I CSK 1823/25

I CSK 1823/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
7 października 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Dariusz Pawłyszcze 
  
na posiedzeniu niejawnym 7 października 2026 r. w Warszawie 
w sprawie z powództwa U.K. i T.K. 
przeciwko  Bank S.A. w W. 
o zapłatę, 
na skutek skargi kasacyjnej Bank S.A. w W. 
od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z 16 stycznia 2025 r., II Ca 388/24, 
  
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 
2. zasądza od  Bank S.A. w W. łącznie na rzecz U.K. i T.K. 2700 
(dwa tysiące siedemset) zł kosztów postępowania kasacyjnego z 
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie po 
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia 
zobowiązanemu. 
  
(G.G.)  
  
 
 
 
 
 
 
 
 

I CSK 1823/25 
2 
 
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z 6 lutego 2024 r., IX C 1513/23, Sąd Rejonowy w Białymstoku 
zasądził od pozwanego banku solidarnie na rzecz powodowych kredytobiorców 
31 811,63 zł i 4896,60 franków szwajcarskich ( CHF) z odsetkami z tytułu zwrotu 
wszystkich świadczeń otrzymanych od kredytobiorców przez bank i jego poprzednika 
prawnego i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.  
Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy w Białymstoku 
oddalił apelację banku.  
Sąd drugiej instancji ustalił, że 18 kwietnia 2008 r. między poprzednikiem 
prawnym pozwanego banku a powodami doszło do zawarcia umowy kredytu 
w wysokości 14 284CHF. Kredytobiorcy zobowiązali się do spłaty kredytu wraz 
z odsetkami do 18 października 2013 r., spłata kredytu miała następować w złotych. 
Zmiana kursu waluty miała wpływać na wysokość salda kredytu oraz raty kapitałowo-
odsetkowej. Spłata kredytu udzielonego w złotych lub w walucie wymienialnej, wraz 
z należnymi odsetkami dokonywana miała być miesięcznie lub kwartalnie 
w zależności od postanowień zawartych w umowie. Regulamin stanowił, że kredyty 
udzielone w złotych są wypłacane i spłacane w złotych, przy zastosowaniu kursu 
kupna, waluty obowiązującego w banku w chwili wypłaty. Kredyty w walutach 
wymienialnych podlegać miały spłacie w złotych, przy zastosowaniu kursu sprzedaży 
waluty obowiązującego w banku w chwili spłaty. Wypłata kredytu nastąpiła 13 maja 
2008 r., wypłacona suma wynosiła 29 097,94 zł, tj. równowartość 14 284 CHF. 
Kredytobiorcy 14 lutego 2012 r. zawarli z poprzednikiem prawnym pozwanego banku 
aneks, w którym strony postanowiły, że spłata kredytu będzie następować we 
frankach szwajcarskich w formie wpłaty na wskazany rachunek bankowy 
przeznaczony do spłaty kredytu. Od 6 czerwca 2008 r. do 16 lipca 2012 r. 
kredytobiorcy uiścili na rzecz banku i jego poprzednika prawnego z tytułu realizacji 
umowy 31 811,63 zł oraz 4896,60 CHF. 
Sąd drugiej instancji uznał, że postanowienia umowy kredytu dotyczące 
indeksacji mogą być uznane za abuzywne, o ile nie zostały sformułowane w sposób 
jednoznaczny (art. 3851 § 1 zdanie drugie k.c.), czyli nie zostały wyrażone prostym 
i zrozumiałym językiem. Brak jest podstaw, aby uznać, że klauzule waloryzacyjne 

I CSK 1823/25 
3 
 
zostały wyrażone w umowie kredytu w sposób jasny i precyzyjny. Przede wszystkim 
kredytobiorcy, jako konsumenci nie zostali przed zawarciem umowy poinformowani 
przez przedsiębiorcę o ryzyku kursowym w sposób, który mógłby uzasadniać 
przyjęcie, że główne świadczenie zostało sformułowane w sposób jednoznaczny. 
Bez znaczenia jest fakt złożenia przez kredytobiorców oświadczenia, iż są świadomi 
ryzyka kursowego, związanego ze zmianą kursu waluty indeksacyjnej w stosunku do 
złotego, w całym okresie kredytowania i akceptuje to ryzyko. Formalne 
poinformowanie strony powodowej o ryzyku kursowym nie jest wystarczające dla 
uznania postanowień umowy dotyczących mechanizmu indeksacji za transparentne. 
Skutkiem zawarcia w umowie klauzul indeksacyjnych jest ryzyko kursowe, 
ponoszone przez obie strony umowy, przy czym ryzyko ponoszone przez 
przedsiębiorcę jest ograniczone, zaś ryzyko konsumenta nie jest niczym 
ograniczone. Sąd drugiej instancji oceniła jako niedozwolone postanowienia 
umowne, które uzależniają wysokość sumy, w jakiej kredyt ma być wypłacony 
i zwrócony, od decyzji tylko jednej ze stron, w dodatku strony silniejszej. Wobec 
konkluzji, że umowa kredytu zawierająca abuzywne klauzule obejmujące główne 
świadczenia stron jako nieważna (bezskuteczna) ex lege nie wiąże stron ze skutkiem 
ex tunc, roszczenie kredytobiorców o zwrot spełnionego świadczenia było zasadne 
w świetle art. 410 k.c. 
Pozwany bank wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze 
względu na występowanie istotnego zagadnienia prawnego: czy dopuszczalne jest 
zasądzenie na rzecz konsumenta zwrotu uiszczonych przez niego świadczeń 
w związku uznaniem postanowień umowy powiązanej z walutą obcą za abuzywne, 
w sytuacji, gdy - wobec wcześniejszej i dobrowolnej spłaty kredytu, niepoprzedzonej 
ze strony konsumenta jakimikolwiek zastrzeżeniami - kwestionowana umowa kredytu 
została w całości wykonana i nie wiązała już stron; czy uwzględnienie tego rodzaju 
świadczenia nie pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. 
 
Skarżący powołał się również na potrzebę wykładni przepisów prawnych 
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów, jednak nie wskazał żadenego przepisu, którego wykładni Sąd Najwyższy 
miałby dokonać. Wskazał jedynie na kolejne zagadnienie prawne: czy jeżeli 
konsument w całości zrealizował umowę zawartą z przedsiębiorcą przed 
jakimkolwiek 
zamanifestowaniem 
faktu, 
iż 
kwestionuje 
postanowienia 
tak 

I CSK 1823/25 
4 
 
wykonywanej umowy, zaś świadczenia te były realizowane bez zastrzeżenia zwrotu, 
fakt ten powinien być brany pod uwagę przez sąd orzekający. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarżący wadliwie powołał się, wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania, 
na obie przyczyny przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. łącznie, w istocie 
jednak przedstawił jedno zagadnienie, dotyczące wpływu wykonania w całości 
umowy kredytu na możliwość powołania się przez kredytobiorcę na niedozwolonych 
charakter postanowień umowy. 
 
Bank nie objął wnioskiem o przyjęcie skargi do rozpoznania zagadnienia 
abuzywności postanowień umowy przewidujących dokonywanie przeliczeń złotych 
na CHF i odwrotnie kursami ustalanymi jednostronnie przez bank. Uchwałą całego 
składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, do rangi zasady prawnej 
podniesiono tezy: 
 
1) w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub 
denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi 
niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie 
prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób 
określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów; 
 
2) w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej 
w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w 
pozostałym zakresie. 
Powyższe tezy, wiążąc w niniejszej sprawie (art. 88 u.s.n.), uniemożliwiają 
przyjęcie skargi kasacyjnej w oparciu o powyższe podstawy, gdyż wykluczają 
istnienie stosunku prawnego po usunięciu z treści umowy kredytu indeksowanego 
źródła kursu walutowego. W celu uwzględnienia wniosku o przyjęcie skargi do 
rozpoznania skarżący musiałby zakwestionować tezę Sądu drugiej instancji 
o nieuczciwym charakterze przeliczników walutowych ustanowionych w umowie lub 
zakwalifikowaniu umowy jako umowy kredytu denominowanego w walucie obcej. 
Należy przy tym zaznaczyć, że na podstawie art. 3852 k.c. dla stosowania art. 
3851 k.c. istotna jest chwila zawarcia umowy (uchwały w składzie 7 sędziów SN z 20 
czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 2, z 7 maja 2021 r., III CZP 

I CSK 1823/25 
5 
 
6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56), a nie ewentualne, późniejsze zmiany nieważnej 
umowy lub stanu prawnego (jak wejście w życie art. 69 ust. 3 pr.bank.), chyba 
że przepisy przejściowe stanowiłyby o sanowaniu nieważnych umów. 
Okoliczność, że umowa została wykonana w całości, nie może pozbawiać 
konsumenta prawa do powołania się na ochronę z art. 3851 k.c., ponieważ 
w przeciwnym wypadku wszystkie umowy wykonywane jednorazowo, np. sprzedaży, 
zostałyby wyłączone z tej ochrony. 
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c. 
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
Na podstawie art. 98 k.p.c. kredytobiorcom przysługuje łącznie od skarżącego 
zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki 
minimalnej wynikającej ze stosowanego odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 
rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Skoro 
wierzyciel może rozporządzić wierzytelnością czynnością prawną dokonaną bez 
udziału dłużnika, to dwóch wierzycieli, z których każdemu przysługuje połowa 
kosztów, mogło bez udziału strony przeciwnej uczynić swoje wierzytelności 
wspólnymi i zażądać kosztów łącznie. 
 
  
  
(G.G.) 
[SOP]