I CSK 167/07

Sygn. akt I CSK 167/07 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 czerwca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Tadeusz Wiśniewski 
 
 
w sprawie z powództwa B. R. 
przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Budownictwa  
i Ministrowi Skarbu Państwa 
o odszkodowanie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r., 
na skutek skargi kasacyjnej powoda  
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 6 grudnia 2006 r.,  
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną; nie obciąża powoda kosztami 
postępowania 
kasacyjnego 
na 
rzecz 
pozwanego 
Skarbu 
Państwa. 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda 
od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 lutego 2006 r. oddalającego 
powództwo. 
W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach kasacyjnych skarżący 
domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać 
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to 
związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego 
spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie 
prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi 
nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 
Ponadto – co również nie jest bez znaczenia – w uzasadnieniu wniosku należy 
przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie 
powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.  
W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., 
skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że 
skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się 
w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty 
naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania 
głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. 
Powołanie się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga 
natomiast sformułowania tego zagadnienia i wskazania argumentów, które 
prowadzą do rozbieżnych ocen (por.  postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 
35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 oraz z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, 
OSNC 2002, nr 12, poz. 151).  
W przedmiotowej skardze kasacyjnej powód zaniechał przedstawienia 
jakiejkolwiek argumentacji na poparcie postawionej tezy o oczywistości naruszenia 

 
 
3 
prawa przez Sąd drugiej instancji, odwołując się jedynie do uzasadnienia podstaw 
kasacyjnych. Odwołanie takie, jak wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie 
Sąd Najwyższy, nie spełnia wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 in fine 
k.p.c. (zob. np. niepublikowane postanowienia z dnia 23 marca 2006 r., IV CSK 
180/06, z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z dnia 8 września 2006 r., IV CSK 
180/06, i z dnia 25 października 2006 r., V CSK 338/06). Wymagania tego nie 
spełnia również 
wskazanie na występowanie 
w rozpoznawanej sprawie 
zagadnienia prawnego, gdyż skarżący zagadnienia takiego w ogóle nie 
sformułował.  
Skarga 
kasacyjna 
niezawierająca 
któregokolwiek 
z 
elementów 
konstrukcyjnych wymienionych w art. 3984 § 1 k.p.c. dotknięta jest nieusuwalnym 
brakiem skutkującym jej odrzuceniem w myśl art. 3986 k.p.c.  
Z podanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach 
postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 391 § 1 
i 39821 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
kg