I CSK 1390/25

I CSK 1390/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
25 listopada 2025 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Marta Romańska 
  
na posiedzeniu niejawnym 25 listopada 2025 r. w Warszawie 
w sprawie z powództwa P., P.1  d.o.o. w B. 
przeciwko A. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w J. 
o zapłatę, 
na skutek skargi kasacyjnej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. 
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie 
z 27 stycznia 2023 r., I AGa 430/21,  
  
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;  
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700 (dwa 
tysiące siedemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek 
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia 
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia 
pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia, tytułem 
kosztów postępowania kasacyjnego.  
  
[dr]   
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności 
w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna 
jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest 

I CSK 1390/25              
2 
 
 
sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 
w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego 
w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 
wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, 
o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. 
Pozwany podniósł, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania przed 
Sądem II Instancji z uwagi na zastosowanie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2 
marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach, związanych z zapobieganiem, 
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz 
wywołanych nimi sytuacji kryzysowych przez rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy 
na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w składzie jednego 
sędziego, w miejsce wymaganego składu trzech sędziów, co prowadzi do 
nieważności postępowania przed Sądem II Instancji na podstawie art. 379 pkt 4 
k.p.c. 
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznania z uwagi na zarzucaną przez pozwanego nieważność postępowania, 
którą pozwany wywodzi z art. 367 § 3 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 
15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach 
związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych 
chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. 
z 2023 r., poz. 1327). Zagadnienie zostało wyjaśnione w uchwale składu siedmiu 
sędziów Sądu Najwyższego – zasadzie prawnej – z 26 kwietnia 2023 r., III PZP 
6/22, a ustalony w tej uchwale sposób wykładni powołanych przez pozwanego 
przepisów ma zastosowanie do orzeczeń wydanych w postępowaniu apelacyjnym 
od chwili podjęcia uchwały. Zaskarżony wyrok został wydany 27 stycznia 2023 r., 
a więc przed wydaniem powołanej uchwały. Niezależnie od powyższego, stan 
prawny uległ zmianie już po wydaniu uchwały, a ustawodawca przyjął, że sąd 
drugiej instancji może działać w postępowaniu apelacyjnym jednoosobowo.  
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz – 
co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 
1 k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra 

I CSK 1390/25              
3 
 
 
Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców 
prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) orzeczono jak w postanowieniu. 
 
 
  
  
[dr] 
[a.ł]