odpowiedź 
ta uzyskiwała walor aplikacyjny w rozstrzyganiu innych spraw.  
Przedstawione przez skarżącą zagadnienie nie odpowiada opisanym wyżej 
wymaganiom przede wszystkim dlatego, że zidentyfikowany przez nią problem 
prawny nie występuje „w sprawie”. Wypada przypomnieć, że Sąd Okręgowy ustalił 
i ocenił, iż hipotetyczne koszty leczenia powódki, których dochodzi ona obecnie od 
pozwanego ubezpieczyciela, nie stanowią konsekwencji nieprawidłowego leczenia 
prowadzonego przez ubezpieczonego lekarza (s. 6 i s. 12 uzasadnienia wyroku 
Sądu drugiej instancji). Innymi słowy przyczyną nieuwzględnienia apelacji nie była 
ocena w przedmiocie tego, czy koszty leczenia, które jest potrzebne, lecz nie 
zostało jeszcze wykonane, wchodzą w zakres szkody kompensowanej na 
podstawie art. 444 § 1 k.c., lecz jedynie ocena o tym, że pozwana odpowiada 
finansowo za konsekwencje nieudanego leczenia, a nie: za doprowadzenie 
uzębienia powódki do pożądanego przez nią stanu. Jak trafnie ujął to Sąd 
Rejonowy, ubezpieczycielka odpowiada jedynie za doprowadzenie powódki „do 
punktu wyjścia”, a nie za wszystkie wydatki poniesione na nowe zęby. 
Niezależnie od powyższego przedstawione przez skarżącą pytanie nie 
stanowi poważnego problemu prawnego. Przeciwnie, już z art. 444 § 1 zd. 2 k.c. 
wynika, że na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody 
powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia. Dostrzegany przez 
powódkę problem „kompensacji” kosztów jeszcze nieponiesionych został zatem 
rozstrzygnięty – na gruncie szkody na osobie – przez samego ustawodawcę. Jest 
bowiem oczywiste, że w przypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju 
zdrowia koszty leczenia mogą zostać zasądzone jeszcze przed ich poniesieniem, 
tylko dlatego, że konieczność ich poniesienia jest obiektywnie uzasadniona. 

I CSK 20/25              
4 
 
 
Funkcją takiego unormowania jest umożliwienie leczenia osobom, których nie stać 
na samodzielne jego sfinansowanie. 
Jako drugą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka 
wskazała oczywistą zasadność skargi. Przedstawiła przy tym krótki wywód 
dotyczący istoty omawianej obecnie przyczyny kasacyjnej oraz wskazała, że choć 
„skarżąca 
komunikowała 
i 
udowodniła 
negatywne 
przeżycia 
psychiczne, 
powództwo oddalono na tej tylko podstawie, że rzekomo nie została udowodniona 
szkoda majątkowa w zakresie większym niż zostało to zasądzone, zaś w ogóle nie 
wzięto pod uwagę, że wraz ze szkodą na osobie należy się również 
zadośćuczynienie” (s.12skargi). 
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance 
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie 
sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa 
z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. 
Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny 
wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić 
odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08).  
Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej 
nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej 
instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, 
a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny 
zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga 
kasacyjna 
zostanie 
rozstrzygnięta 
na 
korzyść 
strony, 
która 
ją 
wniosła 
(zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18).  
Uzasadnienie wniosku powódki wymaganiom tym nie odpowiada, gdyż 
skarżąca pomija, że w sprawie nie zgłosiła żądania zapłaty zadośćuczynienia, lecz 
wyłącznie – odszkodowania za szkodę na osobie: zarówno w przypadku pierwotnie 
dochodzonej należności, jak i w ramach rozszerzenia powództwa („tytułem 
odszkodowania”, pismo procesowe powódki na k. 189 akt głównych). Sam fakt, że 
oba roszczenia mają za przedmiot sumy pieniężne, nie powoduje, iż sąd, mimo 
braku żądania zapłaty zadośćuczynienia, może – w granicach kwotowych 

I CSK 20/25              
5 
 
 
niezasądzonego odszkodowania – zasądzić zadośćuczynienie za krzywdę odczutą 
w związku ze szkodą na osobie. Oceny tej kwestii nie zmienia podnoszona obecnie 
przez skarżącą okoliczność, że „wyraźnie komunikowała okoliczności związane  
z cierpieniem psychicznym oraz doznaniami bólowymi będącymi normalnym 
następstwem popełnionego błędu lekarskiego”. Sąd w sprawie może bowiem 
rozstrzygać jedynie o zasadności zgłoszonych (w sposób unormowany przepisami 
Kodeksu 
postępowania 
cywilnego) 
roszczeń 
procesowych, 
czyli 
żądań 
wywodzonych z określonych twierdzeń faktycznych. Samo „komunikowanie” przez 
stronę, że doznała cierpienia, nie jest podstawą do zasądzenia zadośćuczynienia 
za krzywdę w sprawie, w której przedmiotem żądania pozwu pozostaje wyłącznie 
odszkodowanie za szkodę na osobie. Żądania zasądzenia odszkodowania  
i zadośćuczynienia odnoszą się do odrębnych i odmiennych roszczeń, toteż 
zgłoszenie 
jednego 
z 
nich 
nie 
uzasadnia 
uwzględnienia 
drugiego 
– 
niedochodzonego w sprawie. 
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że  
z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone 
w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. 
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., mając na 
względzie sytuację majątkową powódki. Jednocześnie jednak, wbrew zawartemu  
w skardze wnioskowi, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do całkowitego 
odstąpienia od obciążenia skarżącej kosztami poniesionymi przez pozwanego, 
uznając, że wystarczające będzie obniżenie kwoty kosztów należnych drugiej 
stronie ze standardowych 2700 zł do 1000 zł. 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak 
w sentencji postanowienia.  
  
Beata Janiszewska 
 
  
[J.T.] 
[SOP]