I CSK 1290/24

I CSK 1290/24 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
8 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Ireneusz Kunicki 
  
na posiedzeniu niejawnym 8 września 2026 r. w Warszawie 
w sprawie z powództwa M.S. i I.S. 
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W. 
o ustalenie i zapłatę, 
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W. 
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie 
z 1 września 2023 r., I ACa 455/22,  
  
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;  
2. zasądza od Banku spółki akcyjnej w W. na rzecz M.S. i I.S. 
po 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych kosztów postępowania 
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za 
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia 
niniejszego postanowienia pozwanemu do dnia zapłaty.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Pozwany Bank spółka akcyjna w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku 
Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1 września 2023 r., zaskarżając ten wyrok 
w części i wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie oraz o uchylenie 
wyroku Sądu pierwszej instancji w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi 
Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie 
wyroku Sądu drugiej instancji w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy 

I CSK 1290/24              
2 
 
 
Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o 
uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji w zaskarżonej części oraz 
o orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie apelacji pozwanego 
i oddalenie powództwa w całości. 
Skarżący wskazał na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne, 
dotyczące: utrzymania umowy w mocy zawartej między stronami umowy kredytu, 
po wyeliminowaniu z jej treści abuzywnych, odsetek od takiego kredytu, wątpliwości 
na gruncie art. 189 k.p.c. i art. 3851 k.c., statusu konsumenta kredytobiorcy. 
Ponadto skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych 
budzących poważne wątpliwości: art. 3851 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 8b 
ust. 1 Dyrektywy 93/13; art. 3531 w zw. z 58 § 1 i 3 k.c. i art. 2, 31 ust. 3 i art. 32 
ust. 1 Konstytucji; art. 189 w zw. z 1301a § 1 k.p.c.; art. 3851 § 1 i 2 w zw. z art. 221 
k.c. 
W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi do 
rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest 
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie 
może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno umożliwić 
Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się 
do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu. 
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że 
istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga zaś wykazania, że 
określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się 
dotychczas wykładni albo jego niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane 
przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub 
podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. np. postanowienia 
SN: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15 i z 
20 maja 2016 r., V CSK 692/15). 

I CSK 1290/24              
3 
 
 
Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym 
wymaganiom, nie stanowią one bowiem zagadnień nowych, niewyjaśnionych 
dotychczas w orzecznictwie (zob. m.in. wyroki SN: z 4 listopada 2011 r., I CSK 
46/11; z 15 lutego 2013 r., I CSK 313/12 i z 10 lipca 2014 r., I CSK 531/13). Nie ma 
więc potrzeby ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego na tej płaszczyźnie, gdyż 
zagadnienie dotyczące art. 3851 § 1 i 2 k.c. we wskazanym w skardze zakresie 
w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości wobec 
uchwały składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III 
CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), w której rozstrzygnięto, że w razie 
uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego 
odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone 
postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie 
można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia 
kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów. W razie 
niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu 
indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym 
zakresie. 
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśnił, że art. 6 ust. 1 
dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, iż warunek umowny uznany za 
nieuczciwy należy co do zasady uznać za nigdy nieistniejący, tak by nie wywoływał 
on 
skutków 
wobec 
konsumenta. 
W związku 
z tym 
sądowe 
stwierdzenie 
nieuczciwego charakteru takiego warunku powinno mieć z reguły skutek w postaci 
„przywrócenia” sytuacji prawnej i faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się 
on w braku tego warunku (zob. wyroki z 21 grudnia 2016 r., C-154/15, C-307/15 
i C-308/15). 
Bezcelowe jest zatem rozstrzyganie zagadnienia przedstawione przez 
skarżącego, dotyczącego ewentualnych odsetek od takiego kredytu, po 
wyeliminowaniu z umowy postanowień abuzywnych. 
Ponadto 
postanowienia 
kształtujące 
prawa 
i obowiązki 
konsumenta 
w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, 
z reguły 
powinny 
zostać 
także 
uznane 
za 
sprzeczne 
z zasadami 

I CSK 1290/24              
4 
 
 
współżycia społecznego (zob. uchwałę SN z 28 kwietnia 2022 r., III CZP 40/22). 
Kluczowa kwestia ryzyka kursowego została szeroko opisana m.in. w wyrokach 
Sądu Najwyższego z 29 maja 2024 r., II CSKP 1048/23 i z 19 grudnia 2024 r., II 
CSKP 243/24. 
Określenie wysokości należności obciążającej konsumenta z odwołaniem do 
tabel kursów ustalanych jednostronnie przez bank, bez wskazania obiektywnych 
kryteriów, jest nietransparentne, pozostawia pole do arbitralnego działania banku 
i w ten sposób obarcza kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza 
równorzędność stron, co czyni takie postanowienie umowne niedopuszczalnym 
(por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z 3 grudnia 2024 r., II CSKP 1803/22 i z 28 
lutego 2025 r., II CSKP 1277/24). 
Kwestie dotyczące statusu konsumenta również zostały wyjaśnione. 
Prowadzenie działalności gospodarczej przez kredytobiorcę nie wyklucza uznania 
go za konsumenta. Dla tego rodzaju kwalifikacji prawnej (jako profesjonalisty) 
decydujące powinny być cel zawarcia umowy oraz bezpośredniość jej związku 
z wykonywaną 
działalnością 
gospodarczą 
lub 
zawodową. 
Wykazanie 
jakiegokolwiek związku z działalnością gospodarczą nie może być przy tym 
automatycznie uznawane jako istnienie bezpośredniego związku z działalnością 
gospodarczą podmiotu (wyrok SN z 14 czerwca 2023 r., II CSKP 254/22). 
Zarejestrowanie pod adresem nieruchomości, na której zakup zaciągnięty został 
kredyt, działalności gospodarczej i wykorzystywanie nieruchomości do celów 
prowadzenia działalności gospodarczej, które miało charakter następczy, nie ma 
znaczenia dla uznania lub odmowy uznania kredytobiorców za konsumentów 
(wyroki SN z 27 maja 2022 r., II CSKP 314/22, i z 14 czerwca 2023 r., II CSKP 
254/22). 
Również kwestie przedstawione przez skarżącego dotyczące art. 189 k.p.c. 
zostały już wyjaśnione w ugruntowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego. 
Możliwość dochodzenia roszczenia o zwrot zapłaconych rat kredytu nie eliminuje 
interesu prawnego kredytobiorcy w żądaniu ustalenia nieistnienia stosunku 
prawnego w związku z nieważnością umowy kredytu (zob. m.in. uzasadnienie 
uchwał Sądu Najwyższego z 17 grudnia 1993 r., III CZP 171/93, OSNCP 1994, nr 

I CSK 1290/24              
5 
 
 
7-8, poz. 149 i z 20 października 2015 r., III CZP 27/15, OSNC 2016, Nr 3, poz. 31: 
wyroki Sądu Najwyższego z 2 lipca 2015 r., V CSK 640/14; z 2 lutego 2006 r., II CK 
395/05 i z 25 lutego 2022 r., II CSKP 87/22).  
Według 
Sądu 
Najwyższego, 
nie 
ma 
przy 
tym 
innych 
przyczyn 
uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił 
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zgodnie z art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. oraz 
§ 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie obciążył 
skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.  
  
(M.M.) 
[SOP]