I CSK 1864/25

SN
I CSK 1864/25
POSTANOWIENIE
21 maja 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
na posiedzeniu niejawnym 21 maja 2026 r. w Warszawie
‎
w sprawie z wniosku B.B. i A.B.
‎
z udziałem M.M. i B.F.
‎
o rozgraniczenie,
‎
na skutek skargi kasacyjnej B.B. i A.B.
‎
od postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnowie
‎
z 6 czerwca 2024 r., I Ca 502/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od B.B. i A.B. na rzecz B.F. po 135 (sto trzydzieści pięć) zł i na rzecz M.M. po 135 (sto trzydzieści pięć) kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 11 czerwca 2019 r. Wójt Gminy T. wszczął na wniosek A.B. postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości położonych w Ł., oznaczonych jako działki ewidencyjne nr […] (własności A.B. i B.B.) i nr […] (własności B.F. i M.M.). W ramach tego postępowania decyzją z 15 października 2019 r. Wójt Gminy T. zatwierdził ustalony w toku postępowania rozgraniczeniowego przez geodetę uprawnionego R.K. przebieg granicy pomiędzy ww. działkami.
Postanowieniem z 23 czerwca 2022 r. Sąd Rejonowy w Tarnowie dokonał rozgraniczenia według linii przedstawionej w załączniku numer […] do opinii biegłego sądowego T.K.
Postanowieniem z 6 czerwca 2024 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie zmienił ww. postanowienie, odwołując się do szkicu granicznego nr […], sporządzonego przez biegłego sądowego T.K.
W skardze kasacyjnej B.B. i A.B., jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazali na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Zdaniem skarżących
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia               z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398
9
k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398
9
§ 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia                 i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).
Skarżący ograniczyli swoje wywody tylko do przytoczonego stwierdzenia. Tymczasem oczywista zasadność skargi musi być wykazana. Sama argumentacja towarzysząca podstawom skargi nie jest wystarczająca. Niezbędne jest wykazanie nie tylko naruszenia przepisów prawa, ale także rażącej postaci takiego naruszenia. Tylko wówczas można bowiem stwierdzić, że skarga kasacyjna jest „oczywiście uzasadniona”.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c., odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
520 § 3
w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 398
21
w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
Jacek Grela
[S.J.]
[SOP]